Met de sletterige kleine oorbel van Jacob Elordi (gratis) en meeslepende cinematografie, Emerald Fennell’s “Wuthering Hoogten” is de meest visueel verbluffende verkeerde lezing van een klassieke tekst die ik ooit heb gezien. Terwijl critici en lezers zich al hebben verdiept in de verkeerde voorstelling van zaken in de film 18e-eeuwse corsetterie, elisie van hele karakters, witwassen van Heathcliff, blondine van Catherine (Margot Robbie), en het wegsnijden van de boeken gehele tweede helftIk was vooral teleurgesteld over hoe vies Nelly (Hong Chau), de lankmoedige huishoudster in de roman van Emily Brontë, en de onverschrokken verteller ervan is.
In een boek over monsterlijke mensen is Nelly een surrogaat voor het publiek: een semi-goed aangepast persoon die door heftige, gewelddadige gebeurtenissen moet navigeren. In reality-tv-taal is ze een kleurrijke verteller. Ze waagt zich niet (opzettelijk) in drama, maar ze vertelt je er alles over als je erom vraagt. Nelly is een beroemde onbetrouwbare verteller, maar alles wat er gebeurt Wuthering Hoogten wordt gepresenteerd door haar specifieke lens. Op die manier is zij meer de hoofdpersoon van het boek dan Heathcliff of Cathy – die (spoiler alert voor een boek gepubliceerd in 1847) sterft met nog honderden pagina’s te gaan. Nelly blijft haar verhaal vertellen.
Hoewel in veel aanpassingen de complexe sociale politiek van het boek wordt opgegeven ten gunste van pure romantiek, is de vertelling van Nelly cruciaal voor de samenhang van het boek als een saga die meerdere generaties beslaat; Het is moeilijk voor te stellen dat dit logge verhaal standhoudt zonder Brontë’s besluit om de stem van deze ongehuwde vrouw uit de arbeidersklasse centraal te stellen.
Maar in de nieuwe film zet Fennell Nelly buitenspel en verandert haar zelfs in een slechterik, allemaal in dienst van de overdreven hetero-romance tussen Cathy en Heathcliff. Hong Chau is geweldig in de rol, maar zonder de scherpe vertelling van Nelly komt het perspectief van de film nauw overeen met dat van Cathy, waarbij ze wordt neergezet als een tragische romantische heldin in plaats van Brontë’s rommelige hoofdrolspeler: een beledigende werkgever en een nachtmerrieachtig persoon – grillig, wreed en net zo gewelddadig en gestoord als Heathcliff zelf.
Ook Nelly’s scherpe observaties over het komen en gaan op Wuthering Heights, het werk van de kinderopvang dat ze op zich neemt terwijl zoveel vrouwen om haar heen sterven tijdens of kort na de bevalling, zijn ook verdwenen, en haar terloops glorieuze beschrijvingen van de wind in de bomen of de jonge Cathy die taarten eet bij het vuur en de neus van een buldog knijpt.
Nelly is geen canoniek vreemd personage, en hoewel ze vreemde inhoud gebruikte voor shockwaarde ZoutverbrandingFennell schuwt de meest vreemde subtekst in Wuthering Hoogtenmet uitzonderingen als een sapphische verliefdheid die op een teleurstellende manier wordt ingekaderd als een grapje van mentale instabiliteit. Maar hoewel ze niet expliciet queer is, bevindt Nelly zich in een gemarginaliseerde positie als bediende en ongehuwde vrouw. (In de roman wordt ze soms ‘Mevrouw Dean’ genoemd, maar dit lijkt gewoon een eretitel te zijn; er wordt nooit een echtgenoot gezien.) Hoewel ze omringd is door mensen die wanhopig proberen te onderhandelen over huwelijken zoals zakelijke transacties, heeft Nelly niet de mogelijkheid om te trouwen, en haar klassestatus bepaalt haar kijk op de mensen en de dynamiek om haar heen.
Vreemd genoeg verwatert Fennell de kracht van dit perspectief: de film doet er alles aan om Nelly niet af te schilderen als de dochter van een huishoudster die moet werken om te overleven, maar als Cathy’s ‘vrouwelijke metgezel’ (blijkbaar een vrijwilligersfunctie) en de geheime dochter van een heer. Dat klopt: bij het bewerken van een boek over raciale en klassenverschillen waarin de stemmen van werkende mensen centraal staan, verspilt Fennell de dialoog aan een onzinnig, volledig blootgelegd achtergrondverhaal dat Nelly heimelijk rijk maakt.
Deze kleinere uitwissing weerspiegelt een grotere: Fennells beslissing om Elordi te casten als Heathcliff, een personage dat canoniek niet blank is en wiens raciale identiteit cruciaal is voor het verhaal. In plaats van rekening te houden met de focus van het boek op ras en klasse, lijkt Fennell een vermoeide lens van verplichte heteroseksualiteit en ouderwetse hetero-romantiek toe te passen op een verhaal dat veel te complex is om tot een van beide te worden gereduceerd. Nelly’s personage wordt geofferd op het altaar van de romantiek en wordt een perifeer, sluw personage – minder een persoon dan wel een bewust obstakel voor de centrale relatie van de film. Het is een vereiste voor het genre, maar een slechte dienst voor het personage.
