Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Ik hou net zoveel van een solide B-film als de volgende, maar soms is de charme van een low-budget niet genoeg om een speelfilm in stand te houden. Voor elke Vervreemder En Doodlopende drive-iner is zoiets als 1993 Mandroïdeeen film die de wateren vertroebelt met een sci-fi-plot. Mandroïde heeft de juiste attributen, maar niets van de uitvoering, waardoor het een van die films is die niet ‘zo slecht is dat hij goed is’, maar eerder ‘zo slecht dat je je begint af te vragen waarom je nog steeds kijkt’.
Dat is het niet Mandroïde is inherent verschrikkelijk. Het heeft potentieel. Maar het is zo’n puinhoop dankzij het minder dan adequate acteerwerk, lachwekkende speciale effecten en een plot dat nauwelijks logisch is, ook al begrijp je precies wat het probeert te bereiken.
Een op afstand bestuurbare robotoproer
Het speelt zich af in het Rusland van na de Koude Oorlog, Mandroïde draait om Dr. Karl Zimmer (Robert Symonds) en zijn partner Drago (Curt Lowens), die de titulaire robot ontwikkelen. Simpel gezegd is Mandroid een machine op mensenmaat die wordt bestuurd via een headset en handschoenen, waardoor de operator in wezen in een echte wereld verandert. avatar. Het idee is om de robot te gebruiken om wetenschappelijke experimenten uit te voeren die te gevaarlijk zijn voor mensen, met name om een krachtige supergeleider te synthetiseren door vluchtige stoffen te combineren.
Zimmer ziet samen met dochter Zanna (Jane Caldwell) enorme praktische toepassingen voor Mandroid. Ze zijn van plan de technologie in goed vertrouwen aan de Verenigde Staten over te dragen, met hulp van agent Joe Smith (Patrik Ersgard) en Dr. Wade Franklin (Brian Cousins), die banden hebben met de CIA.
Drago heeft echter meer sinistere ambities. Hij is van plan Mandroid te stelen en voor eigen gewin aan het leger te verkopen. De spanning tussen deze twee kampen escaleert in een gewelddadige confrontatie, met tegen het einde slechts één duidelijke overwinnaar. Zal Mandroid worden gebruikt bij het nastreven van wetenschappelijke vooruitgang, of zal het worden geherprogrammeerd tot een moordmachine zoals we nog nooit eerder hebben gezien?
Mandroid ziet er echter best cool uit
Ondanks het gebrek aan betekenisvol effectwerk, ziet Mandroid er zelf cooler uit dan waar hij recht op heeft. Het is een slanke, zwarte mensachtige robot, en hoewel het duidelijk een man in een pak is, is het ontwerp futuristisch genoeg om het uitgangspunt te verkopen. Zodra het centrale conflict zich voordoet, overtreft de ambitie van het scenario al snel wat er daadwerkelijk op het scherm verschijnt, omdat het budget er simpelweg niet is voor het soort epische krachtmeting waar het naar streeft.
Dat is waar B-filmcharme meestal de dag redt. Films zoals Vervreemder slagen omdat ze zich in hun kamp leunen. Zelfs als het acteerwerk wankel is, komt de slordige uitvoering terecht bij een publiek dat concept en charisma belangrijker vindt dan uitvoering.
Er is meestal iets tastbaars om aan vast te houden bij een geweldige B-film. Ik ben teleurgesteld om te zeggen Mandroïde heeft niet echt die X-factor. Het is prima voor wat het is, maar het materiaal had misschien beter gewerkt als een korte film in een anthologiereeks in plaats van als een volledige speelfilm. De moeren en bouten zijn aanwezig. De montage laat gewoon veel te wensen over.
Op het moment van schrijven is Mandroïde wordt gratis gestreamd op Tubi.
