Het grootste deel van mijn leven geloofde ik in een heel specifieke formule: hard werken op school, een sterk cv opbouwen, studeren in het buitenlandleer talen, behaal een masterdiploma en wees mondiaal bewust.
Ik heb journalistiek en media gestudeerd, en ik ben al vroeg begonnen met het vertellen van verhalen. Ik heb meerdere keren tijd in het buitenland doorgebracht in Rome, Florence, Koeweit en Schotland. Ik heb geleerd hoe ik door nieuwe culturen, nieuwe systemen en nieuwe verwachtingen moest navigeren. Ik werd vloeiend in ruimtes die niet ontworpen waren voor een leerling van de eerste generatie zoals ik.
Na mijn afstuderen ben ik doorgegaan met het behalen van mijn masterdiploma in internationale zaken als onderdeel van het inaugurele cohort aan de John Cabot Universiteit in Rome (opnieuw). Ik concentreerde me op mondiale rechtvaardigheid, mensenrechten en vertegenwoordiging. Ik heb bijgedragen aan onderzoek naar de kluseconomie, heb VN-conferenties in zowel Italië als Azerbeidzjan bijgewoond en een naar mijn mening sterk concurrentieprofiel opgebouwd.
Ik voltooide mijn MA-diploma vroegtijdig, in de overtuiging dat ik alles goed had gedaan. Maar ik kan nog steeds geen baan vinden.
Ik heb overal gesolliciteerd, in alle landen en sectoren
Sinds mijn afstuderen heb ik op meer dan 1.000 banen gesolliciteerd.
Dat omvat rollen in Rome bij VN-agentschappen, NGO’s en humanitaire organisaties. Het omvat ook banen in de VS: persoonlijke, hybride en externe functies. Ik solliciteerde op communicatiefuncties, onderzoeksfuncties, mediabanen en alles wat in lijn lag met mijn achtergrond in storytelling en mondiale aangelegenheden.
Ik maakte cv’s op maat. Ik schreef sollicitatiebrieven die uren duurden. Ik deed onderzoek naar organisaties, leerde hun missies uit mijn hoofd, benaderde elke connectie en bereidde me voor op interviews alsof het examens waren.
Van al die sollicitaties heb ik 15 sollicitatiegesprekken gekregen. Slechts twee daarvan brachten mij naar een tweede ronde. Minder dan vijf van de functies waarvoor ik heb geïnterviewd, zijn daadwerkelijk vervuld.
Voor de rest heb ik hetzelfde gekeken vacatures weken of maanden later weer verschijnen. Waren dat wel echte posities?
Het begon te voelen alsof ik niet aan het strijden was voor banen. Ik was aan het strijden om de mogelijkheid van een baan.
Het moeilijkste is dat ik niet weet wat ik verkeerd doe
Afwijzing is één ding. Onzekerheid is iets anders.
Als je geen baan krijgt, kun je meestal wel iets aanwijzen. Misschien had iemand meer ervaring. Misschien heb je het interview niet goed gedaan. Misschien was de rol gewoon niet de juiste keuze.
De auteur behaalde haar masterdiploma. Met dank aan Nicolette Alexandra Brito-Cruz
Maar wat doe je als er helemaal geen uitkomst is? Wanneer posities voor onbepaalde tijd open blijven. Wanneer bedrijven functies opnieuw posten zonder personeel aan te nemen. Wanneer je meerdere stappen hebt doorlopen en nog steeds niets terug hoort.
Het creëert een constante lus in je geest. Je begint alles in twijfel te trekken: je diploma, je ervaring en de keuzes die je hebt gemaakt.
Ik heb alles gedaan waarvan mij werd verteld dat het mij inzetbaar zou maken. Toch heb ik me nog nooit zo onzeker gevoeld over waar ik sta.
Freelancen werd mijn manier van verdienen
Op een gegeven moment moest ik mijn focus verleggen van wachten naar bouwen.
Tijdens mijn bachelor heb ik vier jaar in publiciteit en creatieve marketing gewerkt. Dat werd het enige waar ik naar terug kon keren toen de arbeidsmarkt mij buitensloot.
Nu werk ik freelance als creatief directeur en marketingprofessional. Ik ontwerp campagnes, creëer visuele inhoud en werk samen met klanten om samenhangende merkidentiteiten op te bouwen. Ik heb aan alles gewerkt, van sociale-mediastrategie tot e-mailmarketing, van fotoshoots tot redactionele beelden.
Het is niet stabiel of de fulltime rol Ik verlang naar mezelf. Maar het is iets dat ik zelf heb gebouwd.
Freelancen heeft mij geleerd op een andere manier op mijn vaardigheden te vertrouwen. Het heeft mij laten zien dat ik geen toestemming nodig heb om betekenisvol werk te maken.
Toch is er een verschil tussen overleven en je veilig voelen. Ik ben nog steeds aan het bedenken hoe ik die kloof kan overbruggen.
Omdat ik geen stabiliteit had, moest ik opnieuw nadenken over wat ik eigenlijk wil
Lange tijd was ik op zoek naar stabiliteit zoals die voor mij gedefinieerd was: een fulltime baan, een vast salaris en een duidelijke titel. Maar omdat ik dat niet heb, ben ik een andere vraag gaan stellen. Wat voor werk wil ik eigenlijk doen?
Het antwoord brengt mij steeds terug naar het vertellen van verhalen.
Ik wil een creatief directeur zijn die zich richt op vertellen BIPOC-verhalen met zorg en nauwkeurigheid. Ik wil media creëren die mensen niet platdrukken in stereotypen of culturen reduceren tot trends. Ik wil projecten bouwen die eerlijk, gelaagd en opzettelijk aanvoelen.
Dat is het werk waar ik al jaren naar verlang. Het is ook het werk dat ik steeds uitstelde omdat ik dacht dat ik eerst iets ‘stabielers’ nodig had.
Nu begin ik in te zien dat het pad dat ik volgde misschien nooit ontworpen was om mij daarheen te leiden.
Ik ben het nog steeds aan het uitzoeken
Ik heb geen duidelijk einde aan dit verhaal.
Ik solliciteer nog steeds naar banen terwijl ik freelance, en probeer wijs te worden uit een systeem dat onvoorspelbaar aanvoelt en soms onmogelijk te navigeren is.
Maar ik weet ook dit: de moeite die ik heb gestoken is niet voor niets geweest. Het bracht me gewoon niet waar ik had verwacht. Misschien betekent dat dat ik in plaats daarvan iets anders moet bouwen.
