Toen de e-mail in mijn inbox pingde, nam ik niet eens de moeite om hem meteen te openen. Ik wist al wat het was. Eén blik op de onderwerpregel vertelde me alles.
Na voldoende tijd aan de banenjachtontwikkel je een zesde zintuig voor HR-taal. De voorbeeldtekst – ‘Bedankt dat je de tijd hebt genomen…’ – zei alles. Het is de standaard zachte introductie tot slecht nieuws: je sollicitatie was geweldig. . . maar niet verbazingwekkend genoeg.
De klap wordt zachter als je dat eenmaal hebt gedaan heb er een paar ontvangen. Maar de emoties die volgen lijken op de vijf stadia van rouw: ontkenning, woede, onderhandelen, depressie en uiteindelijk acceptatie. Ik heb het hele spectrum van deze gevoelens doorlopen toen ik mijn nieuwste kreeg afwijzing voor een rol dat leek tijdens het laatste interview veelbelovend. Dit is hoe ik me voelde en handelde nadat ik dat bericht opende en de realiteit onder ogen zag.
Ontkenning
Nee, dit kan niet kloppen. Ik ververs mijn inbox drie keer, alsof de letters in het bericht zichzelf op magische wijze zullen herschikken in een reeks die een startdatum onthult. Zou het een systeemfout kunnen zijn? Misschien hebben ze dit naar de verkeerde kandidaat gestuurd? (Geloof het of niet, het is mij al eerder overkomen.) Ik bedoel, dat was ik ook perfect voor deze rol. Weet je nog dat ik in het laatste interview dat antwoord gaf over de cross-functionele samenwerking die de inhuren manager knikte zo hard dat ik dacht dat ze die nieuwe J. Cole in haar AirPods had staan spelen?
Ik stel een reactie op. “Bedankt voor uw aandacht. Ik denk echter dat er mogelijk een fout is opgetreden…” Ik liet het precies 11 minuten in mijn conceptenmap staan voordat ik het verwijderde. Zelfs mijn waanvoorstellingen hebben grenzen. Maar ik kijk wel op LinkedIn of ze de vacature opnieuw hebben geplaatst. Dat hebben ze niet gedaan. Wat betekent dat ze iemand hebben ingehuurd. Wat betekent dat dit echt is. Wat mij direct naar . . .
Woede
Ik zit nu in mijn gevoelens. Wie hebben ze aangenomen? Ik moet het onmiddellijk weten. Ik zit op LinkedIn forensisch onderzoek doen alsof ik mee bezig ben De Eerste 48. Ik filter de werknemers van het bedrijf op meest recente aanwervingen. Daar is hij. Brayden. Natuurlijk is het een Brayden. Volgens zijn profiel ‘gedijt hij in ambigue omgevingen’ en heeft hij ervaring met ‘stakeholdermanagement’. Mijn profiel zegt precies hetzelfde, maar met betere actiewerkwoorden. Uhm.
Onderhandelen
Oké, laat me hier objectief over nadenken. Wat had ik anders kunnen doen? Misschien had ik niet moeten vermelden dat ik de startdatum moest controleren vanwege een vakantie die ik al had geboekt. Misschien maakte dat dat ik ongecommitteerd overkwam. Of misschien had ik aan het eind meer vragen moeten stellen; leek ik te zelfverzekerd? Niet zelfverzekerd genoeg? Misschien heb ik te veel gepraat. . . of te weinig. Had ik moeten lachen om de grap van de rekruteringsmanager over “haar eenden op een rij krijgen?” Het was niet grappig, maar misschien was dat de test.
Ik overweeg om de recruiter een e-mail te sturen om feedback te vragen. Gewoon een vriendelijke opmerking. “Hé! Ik zou graag willen weten wat ik de volgende keer kan verbeteren :)” Het smileygezicht is cruciaal. Hierdoor lijk ik coachbaar en helemaal niet dood van binnen. Ik typ het uit. Ik stuur het niet. Ik weet sowieso wat ze zouden zeggen: “We hadden veel gekwalificeerde kandidaten.” Vertaling: “Braydens oom speelt golf met de CEO.”
Depressie
Het is drie dagen geleden sinds de afwijzing. Ik denk er nog steeds over na. Ik heb op 16 andere banen gesolliciteerd sindsdien. Ze hebben allemaal het gevoel dat ik een cv oprol, het in een Dos Equis-fles stop en het in de oceaan gooi. Mijn ‘Easy Apply’-cijfers op LinkedIn worden gênant. Ik maak sollicitatiebrieven op maat voor functies waarvoor ik overgekwalificeerd of ondergekwalificeerd ben, en in sommige gevallen weet ik niet eens zeker wat de baan eigenlijk is. ‘Klantsucceskampioen’ kan letterlijk alles betekenen.
Ik denk weer aan Brayden. Brayden is momenteel waarschijnlijk aan het oriënteren, haalt zijn bedrijfslaptop op, ontmoet het team, hoort iets de onbeperkte PTO die eigenlijk niemand neemt. Brayden vraagt zich waarschijnlijk niet af of zijn naam te etnisch klonk op de sollicitatie. Brayden berekent waarschijnlijk niet of het woon-werkverkeer de moeite waard is, terwijl hij ook weet dat hij het aanbod toch niet zal krijgen. Brayden is gewoon. . . winnen.
Ik eet de overgebleven geroosterde kip om 11.00 uur en overweeg of dit een dieptepunt is of dat het nog een paar afwijzings-e-mails verwijderd is.
Acceptatie (soort van)
Dit is wat ik weet: dit is niet persoonlijk, ook al is het dat wel voelt persoonlijk. Het Amerikaanse bedrijfsleven is niet gemanipuleerd. Het heeft de neiging om prachtig te werken voor jongens die Brayden heten. Dat bedrijf was het niet. Misschien was de rol niet eens zo goed. De Glassdoor-recensies vermeldden ‘een snelle omgeving’, wat sowieso de code is voor ‘geen evenwicht tussen werk en privéleven’.
Ik update mijn CV opnieuw. Niet omdat ik denk dat het een verschil zal maken, maar omdat ik het gevoel moet hebben dat ik iets doe. Ik pas één opsommingsteken aan. Ik verwijder een onnodige komma. Ik bewaar het als “Resume_FINAL_v3_ACTUAL_FINAL_Feb2026.pdf”, wetende dat er verdomd goed een v4 zal zijn.
En dan doe ik wat ik altijd doe: Ik solliciteer op een andere baan. Want er is maar één ding erger dan het ontvangen van afwijzings-e-mails, en dat is helemaal geen e-mails ontvangen.
