Een meisje wel gevonden in een straat in Ma’Anshan, China, in mei 1993. Haar grootvader van vaders kant, zo gaat het verhaal, zette haar neer en liep weg. Geen uitleg. Het is onduidelijk hoe lang ze buiten is geweest als iemand arriveert en haar naar het weeshuis brengt.
Een blanke vrouw adopteert het meisje en brengt haar in augustus 1994 naar Amerika. Ze geeft haar een Engelse naam.
In het voorjaar van 2010, Toen Youxue (haar Chinese naam) tweedejaarsstudent op de middelbare school was in Dallas, Texas, besloot ze op zoek te gaan naar haar biologische ouders. Ze wist dat het niet gemakkelijk zou zijn. Gezien het internationale karakter van haar adoptie en de omstandigheden waarin de meeste Chinese kinderen werden opgegeven, was de kans groot dat ze ze nooit zou vinden. Maar haar adoptiemoeder steunde haar en vond een ‘zoeker’ via Yahoo-groepen, een van de eerste forums waar geadopteerden online met elkaar in contact kwamen. In China plakte de onderzoeker posters van Youxue en haar informatie op drukbezochte gebieden van Ma’Anshan, in de provincie Anhui, en ging naar het politiebureau dat vermeld stond in Youxue’s verklaring van achterlating. Daar kon de zoeker toegang krijgen tot de gegevens en een kort briefje vinden dat Youxue blijkbaar had achtergelaten.
In september meldden zich meerdere gezinnen. Eén van hen leek een potentiële match. Ze hadden een oudste dochter en een jongste zoon. Toen ze naar foto’s keek, dacht Youxue dat ze een gelijkenis zag. Voor de zwangerschaps-DNA-test stuurde ze een wattenstaafje met buccale cellen vanaf de binnenkant van haar wang, samen met een paar haarlokken.
In november ontving ze een sms van haar adoptiemoeder dat de DNA-resultaten positief waren. Er was een wedstrijd! Ze wilde het al haar vrienden en familie vertellen; ze voelde zich heel. Ze begon lessen Mandarijn te volgen en te sms’en met haar biologische ouders. Ze zeiden dat ze van elkaar hielden en niet konden wachten om elkaar te ontmoeten.
Maar toen ze in 2011 voorjaarsvakantie had, vertelde Youxue’s biologische vader haar dat haar verjaardag op 11 september 1994 was. Dit was onmogelijk. Youxue was toen al geadopteerd. Youxue dacht dat het een vergissing was, maar hij hield vol: Moeder kent geboortedatum.
Na navraag bij het DNA-bedrijf kwam Youxue erachter dat ze haar de resultaten van iemand anders hadden gemaild. Dit was niet haar biologische familie. Verwoest verwijderde Youxue al haar berichten met de familie en al haar foto’s ervan. Ze wist dat ze er spijt van zou krijgen en dat ze zelfs nuttig zouden kunnen zijn voor een andere geadopteerde, maar ze kon het niet langer verdragen ze vast te houden. Iets willen is jezelf blootstellen aan pijn, en kiezen om te zoeken betekent dat je je openstelt voor liefdesverdriet.
Ondertussen, in een In een klein dorpje in de Chinese provincie Anhui vroeg een moeder haar volwassen dochter en tienerzoon om haar te helpen zoeken naar haar twee afgestaan dochters. Ze wilde ze al lang zoeken, maar ze sprak alleen haar lokale dialect en had weinig toegang tot technologie. Omdat ze geen formele opleiding had genoten, wist ze niet waar ze moest beginnen, en niemand wist precies hoe ze kon helpen.
Tientallen jaren eerder werden de omstandigheden die het leven van dit gezin bepaalden in gang gezet door de Chinese éénkindpolitiek. Het bevolkingscontroleprogramma van de regering, dat eind jaren zeventig van kracht werd, veranderde gezinsplanning in door de staat gemandateerde beslissingen over welke kinderen mochten bestaan. In de jaren ’80 mochten ouders op het platteland alleen een tweede kind krijgen als het eerste een dochter was. Gezinnen die het beleid overtraden, kregen hoge boetes en andere straffen, soms sterilisatie en fysiek geweld.
Tegenwoordig zijn er ruim 82.000 Chinese geadopteerden in de Verenigde Statende meeste geadopteerd tussen 1999 en 2016. Ruim 60 procent van de kinderen adopteerde in die periode waren meisjes. De meerderheid van de adoptieouders is blank, rijk en goed opgeleid. Omdat het in de steek laten van kinderen illegaal is in China, is er maar heel weinig documentatie die Chinese geadopteerden in verband brengt met hun biologische families.
In de zomer In 2011, slechts een paar maanden na de valse match, reisden Youxue en haar adoptiemoeder naar China om opnieuw te zoeken. Via een vriend die uit hetzelfde weeshuis was geadopteerd en nu herenigd was met zijn biologische familie, vonden ze een andere zoeker die, samen met een lokale radiopersoonlijkheid, in het verleden had bijgedragen aan een succesvolle reünie. Met toegang tot politiegegevens en het korte briefje dat de eerste zoeker vond, hadden ze eindelijk meer context om verder te gaan.
In Ma’Anshan deed Youxue kranteninterviews, online nieuwsinterviews en zelfs een televisie-interview dat in alle lokale bussen te zien was. Ze was op zoek naar gezinnen die tussen augustus 1993 en 3 januari 1994 een dochter hadden afgestaan, omdat in de documenten van het weeshuis stond dat ze waarschijnlijk rond die tijd was geboren. Ze heeft bloedonderzoek gedaan. Die zomer paste één gezin bij alles. Beide ouders hadden haar bloedgroep. Ze wisten zelfs wat er op het briefje stond dat bij de baby was achtergelaten; ze zeiden dat ze dat briefje jaren eerder in een moment van wanhoop hadden geschreven.
