In de uiterste noordoostelijke hoek van Nebraska ligt Monowi, een juridisch erkend Amerikaans dorp met een onderscheiding die nergens anders ter wereld wordt geëvenaard. Het aantal inwoners bedraagt precies één. De enige bewoner is Elsie Eiler, die er al tientallen jaren woont en vandaag de dag het volle gewicht van het lokale bestuur op haar schouders draagt.Monowi is geen verlaten spookstad of nederzetting zonder rechtspersoonlijkheid. Het bestaat volledig in de boeken, wordt erkend door de staat, is gebonden aan wet- en regelgeving en moet dezelfde administratieve processen volgen als elke andere gemeente. Omdat er geen andere bewoners zijn die de verantwoordelijkheid delen, is Eiler de volledige democratische structuur van de stad geworden. Ze stemt bij verkiezingen, wint ze unaniem en regeert vervolgens zichzelf, niet als nieuwigheid, maar als een wettelijke noodzaak.
Hoe Monowi de kleinste van Amerika werd stad van één persoon
Monowi was ooit de thuisbasis van enkele tientallen inwoners, ondersteund door landbouw, een spoorlijn en handel in kleine steden. Net als veel plattelandsgemeenschappen in de Great Plains daalde het gestaag naarmate de economische kansen verschoven en jongere generaties naar grotere steden verhuisden. Tegen het einde van de 20e eeuw was de bevolking geslonken tot slechts een handvol.Na de dood van Eilers echtgenoot in 2004 werd zij de enige overgebleven inwoner van het dorp. In plaats van de stad te ontbinden of te verhuizen, koos ze ervoor om te blijven. Censusgegevens bevestigden later Monowi’s status als eenmansgemeente, waardoor het een internationale curiositeit werd en tegelijkertijd de realiteit van de ontvolking van het platteland in de VS werd benadrukt.
Een functionerende eenpersoonsdemocratie
Omdat Monowi nog steeds onder de wet van Nebraska valt, moet het nog steeds verkiezingen houden en burgerfuncties behouden. Eiler fungeert daarom als burgemeester, griffier en penningmeester, rollen die het bijhouden van gegevens, financiële rapportage en naleving van staatsregels vereisen. Bij elke gemeenteraadsverkiezingen is er sprake van een opkomst van 100 procent en een unaniem resultaat, aangezien Eiler de enige kiesgerechtigde is.Deze regeling is ongebruikelijk maar wettig. De statuten van Nebraska vereisen geen minimumbevolking voor oprichting als er al een stad bestaat. Als gevolg hiervan blijft Monowi functioneren als gemeente, ook al wordt het democratische proces teruggebracht tot één stembiljet.
De drankvergunningsparadox
Eiler runt ook de Monowi Tavern, het enige bedrijf in de stad en een bekende tussenstop voor reizigers die door Boyd County reizen. Zoals elke bareigenaar in Nebraska moet ze jaarlijks een drankvergunning aanvragen. De aanvraagprocedure omvat lokale goedkeuring, die in de meeste steden door een gemeenteraad of burgemeester wordt afgehandeld.In Monowi komt die goedkeuring van Eiler zelf. Zij voltooit het papierwerk als aanvrager, beoordeelt en ondertekent het vervolgens in haar officiële hoedanigheid van burgemeester. De vergunning wordt uiteindelijk op staatsniveau geregeld, maar de lokale aftekening benadrukt de unieke overlap tussen particuliere ondernemingen en overheidsinstanties in een stad van één.
Papierwerk dat de stad levend houdt
Naast vergunningen en verkiezingen moet Monowi ook routinematige gemeentelijke documenten indienen. Een van de belangrijkste is het jaarlijkse wegenplan dat is ingediend bij de staat Nebraska. Dankzij dit papierwerk kan het dorp in aanmerking blijven komen voor kleine bedragen aan overheidsfinanciering, waarmee de basisinfrastructuurkosten zoals straatverlichting kunnen worden gedekt.Zelfs als er geen wegen te repareren zijn en er bijna geen verkeer is, zijn de aangiften verplicht. Als ze stoppen, loopt Monowi het risico zijn juridische status te verliezen. Eilers inzet om dit papierwerk elk jaar in te vullen is een van de belangrijkste redenen waarom de stad in officiële zin blijft bestaan.Zolang Elsie Eiler blijft stemmen, formulieren invult en de herberg opent, blijft Monowi een stad. In een land dat is gebouwd op regeringslagen en bureaucratie, kan dit het zuiverste voorbeeld zijn van burgerlijke verantwoordelijkheid, teruggebracht tot de eenvoudigste vorm.
