Het hoogtepunt van de Olympische Winterspelen van 2026 in Milaan Cortina werd bepaald door extreme trucs: kurkentrekkers, twists en salto’s uitgevoerd door snowboarders en freestyle-skiërs.
Deze luchtprestaties zijn complex, maar in veel gevallen zijn ze terug te voeren op een eenvoudig hulpmiddel: urenlang draaien en in extra grote plastic zakken stoppen.
De afgelopen twintig jaar heeft een handvol fabrikanten, zoals Bagjump, Progression Airbags en BigAirBag, de kunst van het maken van massieve plastic landingsplatforms geperfectioneerd, ideaal voor aspirant-extremesporters die de grenzen van hun vaardigheden willen verleggen en het hele jaar door nieuwe trucs willen uitproberen. Vanaf de Olympische Spelen van 2010 in Vancouver houden atleten ervan Shaun Wit, Kevin Pearce, Danny Davis en Sage Kotsenburg begonnen uitgebreid gebruik te maken van dit soort training, vergelijkbaar met de manier waarop gymnasten schuimkuilen zouden gebruiken.
“De extreme niveaus waarop de sporten worden beoefend, zijn veel veiliger dankzij de Bagjump-training”, zegt Martin Rasinger, een voormalige professionele snowboarder en de uitvinder van het apparaat.
Sites die over deze systemen beschikken, relatief weinig, zijn bestemmingen geworden voor geavanceerde training. Wy’East Mountain Academy, een op extreme sporten gerichte middelbare school in Sandy, Oregon, installeerde vorig jaar een zak van $ 4 miljoen op de hellingen die het hele jaar door geopend is. De airbag van 25 bij 60 meter, gevormd naar de ronding van de berg en geïnstalleerd met behulp van sneeuwkatten, is de grootste in Noord-Amerika, en iets dat relatief zeldzaam is in de VS. Kleinere versies zijn te vinden op het Amerikaanse Ski & Snowboard-hoofdkantoor in Park City, Utah, en tijdelijk op Mammoth Mountain in Californië.
Troy Podmilsak, een Amerikaanse freestyle-skischansconcurrent die landde tijdens de wedstrijd een “Triple 18” in Milaan– drie off-axis salto’s gecombineerd met vijf volledige rotaties – getraind op de Wy’East tas voor de Spelen.
Bagjump zegt dat er ongeveer twintig locaties over de hele wereld zijn uitgerust met landingsplatforms, waaronder hun eigen Banger Park-faciliteit in Scharnitz, Oostenrijk.
“Zodra die tassen tevoorschijn komen, ben je bezig met het dubbelspel”, zegt Elijah Teter, atletisch directeur bij Wy’East en voormalig Olympisch coach en professionele snowboarder. “Nu zie je triples en zelfs quads.”
Een sterkere airbag ontwerpen
De geschiedenis van deze tassen is een Venn-diagram van ondernemerschap, extreme sporten en, in sommige gevallen, stuntploegen. Voordat ze een belangrijk onderdeel van de training werden, betekende het leren van geavanceerde trucs ofwel het experimenteren tijdens de relatief zeldzame dagen met uitgebreide verse poeder – die fungeerde als een natuurlijke schokdemper voor avontuurlijke atleten – of het verdragen van de pijn van herhaalde harde landingen. En na een paar sprongen in de poeder zorgden de indrukken die skiërs en snowboarders achterlieten ervoor dat de cursisten een nieuwe plek moesten zoeken.
Rasinger vertelt Snel bedrijf hij kreeg het idee voor een extra grote trainingstas nadat hij de airbag-stunt had zien vallen tijdens het einde van de film uit 1997 Het spelte vaak met Michael Douglas in de hoofdrol. Hij was zelfs zo geïnspireerd dat hij naar Los Angeles vloog, de stuntploeg opspoorde en een valtest van ongeveer 9 meter hoogte uitvoerde met een snowboard. Hij realiseerde zich dat om voor extreme atleten te kunnen werken, zo’n tas groter, zachter en veel sterker zou moeten zijn om de metalen randen van het snowboard te kunnen dragen.
Rasinger ging naar huis in Oostenrijk en bouwde in 2007 een testtas in Innsbruck; een fragment van een vroege sprong werd op YouTube geplaatst. Uiteindelijk zou zijn bedrijf, Bagjump, tot een formule komen: een glasvezelstructuur met een specifieke PVC-coating om de kracht en snijwonden van planken en boarders te weerstaan. Het bedrijf heeft sindsdien een paar duizend van dergelijke tassen verkocht, voornamelijk aan trampolineparken of gymnastiekfaciliteiten.
Gebruikers kunnen de tassen in verschillende maten krijgen, voor sporten zoals BMX-fietsen en zelfs klimmen. Olympische trainingstassen, speciaal ontworpen voor verschillende snowboarddisciplines zoals halfpipe en slopestyle, variëren van 50 bij 50 voet tot 120 bij 230 voet. De stijfheid van de tassen kan worden aangepast om meer geven te bieden bij het leren van een truc, en ook om meer als sneeuw te voelen om een echte landing na te bootsen.
“Het is zachter en dus ook veiliger, omdat het schokabsorberend is en je niet wegstuitert zoals netten, autobanden of schuim”, zegt Rasinger vertelde ESPN in 2012. “Je krijgt er nog steeds een schok van. Het is beter dan tegen een betonnen muur slaan, dat is zeker.”
Deze tassen en rampsystemen hebben ook een zogenaamde dry slope in-run, die het gevoel (en de grip) van sneeuw simuleert, waardoor degenen die een trick proberen een veel realistischer gevoel krijgen tijdens een oefensessie. Dat vermogen om veilig en consistent te trainen heeft ervoor gezorgd dat ze een vast onderdeel zijn geworden van de elitetraining, en een van de vele dingen die de prestaties op evenementen zoals de Olympische Spelen vooruit helpen.
“Bagjump heeft niet alleen een aanzienlijke impact gehad op het veiligheidsaspect, maar ook op de manier waarop de sport zich door de jaren heen heeft ontwikkeld”, zegt Rasinger.
