Ik heb de laatste tijd meerdere artikelen gezien over de boomerlawine – dit allemaal dingen die mensen hebben – en hun kinderen willen het niet. Ik ben geen boomer, maar op mijn 46e ben ik me er al van bewust dat ik te veel spullen heb.
Drie recente gebeurtenissen hebben mij aan het denken gezet onze bezittingen belasten die we op onze kinderen zouden leggen als er iets met ons zou gebeuren. Dus begon ik met opruimen, zodat ze zich niet met mijn spullen hoefden te bemoeien.
Ik heb mijn moeder geholpen met afslanken
Het eerste evenement was mijn moeder helpen afslanken.
Ze verhuisde van een stadshuis van 200 vierkante meter naar een veel kleiner huurhuis. Bij een beoordeling voorafgaand aan de verhuizing werd het duidelijk dat al haar spullen niet op de nieuwe plek zouden passen.
De moeder van de auteur verkleinde van een stadshuis van twee verdiepingen en meer dan 2.000 vierkante meter naar een huis van 900 vierkante meter. Met dank aan de auteur
Ze zag het als een kans en bracht er twee maanden door spullen opruimen, doneren en verkopen.
Toen ze opslagruimtes in haar nieuwe huis aan het verkennen was, vertelde mijn moeder dat ze een stapel dozen met spullen uit het huis van haar moeder had. Ze wil het niet, maar heeft het gevoel dat ze er niet vanaf kan komen, en houdt eraan vast sinds haar moeder tien jaar geleden overleed.
Mijn kinderen zorgden ervoor dat oma haar schommelstoeltje niet weggooide. Ze hebben allebei herinneringen aan het klimmen erop bij oma’s huis. Hij staat nu in onze woonkamer.
Soms zijn er herinneringen verpakt in spullen
Het inrichten van ons huis voor de feestdagen was de tweede gebeurtenis die ons bevestigde heb te veel spullen.
Elk jaar gaat mijn man onze kruipruimte binnen en haalt maar liefst 19 dozen met kerstversiering tevoorschijn: bomen, lichten, keramische dorpjes, inpakpapier. Ons huis eindigt bedekt met vakanties.
Deze feestdagen begon de auteur een nieuwe traditie door decoraties te doneren die haar familie niet meer gebruikt. Met dank aan de auteur
Dit jaar heb ik bij het versieren besloten om het kleiner te maken en een gigantische doos in te pakken met ornamenten, tafelkleden, mokken en willekeurige versieringen die we al jaren niet meer hebben opgehangen.
Tijdens dit proces werd ik eraan herinnerd hoe belangrijk het is om dit te controleren voordat u doneert. Mijn man zag een paar versieringen van zijn moeder in de ‘donatiedoos’. Wij houden ze. We laten ze misschien niet zien, maar er zitten herinneringen in die beeldjes.
Ik vroeg mijn kinderen wat ze wilden dat we voor hen hielden. Kousen, onze adventskalender en het vakantiedorp: ze hadden allemaal items die ze associeerden met hun vakantieherinneringen. Deze dingen gaan nooit in de donatiebox.
Onze spullen kunnen zo waardevol zijn voor anderen
Tijdens onze verbouwing vorig jaar – evenement drie – hebben mijn jongste en ik geleerd hoeveel de dingen die we op een plank hebben staan, voor iemand anders kunnen betekenen. Die van mijn kind schenking van opgezette dieren maakte een enorm verschil voor vrijwilligers en kinderen in een plaatselijke gaarkeuken.
De auteur zegt dat ze veel te veel tafelkleden heeft. Met dank aan de auteur
Dit jaar hadden we een herhalingservaring, maar deze keer met tafelkleden. Ik heb te veel tafelkleden. De laatste telling was boven de 20. Ook al kan ik wekenlang de was niet gedaan krijgen, dat is veel meer dan we nodig hebben. Ik daagde mezelf uit om de helft ervan kwijt te raken.
Een vriend die vrijwilligerswerk doet in een opvangcentrum en gaarkeuken nam de donatie graag aan. Een paar weken later hoorden we dat die tafelkleden een nieuw leven hadden gekregen als dekens voor een gezin van vier personen dat op dat moment in hun auto woonde.
Ik heb een proces om mijn kledingkast te verkleinen
Ons huis verbouwen was de meest opzienbarende demonstratie van hoeveel dingen we hebben. Onze opslagruimte staat nog steeds vol met spullen die na de verbouwing niet meer in huis zijn gekomen.
Tijdens de verbouwing was het een enorme uitdaging om voor alles een plek te vinden. We beseften al snel dat we niet 50% van onze bezittingen (drie slaapkamers en mijn kantoor) in de andere 50% van ons huis konden passen.
Door hangers aan veiligheidsgordels te haken, werd de ruimte gemaximaliseerd en werd de kleding op zijn plaats gehouden tijdens het rijden. Trisha Daab
De meeste ruimte in beslag nemend: de spullen in mijn kast, die mijn hele SUV ter grootte van een voetbalmoeder vulden.
Dus vandaag doneer ik voor elk nieuw ding dat ik toevoeg minstens twee items. Ik heb een gedeelte van mijn kast aangewezen voor dingen die ik niet heb gedragen, en als de seizoenen veranderen, gaat alles in dat gedeelte weg. En – het allerleukste – ik nodig vrienden uit om in mijn kast te komen ‘shoppen’.
Sommige dingen zijn mijn herinneringen, niet die van mijn kinderen
In mijn kantoor staan meerdere spullen die mij aan mijn oma doen denken.
Een van mijn favoriete herinneringen is dat ik bij haar thuis ben en urenlang door haar middelbare school- en universiteitsjaarboeken blader.
Jaarboeken uit de middelbare school- en studententijd van mijn oma zijn items die ik niet weggooi. Met dank aan de auteur
Toen het duidelijk was dat het einde voor haar nabij was, liet ze mij de jaarboeken uit het verpleeghuis meenemen. Ze herinnerde zich nauwelijks wie ze was, maar ze herinnerde zich wel hoeveel die boeken voor mij betekenden.
Het zien van die jaarboeken roept herinneringen aan haar op en houdt haar levend in mijn gedachten. Maar het zijn mijn herinneringen aan haar, niet die van mijn kinderen.
En dat is echt het punt, nietwaar? Verpakt in al deze dingen zitten herinneringen en misschien een beetje schuldgevoel over het wegwerken ervan.
Dus ik blijf die kast opruimen, de opslagruimte opruimen en onze kerstversiering verkleinen, maar op een dag zullen mijn kinderen misschien die jaarboeken moeten weggooien.
