Amanda Isabel Fanego Cardoso was ongeveer elf weken zwanger toen ze afgelopen september werd vastgehouden en vervolgens gedurende enkele maanden tussen vijf immigratiecentra werd overgebracht. Omdat haar medische zorg zo beperkt was, zei ze, kwam ze pas na haar vrijlating in februari te weten dat ze potentieel levensbedreigende zwangerschapsgerelateerde aandoeningen had ontwikkeld.
Cecil Elvir-Quinonez was ongeveer acht weken zwanger en gaf haar vijf maanden oude kind nog steeds borstvoeding toen ze in januari werd vastgehouden. Ze kreeg op 6 januari spoedeisende zorg nadat ze tijdens federale hechtenis hevige bloedingen en krampen had gehad. De volgende dag werd ze overgebracht naar een detentiecentrum in Louisiana, waar ze, hoewel haar bloeding aanhield, volgens haar familie geen medische vervolgzorg of prenatale bezoeken kreeg.
Een zwangere vrouw in Minnesota werd in januari op weg naar haar werk door immigratieambtenaren aangehouden. Volgens haar advocaat kreeg ze tijdens haar arrestatie buikpijn. Zij, haar man en twee kinderen werden naar een detentiecentrum in Texas gestuurd, waar geen gynaecoloog aanwezig was. Een verpleegster die ze zag, nam haar bloeddruk op, maar deed niets om de maagpijn aan te pakken, zei haar advocaat, die The 19th vroeg haar of haar cliënt niet bij naam te noemen, die vreest voor vergelding omdat ze sprak over haar ervaringen in detentie.
Marianela Leon Espinoza, die afgelopen juli in Californië werd vastgehouden terwijl ze zwanger was, heeft volgens de rechtbank slechts één medisch bezoek gehad tijdens haar detentie – wat slechts twee maanden duurde.
De detentienormen van de overheid zeggen dat wanneer zwangere mensen worden vastgehouden, zij uitgebreide gezondheidszorg moeten krijgen, inclusief routinematige prenatale bezoeken, gespecialiseerde follow-ups indien nodig, prenatale vitamines en goede voeding en lichaamsbeweging. Maar gerechtelijke documenten en interviews met zwangere gedetineerden en immigratieadvocaten in het hele land schetsen een ander beeld: zwangere mensen in detentiecentra zeggen dat ze sporadisch medische bezoeken krijgen en langzame of beperkte medische zorg krijgen, zelfs als ze last hebben van bloedingen, pijn en andere complicaties die hun zwangerschap in gevaar kunnen brengen. Sommigen die medische bezoeken hebben gekregen, zeggen dat ze geen testresultaten hebben gekregen.
De beschuldigingen van onjuiste medische zorg voor zwangere mensen stapelen zich op. De 19e heeft gesproken met twee vrouwen die zwanger waren terwijl ze werden vastgehouden en met vier advocaten wier cliënten zwanger waren tijdens hun gevangenschap, en gerechtelijke dossiers bekeken met betrekking tot een andere soortgelijke zaak van afgelopen zomer. Een nieuw rapport suggereert dat het gebrek aan medische zorg zwangere immigranten in gevaar brengt, die tijdens detentie te maken krijgen met complicaties en geen tijdige behandeling krijgen.
Voor een rapport dat woensdag werd gepubliceerd door twee belangengroepen, de Women’s Refugee Commission en Physicians for Human Rights, reisden onderzoekers naar Honduras om een week lang onlangs gedeporteerde mensen te interviewen, waaronder drie vrouwen die “zichtbaar zwanger” waren en vier die zeiden dat ze onlangs postpartum waren. Volgens het rapport waren alle vier de postpartumvrouwen gescheiden van hun kinderen, waaronder één die nog maar twee maanden oud was. Geen van de namen van de vrouwen werd gepubliceerd.
Drie zwangere vrouwen zeiden dat ze “weinig tot geen medische zorg hadden en geen toegang hadden tot schoon water of gezond voedsel”, aldus het rapport, dat niet specificeerde waar ze werden vastgehouden. Slechts één zei dat ze naar een medische instelling was gebracht voor prenatale zorg; ze zei dat ze de hele afspraak geketend was en door bewakers in de gaten werd gehouden, zelfs als ze een urinemonster afleverde.
In hetzelfde rapport beschreef medisch personeel uit Honduras in een centrum dat gedeporteerde immigranten opvangt aanvullende gevallen van mensen die in het land aankwamen nadat ze beperkte zorg hadden gekregen voor zwangerschapsgerelateerde complicaties die ze tijdens detentie hadden ervaren.
Medisch personeel beschreef een vrouw die tien dagen na de diagnose werd gedeporteerd met een gemiste miskraam – waarbij een zwangerschap verloren gaat maar er weefsel in de baarmoeder achterblijft, waardoor het risico op infectie toeneemt. Ze kreeg geen behandeling in de Verenigde Staten en had bij aankomst in Honduras dringende medische zorg nodig, aldus het personeel van de kliniek. Een andere medische hulpverlener beschreef een zwangere vrouw die, net als Elvir-Quinonez, bloedingen kreeg tijdens detentie, maar zei dat ze geen medische zorg kreeg, zelfs niet nadat ze de bewakers over haar toestand had geïnformeerd. Ze had ook ziekenhuiszorg nodig toen ze Honduras bereikte, zei de werker.
De 19e was niet in staat om met een van de vrouwen in het rapport te praten, of met het medisch personeel waarnaar daarin wordt verwezen.
“Je plaatst grote aantallen mensen die mogelijk lijden aan allerlei gezondheids- of levensbedreigende aandoeningen op deze plek en let vervolgens niet op hoe hun lichaam gezondheids- of levensbedreigende infecties kan hebben”, zegt Zain Lakhani, een advocaat en directeur van migrantenrechten en justitie voor de Women’s Refugee Commission en een van de auteurs van het rapport. “Bij zwangere mensen en vrouwen die borstvoeding geven, is er een extra niveau aan het feit dat zwangerschap altijd gevaarlijk is.”
Een woordvoerder van het ministerie van Binnenlandse Veiligheid zei dat de detentie van zwangere mensen “uiterst zeldzaam” is en dat op 16 februari 0,18 procent van de gedetineerde mensen zwanger was.
“Zwangere vrouwen krijgen regelmatig prenatale bezoeken, geestelijke gezondheidszorg, voedingsondersteuning en accommodatie die is afgestemd op de zorgnormen van de gemeenschap”, aldus de woordvoerder. “Dit omvat screening op medische, tandheelkundige en geestelijke gezondheid binnen 12 uur na aankomst in elke detentiefaciliteit, een volledige gezondheidsbeoordeling binnen 14 dagen na binnenkomst in de ICE-hechtenis of aankomst in een faciliteit, en toegang tot noodzakelijke medische afspraken en 24-uurs spoedeisende zorg. Dit is de beste gezondheidszorg die veel van deze personen in hun hele leven hebben gekregen. “
Dezelfde woordvoerder zei dat het gebruik van dwangmaatregelen bij een zwangere persoon alleen voorkomt “in de uiterst zeldzame situatie waarin dit het leven en de veiligheid van de gedetineerde zou beschermen.”
Maar de woordvoerder beantwoordde niet specifiek vragen over hoe de dienst reageert op incidenten zoals gemiste miskramen of bloedingen, ook niet in het geval van Elvir-Quinonez. ICE zei dat Elvir-Quinonez tijdens zijn gevangenschap “volledige medische behandeling” kreeg.
Espinoza was al op de hoogte van haar zwangerschap toen ze half juli werd vastgehouden, en volgens gerechtelijke documenten achtten haar artsen haar een hoog risico vanwege een eerdere miskraam. Terwijl ze werd vastgehouden, zo schreven haar advocaten, was haar enige medische zorg een ‘kort bezoek aan een arts waar ze vitamines en foliumzuur kreeg’.
Toen hem specifiek werd gevraagd naar de prenatale zorg van Espinoza, zei de DHS-woordvoerder dat ze 23 dagen nadat haar zwangerschap was bevestigd, werd vrijgelaten. Vrouwen moeten na hun arrestatie op zwangerschap worden getest.
Espinoza verzocht op 29 augustus voor het eerst om vrijlating, en begin september beval een rechter haar vrijlating.
Sommige zwangere patiënten hebben reguliere gezondheidszorg gekregen in detentiecentra, inclusief wekelijkse prenatale bezoeken, aldus advocaten. Maar hoe vaak dat voorkomt – versus hoeveel mensen op zijn best beperkte medische zorg krijgen – is moeilijk vast te stellen.
Maar onder president Donald Trump is het DHS gestopt met het verstrekken van rapporten waarin wordt bijgehouden hoeveel zwangere, postpartum- of verpleegkundige immigranten zich in detentiecentra bevinden, of met gedetailleerde informatie over de omstandigheden van de faciliteiten. Het DHS dateert uit de herfst van 2019 en bracht elke zes maanden rapporten uit. Immigratie- en douanehandhaving heeft niet gereageerd op herhaalde verzoeken van The 19th om gedetailleerde rapporten, waaronder een ingediend via de federale Freedom of Information Act.
“Mensen worden soms op bezoek gebracht, en het hangt af van de gril van de agenten die voor hen zorgen, of de mensen die in de kliniek in het detentiecentrum werken dit wel of niet bepleiten of aandringen”, zegt Amanda Hefferman, al jarenlang verpleegkundige-vroedvrouw en hoogleraar verloskunde aan de Universiteit van Seattle, die met veel zwangere gedetineerden heeft gewerkt en hun behandeling in overheidsinstellingen heeft bestudeerd. “Het is niet opgezet voor enige vorm van consistentie of regelmaat – en dat is precies wat prenatale zorg is.”
Voorvechters van de rechten van immigranten hebben hun bezorgdheid geuit over de omstandigheden en de gevolgen voor de gezondheid van immigranten. Meerdere faciliteiten zijn gedwongen quarantaines op te leggen vanwege de uitbraak van mazelen. Vorig jaar, ICE rapporteerde 31 sterfgevallen onder gedetineerden, het hoogste aantal sinds 2004 en meer dan gedurende de hele regering-Biden. Minstens 11 zijn dit jaar tot nu toe overleden. De meeste gedetineerden stierven na het ervaren van medische complicaties, waaronder één man wiens familie zei dat hij stierf als gevolg van een infectie die voortkwam uit onbehandelde kiespijn. Geen van deze mensen was zwanger of postpartum.
“Het extreme risico is duidelijk”, zei Lakhani.
Cardoso, 22, zei dat ze in de maanden dat ze werd vastgehouden weinig medische bezoeken kreeg, waarbij bezoeken plaatsvonden onder toezicht van bewakers van de faciliteiten. Het klinische personeel gebruikte een stethoscoop om de hartactiviteit te controleren, maar voerde geen echo’s uit. Toen ze bloedonderzoek kreeg, zei ze, werd ze nooit op de hoogte gebracht van de resultaten. Volgens haar advocaat hebben haar artsen, ondanks herhaalde verzoeken, geen medische gegevens ontvangen van toen ze werd vastgehouden. Mensen die door ICE worden vastgehouden, hebben wettelijk recht op hun medische dossiers, maar het proces om deze te verkrijgen kan ingewikkeld en omslachtig zijn, zei Lakhani.
De woordvoerder van het DHS zei dat Cardoso tijdens zijn gevangenschap “regelmatig” een externe OBGYN zag, en dat de dienst medische dossiers verstrekt aan elke gedetineerde die daarom vraagt.
“Op een keer viel ik flauw en viel en ik vroeg hen om er zeker van te zijn dat alles goed was met de baby. En ze hoorden alleen de hartslag en zeiden dat alles in orde was”, zei Cardoso in het Spaans.
Nu ze thuis is in Florida, bezoekt Cardoso een arts die de diagnose pre-eclampsie en zwangerschapsdiabetes heeft gesteld. Ze weet niet zeker of ze deze aandoeningen heeft ontwikkeld tijdens detentie of na haar vrijlating. Terwijl ze werd vastgehouden, kreeg ze dezelfde maaltijden als alle anderen: gerechten als pasta, rijst en kip.
“De dagen gingen voorbij en ik kon niet weten hoe het met mijn baby ging”, zei ze.
Haar artsen hebben haar een voorlopige uitgerekende datum van 27 maart gegeven. Ze zijn bezorgd over de gezondheid van haar zwangerschap en merken op dat de foetus is afgevallen. Cardoso zei dat artsen extra bezoeken plannen om ervoor te zorgen dat haar dochter goed groeit.
ICE heeft een richtlijn verlaten die de detentie van zwangere, postpartum- en verpleegkundige personen ontmoedigde, waardoor meer mensen in instellingen terechtkwamen waar mogelijk geen medische specialisten aanwezig zijn die zijn uitgerust voor zwangerschapszorg. Onderzoek onderzoeken Uit 21 detentiecentra tussen 2019 en 2022 bleek dat de meeste gedurende minstens een jaar geen doorlopende arts in dienst hadden. Detentiecentra hebben aangedrongen op het aannemen van mensen meer medische zorgverleners in het afgelopen jaar.
Nadat ze begin januari naar een instelling in Louisiana was overgebracht, wachtte Elvir-Quinonez tot eind februari op haar eerste doktersbezoek, aldus haar neef Genesis Turcio. Bij dat bezoek bleek ze een hoge bloeddruk te hebben en een risico te lopen op pre-eclampsie. Dagen later, op 5 maart, werd ze naar Honduras gedeporteerd.
Elvir-Quinonez is nu ongeveer 16 weken zwanger. Ze heeft geen enkele behandeling voor haar bloeddruk gekregen. Haar broer bezoekt haar in een poging haar te helpen bij het vinden van huisvesting voor de lange termijn en passende medische zorg.
‘Ze bieden daar echt geen gezondheidszorg,’ zei Turcio. “Ze is niet echt zo goed.”
Haar twee zoons zijn nog steeds in Florida, waar ze bij haar familie logeren. Ze hebben te horen gekregen dat hun moeder op reis is voor werk. De baby van Elvir-Quinonez, nog geen jaar oud, begrijpt nog steeds niet helemaal wat er gebeurt, zei Turcio. Maar haar vijfjarige vraagt vaak waar zijn moeder is en wanneer ze thuiskomt.
‘Hij vraagt nog steeds elke avond naar zijn mama’, zei ze.
