Onderzoekers hebben fossiel bewijs gevonden van een gigantische python – die naar schatting meer dan 4 meter lang is – die ooit op Taiwan leefde, een eiland waar tegenwoordig geen pythons meer voorkomen. De verrassende ontdekking is gebaseerd op een enkele wervel die is teruggevonden in sedimenten die wel 800.000 jaar oud zijn. Ondanks het beperkte materiaal konden wetenschappers niet alleen de grootte van de slang bepalen, maar ook de classificatie ervan, wat een zeldzaam kijkje bood in een dramatisch ander prehistorisch ecosysteem dat ooit enorme roofdieren ondersteunde die nu volledig afwezig zijn in de regio.
Onderzoekers vonden een enkele wervel in de buurt van Tainan
Het exemplaar is een enkele wervel die is teruggevonden in fossieldragende sedimenten nabij Tainan, in het zuidwesten van Taiwan. Het kwam uit de Chiting-formatie, een geologische afzetting die ongeveer 800.000 tot 400.000 jaar geleden werd gevormd tijdens het Pleistoceen.
Het fossiel werd geanalyseerd door Cheng-Hsiu Tsai van Nationale Universiteit van Taiwan en collega’s, die het identificeerden als behorend tot een python op basis van zijn structurele kenmerken.
“Dit fossiel vertegenwoordigt de grootste en meest onverwachte fossiele slang uit Taiwan”, schreef Tsai bij de beschrijving van de vondst.
Er leven tegenwoordig geen pythonsoorten op Taiwan. Dat maakt de ontdekking opvallend en roept vragen op over hoe het oude ecosysteem van Taiwan eruit zag en hoe zo’n groot reptiel daar terechtkwam.
Hoe één bot een 3 meter lange Python onthult
Onderzoekers gebruikten de fossiele wervel om de grootte van de slang te schatten en modelleerden deze op een lengte van ongeveer 4 meter. De afmetingen van de wervels bij slangen kunnen correleren met de totale lichaamslengte, omdat slangen grote aantallen wervels hebben die proportioneel schalen met de grootte, waardoor zelfs een enkel bot informatief is als het wordt geanalyseerd met het juiste vergelijkende raamwerk.
Ook moest het team bepalen van welk soort slang de wervel was. Ze bereikten dit door vergelijkende anatomie – waarbij ze systematisch de vorm en structuur van de wervel vergeleken met bekende pythonfossielen, waarbij ze andere grote slangensoorten uitsloten.
Dit soort morfologische vergelijking is een fundamenteel hulpmiddel in de paleontologie van gewervelde dieren, waarvoor gedetailleerde kennis van de skeletvariatie tussen soorten vereist is. De structurele kenmerken van de wervel wezen uiteindelijk op een python-identificatie.
Waarom datering in het Pleistoceen belangrijk is
De datering in het Pleistoceen van het fossiel is van cruciaal belang om te begrijpen hoe een gigantische python op een eiland terechtkwam waar er vandaag de dag geen meer bestaat. Gedurende die periode verkleinde de fluctuerende zeespiegel soms de afstand tussen Taiwan en het vasteland van Azië, waardoor grote dieren naar het eiland konden migreren.
Dit sluit aan bij het concept van migratie over landbruggen: verschuivingen in de zeespiegel tijdens glaciale en interglaciale cycli kunnen tijdelijk terrestrische corridors tussen landmassa’s creëren, waardoor de verspreiding van soorten mogelijk wordt. Het Pleistoceen, dat duurde van grofweg 2,6 miljoen tot ongeveer 11.700 jaar geleden, werd gekenmerkt door herhaalde ijstijden die de mondiale zeespiegel dramatisch veranderden.
Het feit dat er tegenwoordig geen pythons op Taiwan leven, suggereert dat deze migratiecorridors tijdelijk waren. Populaties die tijdens periodes van laag zeeniveau zijn ontstaan, hebben het mogelijk niet op lange termijn overleefd zodra de geografische isolatie terugkeerde.
Onderzoekers merken op dat verdere ontdekkingen uit dezelfde formatie duidelijk zouden kunnen maken of gigantische pythons langdurige bewoners van Taiwan waren of slechts incidentele aankomsten. Die vraag blijft open en zou kunnen worden beantwoord door toekomstig veldwerk in de Chiting-formatie.
Stel je dit voor: je bent een wetenschapper die aan het graven is in de buurt van het Amazone-regenwoud, en je trekt een kaakbeen uit de grond dat er zo verkeerd uitziet dat je aanneemt dat het ondergronds is gebroken. Dan zoek je er nog één. Dezelfde vreemde wending. Dan nog een. En nog een. Negen in totaal, elk met dezelfde verbijsterende vorm. Dat is precies wat er met een team gebeurde (…)
De verloren megafauna van Taiwan
De python was niet de enige. Andere fossielen uit dezelfde regio geven aan dat Taiwan ooit een aanzienlijk ander ecosysteem ondersteunde, waaronder overblijfselen van een 7 meter hoge krokodil geïdentificeerd als Toyotamaphimeia taiwanicus en bewijs van een sabeltandkat die waarschijnlijk tot het geslacht Homotherium behoorde. Er zijn ook mammoetresten gevonden in het regionale fossielenbestand.
Het moderne Taiwan kent meer dan 50 slangensoorten, maar geen enkele benadert de grootte van de prehistorische python, en krokodillen zijn niet langer aanwezig op het eiland.
“Wij veronderstellen dat de niche van toppredatoren in het moderne ecosysteem mogelijk vacant is geweest sinds het uitsterven van het Pleistoceen”, schreef Tsai.
Deze bewering suggereert dat het moderne voedselweb van Taiwan fundamenteel onvolledig is vergeleken met wat bestond tijdens het Pleistoceen, waarbij geen enkele soort een rol heeft gespeeld die ooit werd vervuld door gigantische pythons, krokodillen en grote katten.
Voordat het werd bestudeerd, werd het fossiel vastgehouden door een plaatselijke verzamelaar Li Ren Houdie het later schonk aan de National Taiwan University, waar het formeel werd geanalyseerd en bewaard.
Het onderzoek is gepubliceerd in Historische biologie in januari 2026.
