We waren aan het racen om onze bij te houden drukke gezinsagenda. Dagen vervaagden tot school, werk, gymnastiek, verjaardagen en etentjes – in theorie energiek, in werkelijkheid vermoeiend. We waren aan het schrapen.
Ik herinner me het hoogtepunt van multitasken: luisteren naar mijn 6-jarige die voorlas tijdens het ontbijt, en proberen de eyeliner op te doen terwijl de eieren klaar waren met koken in de pan.
Mijn man en ik verlangden naar open dagen om daadwerkelijk contact te maken, maar de schoolvakanties waren nooit lang genoeg om te ontspannen. We konden zien hoe gemakkelijk de jaren voorbij zouden glippen, begraven in de logistiek, totdat de kinderen er plotseling waren inpakken voor de universiteit.
Wij wilden de tijd bevriezen. Dus bedachten we een plan om ons “normale” leven een jaar achter ons te laten en een wild te hebben avontuur samen als gezin.
Wij hebben een plan bedacht
In juli 2024 verhuurden we ons huis in Londen, bergden onze spullen op en namen de bus naar Heathrow met twee rugzakken en handbagage.
We liepen niet doelloos rond. We waren van plan om op drie locaties te gaan wonen, vijf weken op reis voor en na elke stop.
Ik richtte mijn marketingadvies op het schrijven en spreken over reizen, terwijl het academische onderzoek van mijn man onze shortlist van plaatsen waar we wilden wonen leidde. Zijn onderzoek maakte een legaal verblijf mogelijk, waardoor de meisjes naar school konden gaan. We kozen voor Japan, de VS en Nederland, waar we elk drie tot vier maanden bleven.
We kozen voor Tsukuba, Japan, om ons onder te dompelen in een totaal onbekende cultuur; Great Neck, New York, vlakbij waar we allebei vandaan komen, om onze dochters een cadeautje te geven smaak van het Amerikaanse leven en zeldzame tijd doorbrengen met familie; en Leiden, Nederland, om zijn fiets- en watergerichte levensstijl te ervaren.
Residency bracht veel administratie met zich mee.
Lucas had een plan om haar dochters in Japan thuisonderwijs te geven (foto), maar stuurde ze uiteindelijk naar een plaatselijke school. Geleverd door Lisa Lucas
Voor Japan hadden we oorspronkelijk thuisonderwijs gepland. Onze 8-jarige verraste ons door te vragen om een plaatselijke Japanse schoolondanks dat ze maar een paar zinnetjes kende die ze had opgepikt tijdens de drie weken dat we door het land reisden.
De school verwelkomde beide meisjes. Net als hun klasgenoten liepen ze alleen naar school, trokken huisschoenen aan, hielpen bij het serveren van de lunch en maakten de klaslokalen schoon.
In New York woonden we met familie buiten de stad. De meisjes reden voor het eerst in een gele schoolbus, terwijl mijn man met de trein pendelde. Het vormde een schril contrast met Londen: geen uniformen, ingewikkeldere ochtenden en de ontnuchterende realiteit van active-shooter-oefeningen.
In Leiden gingen de meisjes naar een kleine internationale school. Studenten fietsten langs de grachten en verzorgden hun eigen tuinpercelen als onderdeel van een Nederlands tuinprogramma.
Hun dochters genoten van fietsen terwijl ze in Leiden, Nederland woonden. Geleverd door Lisa Lucas
We hebben licht ingepakt
Leven uit rugzakken gedwongen minimalisme. Ik vond het heerlijk om te ontsnappen aan de eindeloze to-do-lijst van het gezinsleven en me te concentreren op het daadwerkelijke leven.
Ik droeg in Azië bijna elke dag een enkele zwarte maxi-jurk – fietsend door steegjes of wandelen door de jungle – en op de een of andere manier werkte het.
Als er iets is, zou ik de volgende keer nog minder meenemen. Met minder bezittingen werd onze mentale bandbreedte groter. We zouden ons kunnen concentreren op plezier, zonder schuldgevoel.
Ouderschap onderweg
Toen we de meisjes voor het eerst over ons plan vertelden, huilde onze jongste. Ze hielden van hun vrienden, hun leraren en het ritme van school. Ze konden zich niet voorstellen dat ze weg zouden gaan en niet meer terug zouden komen. We probeerden ze te verleiden met vulkanen en snorkelen in Indonesië.
Ze kwamen enigszins langs. Ze hielden van de meeste momenten, maar ook altijd wilde naar huis. We hadden beloofd dat het maar een jaar zou duren.
Het gezin bracht tijd door met het verkennen van andere delen van Azië, waaronder een reis naar Mount Bromo, een vulkaan in Indonesië. Geleverd door Lisa Lucas
Onze prioriteit was ervoor te zorgen dat ze zich veilig en geborgen voelden. We spraken over aanpassingsvermogen als een levensvaardigheid, maar we hielden ze ook dichtbij en herinnerden ze eraan dat er van hen werd gehouden.
De meeste dagen zeiden we: “We zijn nog steeds op reis”, en dat gaf ons het gevoel dat we een team waren. De meisjes leerden hoe ze het nieuwe kind moesten zijn, vrienden moesten maken en zich in onbekende ritmes konden nestelen. Ze hebben geleerd dat je het kunt vind je leven opnieuw uit meer dan eens.
De intensiteit heeft ons verbonden. We hadden watervallen voor onszelf, keken naar wilde sneeuwapen en maakten vrienden die ons uitnodigden om ze in Cozumel te bezoeken. Ik vierde mijn doorgaans grimmige verjaardag in januari op een Thais strand.
In de VS waren we aanwezig bij zware familiemomenten, waaronder het overlijden van mijn grootvader.
We waren nog steeds op reis – totdat we dat niet meer waren
Na dertien maanden terugkeren naar Londen voelde onwerkelijk. Onze zesjarige die zeven jaar oud was, kuste de grond op Heathrow.
De reis heeft ons veranderd. Het gaf ons gedeelde herinneringen: Hokkaido-crème, een roadtrip van New York naar Miamizonsondergangen vanuit een alpenhut – maar belangrijker nog, het maakte duidelijk wat belangrijk is: langzame tijd samen, geen renovaties of volle agenda’s.
We zijn blij om thuis te zijn, inclusief blender. Maar we dromen al over ons volgende uitgebreide avontuur.
Heeft u een verhaal over het nemen van een tussenjaar dat u wilt delen? Neem contact op met de redacteur: akarplus@businessinsider.com.
