Houd me niet tegen als je deze al eerder hebt gehoord, want ik ben weliswaar een beetje een gebroken record op dit gebied, maar ik geef heel veel de voorkeur aan Marvel’s televisieseries, die de neiging hebben vluchtig, origineel en onvoorspelbaar te zijn, boven de films, die dat meestal niet zijn. “Loki,” ‘Mevrouw Marvel,’ “Maan Ridder,” “Echo,” “WandaVisie” en zijn spin-off “Agatha de hele tijd” – ze zijn allemaal (onder andere) de moeite waard om te bekijken, zelfs degenen die na een seizoen worden gedumpt.
Door met minder geld langere verhalen te ontwikkelen, moeten de makers van tv-programma’s inventief en creatief zijn met hun middelen, dus investeren ze in personages en ideeën in plaats van in speciale effecten en actie. Ze richten zich op secundaire figuren of ensemblefiguren die nooit een eigen theatraal kenmerk zouden krijgen, zijn specifiek op het gebied van cultuur, familie en plaats, en zijn vaak minder afhankelijk van het Marvel Cinematic Universe, met zijn fasen en podia, zijn cross-overs en kruispromoties en marketingplannen op lange termijn. Ze zijn tegelijkertijd een hoger concept en meer gefundeerd dan de films, maar ze zijn op zichzelf interessant, tot het punt waarop ik ze teleurstellend vind als ze eindelijk op de Marvel multi-mega-seriële trein stappen.
‘Wonder Man’, waarvan de acht afleveringen dinsdag in één keer op Disney+ in première gaan, is misschien wel de meest gegronde van deze series. Gemaakt door Destin Daniel Cretton (“Shang-Chi en de legende van de tien ringen”) en Andrew Guest (die heeft geschreven voor ‘Community’ en ‘Brooklyn Nine-Nine’), is de serie een (over het algemeen) lief, ontwapenend verhaal over acteurs in Hollywood, bedrogen met foto-businessdetails die je niet hoeft te kennen met de MCU om te kunnen waarderen. Er zijn dingen die nuttig kunnen zijn om te weten, maar je kunt alles wat er toe doet, uit de context halen. (De lokale bevolking zal genieten van het spelen van Spot the Locations.)
Yahya Abdul-Mateen II speelt Simon Williams, die als kind fan werd van een superheld uit de B-film genaamd Wonder Man – geen ‘echte’ superheld, in deze realiteit slechts een fictie. Hij is nu in de dertig en is een worstelende acteur in Hollywood, goed genoeg om een kleine rol te spelen in een aflevering van ‘American Horror Story’, maar niet slim genoeg om de productie niet te vertragen met vragen en suggesties, terwijl hij alleen maar een paar regels hoeft te leveren voordat een monster zijn hoofd eraf bijt. Hij verliest direct daarna de rol en een vriendin.
Tijdens een revival house-matinee van ‘Midnight Cowboy’ ontmoet hij Trevor Slattery (Ben Kingsley), die terug is van het spelen van Mandarijn – dat wil zeggen, hij speelde de rol van een terrorist genaamd de Mandarijn, in de overtuiging dat het maar een baan was – in ‘Iron Man 3’ en die aantrekkelijke komische verlichting biedt in ‘Shang-Chi and the Legend of the Ten Rings’. Het personage is hier meer uitgewerkt, een beetje een puinhoop (maar 13 jaar nuchter, wijst hij graag), serieus maar geen grap. Voordat het allemaal fout ging, speelde Trevor King Lear (in Croydon), verscheen in “Coronation Street” en in een film met Glenda Jackson, was off-off-off Broadway in “The Skin Our Teeth” en had kort de hoofdrol in een ziekenhuisshow met Joe Pantoliano, die erg grappig is om zichzelf te spelen.
Trevor Slattery (Ben Kingsley), links, en Simon Williams (Yahya Adbul-Mateen II) werken samen in ‘Wonder Man’.
(Suzanne Tenner / Marvel Televisie)
Slattery vertelt Simon dat de Europese art director Von Kovak (Zlatko Burić) Wonder Man opnieuw opstart, een rol waarvoor Simon zich geboren voelt. Hij maakt een einde aan zijn niet-overtuigde agent, Janelle (X Mayo), en probeert auditie te doen – waar hij Trevor opnieuw ontmoet, die auditie doet voor Barnaby, Wonder Man’s vriend, of sidekick of zoiets. In deze opstelling zitten er wielen achter de wielen, waarvan sommige wel wat vet kunnen gebruiken, maar bij de meeste series doen ze hun piepende geluiden opzij. Het is bovenal een liefdesverhaal: ‘Midnight Cowboy’, geen toevallige keuze, is meer een toetssteen dan welke Marvel-film dan ook.
Simon heeft wel degelijk krachten – dingen schudden, breken of exploderen om hem heen als hij van streek is, en zijn kracht kan super worden in een krappe situatie – waardoor hij in het vizier komt van het Department of Damage Control, belichaamd door Arian Moayed als P. Cleary, die hem graag in bedwang wil houden. Maar hij heeft moeite om ze geheim te houden, vooral in het licht van iets dat de Doorman Clause wordt genoemd – de geschiedenis ervan is vastgelegd in een sidebar-aflevering, een waarschuwende Hollywood-fabel met Josh Gad als hijzelf – die iedereen met superkrachten verbiedt om in film of televisie te werken, waar Simon voor leeft.
Er is weinig actie en je zult het niet missen. Het lot van de wereld staat nooit ter discussie, maar een terugroepactie voor een tweede auditie betekent alles. De enige gekostumeerde personages zijn acteurs die gekostumeerde personages spelen; de enige schurken, afgezien van de bureaucratie die hem binnen probeert te halen, zijn Simons eigen twijfel en humeur. Naarmate de zaken vorderen, wordt Trevor een mentor voor Simon. Zoals gebruikelijk is in verhalen over liefde en vriendschap, zal er verraad aan het licht komen, maar als je zelfs maar een paar van zulke verhalen hebt gezien, weet je hoe dat zal gaan, en je zult blij zijn dat het gebeurt.
Of het nu gaat om acteertechnieken of het verkeer waarin ze vastzitten op Hollywood Boulevard (Trevor: “Waarschijnlijk de Hollywood Bowl.” Simon: “Het is te laat voor de Bowl.” Trevor: “Het is meestal de Bowl. Ik herinner me dat ik Cher daar ooit heb gezien – adembenemend. Chaka Khan, nu is er een vrouw”), Abdul-Mateen en Kingsley werken goed samen; hun energieën zijn complementair, relaxed en los versus opgewonden en strak, en natuurlijk zullen ze elkaar allemaal iets kunnen leren over wie ze zijn en wie ze zouden kunnen zijn. Ik was oprecht bezorgd voor hen, als vrienden, meer dan alleen maar afvragen hoe die en die superheld (of team) die en die superschurk (of team) zou kunnen verslaan.
“Onze ideeën over helden en goden staan ons alleen maar in de weg”, zegt Von Kovak, die een zaal vol hoopvolle acteurs op de proef stelt en in wezen spreekt voor de serie waarin hij speelt. “Te moeilijk om ze te begrijpen. Laten we de mens eronder vinden.”
