Toen een generatie vroege videogamers dertig jaar geleden voor het eerst de PlayStation-controller oppakte en de Spencer Mansion binnenstapte, was het onmogelijk om te voorspellen wat voor een cultureel fenomeen dit van de ene op de andere dag zou worden. Lang na het tijdperk van vleesetende zombies gepopulariseerd door George A. Romero was vervaagd in de zonsondergang, heeft het team van Capcom het genre nieuw leven ingeblazen met het origineel Residentieel kwaadeen spel dat niet alleen de zombiemedia nieuw leven inblazen, maar feitelijk de blauwdruk creëerde voor het moderne survival-horrorspel. Het spreekt voor zich dat de eerste game een ongekend succes was en zowel een blijvende videogamefranchise als een multimedia-imperium voortbracht.
Ondanks de tumultueuze eerdere pogingen tot het brengen Residentieel kwaad op het grote scherm maakt Sony Pictures zich klaar om het T-virus opnieuw op het publiek los te laten, deze keer met regisseur Zach Cregger aan het roer. Hoewel zijn laatste twee films kritische en commerciële successen waren, hebben recente opmerkingen van een van de producenten van de film fans een beetje ongerust gemaakt, ook al duiden ze op een veel bevredigender ervaring voor fans en nieuwkomers dan wat dan ook.
De gek erachter Barbaar En Wapens gaat naar Raccoon City.
Getty-afbeeldingen
In een recent interview met Deadlinebeschreef de CEO van Constantin Film, Oliver Berben, de aanstaande reboot (waarin onlangs de opnames zijn afgerond) als “ver weg van alles wat met Resident Evil te maken heeft”, waarbij hij Creggers unieke visie als filmmaker aanhaalde als de reden waarom ze de game niet direct zouden aanpassen. Natuurlijk waren sommige fans gefrustreerd over de implicatie dat de film zou afwijken van de canon, aangezien de eerste zes films (die elk het originele personage van Milla Jovovich volgden op een wereldreisavontuur) steeds verder verwijderd raakten van de gevestigde kennis, tot het punt dat ze nauwelijks meer op elkaar leken. Residentieel kwaad door de derde film. Het overkoepelende probleem bij de Paul WS Anderson-films was echter nooit een kwestie van narratieve trouw, maar van niet-overeenkomende toon en identiteit. Ondanks dat de eerste paar games opvielen vanwege hun claustrofobische, langzaam bewegende angst en een opzettelijk gebrek aan middelen en situationele controle, koos Anderson ervoor om een wapenverblindende machtsfantasie te maken die alleen maar uitgroeide tot meer absurde en verhoogde pieken.
Het is ook niet zo dat trouw aan het bronmateriaal zorgt voor een gegarandeerde homerun – Johannes Roberts hield zich met 2021 vrij nauw vast aan de structuur van de eerste twee games Welkom in Raccoon Cityen toch was het noch een kritische lieveling, noch was het het enorme financiële succes dat de vorige serie was geweest. Tot op zekere hoogte zal een 1-op-1-remake altijd een kleine teleurstelling oproepen, simpelweg omdat het de onderdompeling en interactiviteit mist die het originele spel zo griezelig en zo revolutionair maakt. Natuurlijk kun je kijken hoe Robbie Amell zich voordoet als Chris Redfield en dezelfde bewegingen maakt, maar het zal nooit zo diepgeworteld of angstaanjagend zijn als het zelf meemaken van die momenten in het spel.
Maar als iemand zou willen vastleggen hoe beangstigend Spencer Mansion is, zou het Cregger zijn.
Capcom
Als we de opmerkingen van Berben mogen geloven, namelijk dat Cregger “carte blanche had om te doen wat hij wilde”, dan is dit al de meest veelbelovende poging om de spellen tot nu toe aan te passen. Zonder de beperkingen die aan eerdere versies werden gesteld (of het nu gaat om het dwingen van de films om onherkenbaar te zijn voor een onbekend publiek of een slaafse trouw aan de bron), heeft deze nieuwe reboot de kans om iets te doen dat zowel de fundamenten eert die Resident Evil zo’n geliefde serie maken, terwijl het fans ook iets nieuws en geheel unieks geeft.
Je kunt de energie van Cregger als fan voelen uitstralen in elk interview dat hij over het project geeft, en het feit dat hij specificeerde Resident Evil 2 door 4 als belangrijke referenties voor de wereld en de toon van de film is het bewijs dat zijn oorspronkelijke visie niet noodzakelijkerwijs hoeft te botsen met de elementen die ervoor zorgen dat fans al 30 jaar terug blijven komen naar de games. Zelfs als Leon Kennedy of Albert Wesker nooit komen opdagen, is er nog steeds een grote kans dat het soort grimmige, angstaanjagende terreur die te zien is in Wapens En Barbaar zal goed gebruikt worden bij het repliceren van de nachtmerrieachtige verschrikkingen in Raccoon City.
