Zaterdag stond ik op het strand onder mijn thuis op Palm Crescent in Dubai toen ik dikke zwarte rookpluimen zag opstijgen vanuit het Fairmont Hotel over het water op de stam van de Palm Jumeirah.
Ik keek met angst naar de donkere dampen terwijl ze bij zonsondergang snel dikker werden. Ik had soortgelijke explosies gezien in Beiroet en Gaza tijdens verslaggevingsreizen die ik in de regio maakte.
Ik woon in een appartement aan het strand aan de East Crescent, de buitenste boog die rondbuigt Palm Jumeirah en beschermt het tegen de open zee.
Ze zag rook toen ze buiten haar huis aan de Palm Crescent in Dubai stond. Geleverd door Rebecca Anne Proctor
Ik was net terug van een bezoek aan een vriendin van de graduate school en haar familie in een strandclub aan de voet van De Palm Jumeirah. Een middag die bedoeld was om te genieten van het strand en het koele water tijdens een van de beste tijden van het jaar aan de Golf, veranderde al snel in een middag waarin je talloze raketten in de lucht zag terwijl ze werden onderschept door het verdedigingssysteem van de Verenigde Arabische Emiraten.
De Amerikaanse aanvallen op Iranwaar we wekenlang op hadden geanticipeerd, was begonnen, en zoals velen in de Golf hadden gevreesd, hebben ze geleid tot honderden raket- en drone-aanvallen op het grondgebied van de Golf.
Na een paar intense uren vol zorgen, was ik naar het strand bij mij thuis gegaan om naar de zonsondergang te kijken en een moment van rust te vinden. Anderen hadden hetzelfde gedaan. Een visser stond met zijn lijn in het water. Paren liepen langs de waterkant terwijl het avondlicht op de golven glinsterde. Anderen luierden bij het zwembad.
Even leek het op elke andere zaterdag.
Kijkend naar de lucht in Dubai. Geleverd door Rebecca Anne Proctor
Maar de rook zweefde nog steeds de lucht in, een griezelige herinnering dat dit niet het geval was. Mensen stonden rustig te kijken.
Toen vloog er, zonder waarschuwing, een snel bewegende vuurbal over onze hoofden en ons gebouw. Het instinct nam het over. We renden naar de kelder, buiten adem, verward, bang en gefrustreerd. Een vrouw stormde huilend achter ons aan. Ze zei dat ze zojuist langs The Fairmont was gereden en het in vlammen had gezien.
Ik heb woonde in de Verenigde Arabische Emiraten sinds 2009. Ik had nooit gedacht dat de bezienswaardigheden van de bomaanslagen waarover ik heb gerapporteerd in andere Arabische landen hier zouden worden gezien en ervaren, een Golfstaat die als een van de veiligste ter wereld wordt beschouwd.
Dit is een plek waar mijn vrienden uit Libanon, Palestina, Syrië en zelfs Iran en delen van Afrika naartoe zijn gekomen voor een veiliger leven en betere werkkansen.
Ze ontkwamen niet aan de oorlog om een nieuwe oorlog mee te maken.
Wij wisten het Het kwam
Sinds half januari werd er steeds meer gesproken over een mogelijke oplossing militaire aanval op Iran. Wekenlang hadden mensen aan de andere kant van de Golf – zowel inwoners als bezoekers – zich ervoor voorbereid. Op conferenties, kunstbeurzen, diners met vrienden en zelfs informele werkbijeenkomsten kwam het onderwerp ter sprake.
Mensen fluisterden erover en maakten soms zelfs grapjes.
‘Laten we eens kijken of het volgende week of volgend weekend gebeurt’, zou iemand zeggen.
“Laten we lunchen nu het nog kan”, vertelde een vriend in Downtown Dubai me onlangs. “Misschien wonen we binnenkort allemaal in de kelder”, voegden ze er lachend aan toe.
Maar het moment kwam nooit.
We zijn nu in de tweede week van de Ramadan – een tijd bedoeld voor reflectie, liefdadigheid, gemeenschap en vrede. Dubai was vol feestelijke iftars en suhoors, de feestelijke maaltijden waarbij moslims na zonsondergang hun vasten verbreken.
Tot deze week voelde de stad zich vrolijk, zoals altijd deze maand.
Ze heeft sms-berichten ontvangen waarin ze wordt gewaarschuwd uit de buurt van ramen en vallend puin te blijven. Geleverd door Rebecca Anne Proctor
Het leven gaat door
De afgelopen dagen hebben echte angst en verwarring gebracht. Soms voelde ik me helemaal op scherp. Maar ik voel me ook veilig. Ik voel me dankbaar.
Terwijl ik dit op de avond van 3 maart schrijf, vluchten over de Golf zijn nog steeds geschorst. De VAE zegt 186 ballistische raketten en meer dan 800 drones te hebben onderschept. Ik hoor de straaljagers boven mijn hoofd brullen. En toch zijn er buiten weer kinderen aan het spelen. Vogels fluiten.
Bedrijven zijn open, ook al zijn er veel mensen thuiswerken. Het leven gaat door en ik voel me veilig. Ik heb een aantal nachten onrustig geslapen, waarbij ik wakker werd met noodberichten van de overheid op mijn telefoon waarin we werden gewaarschuwd om uit de buurt van ramen en vallend puin te blijven.
Het lawaai en de onzekerheid waren beangstigend. Maar het heeft mij kracht gegeven om te zien hoe de VAE de situatie hebben aangepakt – zelfverzekerd en veerkrachtig.
Begrijp me niet verkeerd, dit is niet gemakkelijk. Ik heb ook online commentaren en rapporten gezien die dit moment hebben gebruikt om de natie te bekritiseren en af te doen als ‘blits’, alsof het geen echte plek is waar echte mensen wonen. Maar voor degenen onder ons die het thuis noemen, is het heel reëel.
In de zeventien jaar dat ik hier ben, heb ik twee recessies, de COVID-pandemie en verschillende overstromingen meegemaakt. Tijdens elke catastrofe heeft de VAE zijn sceptici verrast en zich teruggekaatst.
Ik weet niet hoe en wanneer dit zal eindigen. Ik ben er nog steeds niet uit of en wanneer ik zal vertrekken. Ik ben nog steeds zenuwachtig als ik ’s avonds ga slapen. Het is nog maar een paar dagen geleden, en ik schrik nog steeds van harde geluiden. Maar elk uur en elke dag die verstrijkt, voel ik me rustiger. Wij komen hier doorheen. De VAE zullen hier doorheen komen.
