Wat gebeurt er als een Oscar beschadigd of vernietigd raakt?

Toen de bosbranden van vorig jaar Colleen Atwood dwongen haar huis in Pacific Palisades te evacueren, pakte de Oscar-winnende kostuumontwerpster een paar foto’s, verzamelde haar huisdieren en vertrok. Ze besteedde niet veel tijd aan het beslissen wat ze moest nemen. Ze kon zich niet voorstellen dat haar huis aan Aderno Way, waar ze al meer dan dertig jaar woonde, zou afbranden.

“Ik moest een hardloopsessie doen”, grapt Atwood, terwijl ze haar haastige vertrek beschrijft tijdens een recent ochtendtelefoongesprek vanuit Australië, waar ze heeft gewerkt aan Tom Hanks’ Tweede Wereldoorlog-drama “Greyhound 2.” “Ik geloofde niet echt dat het echt was.”

Wat ze niet pakte, waren de Academy Awards die ze in de loop van haar carrière had verdiend. Een van de vier Oscars – haar eerste, voor de musical ‘Chicago’ uit 2002 – was veilig te zien in het Academy Museum of Motion Pictures. Maar de andere drie, voor ‘Memoirs of a Geisha’ (2005), ‘Alice in Wonderland’ (2010) en ‘Fantastic Beasts and Where to Find Them’ (2016), stonden op een boekenplank in een werkruimte vlak bij de eetkamer.

Toen Atwood eindelijk weer het terrein mocht betreden, bleef er bijna niets meer over. Zij en een assistent zochten door het puin, op zoek naar iets dat de ramp overleefd zou kunnen hebben verwoestende branden die meer dan 6.800 bouwwerken in de Palisades, Topanga en Malibu verwoestten. Haar drie BAFTA’s en twee Emmy’s waren verdwenen, samen met haar Disney Legend-prijs. Twee van de Oscars waren volledig gesmolten, maar een van de beeldjes had het nauwelijks overleefd.

Het vergulde figuur ze had gewonnen voor “Fantastic Beasts” Het was kromgetrokken en zwart geworden door de hitte, het oppervlak was gebarsten en verwrongen, alsof het uit een oven werd getrokken. Atwood gaf de beschadigde trofee een bijnaam: ‘mijn knapperige beestje.’

Al bijna een eeuw lang is het Oscar-beeldje het meest duurzame symbool van succes in Hollywood: een vergulde ridder die het zwaard van een kruisvaarder vasthoudt, ontworpen om er net zo permanent uit te zien als de eer die het vertegenwoordigt. Maar net als al het andere is het object zelf dat wel niet immuun voor catastrofes. Branden, diefstallen en incidentele ongelukken hebben een klein aantal beeldjes die elk jaar door de Academy of Motion Picture Arts and Sciences worden uitgedeeld, vernietigd of verspreid.

Wanneer dat gebeurt, rijst de vraag: wat gebeurt er precies met een Oscar als deze verdwijnt of onherkenbaar beschadigd raakt?

In de dagen na de branden circuleerde een dramatisch beeld van een verkoolde Oscar die in het puin lag op grote schaal op sociale media, waarbij in sommige berichten werd beweerd dat het beeldje van Robert Redford te zien was dat tijdens de ramp was vernietigd. Isabella Rossellini deelde het met haar ruim een ​​miljoen Instagram-volgers en noemde het ‘hartverscheurend’. Het beeld bleek zo te zijn een door AI gegenereerde nep.

Voor Atwood was het verlies van haar Oscars echter maar al te reëel – en zij was niet de enige.

Productieontwerper Rick Carter, a tweevoudig Oscarwinnaar bekend om zijn werk met regisseurs als Steven Spielberg, Robert Zemeckis en James Cameron, was in Parijs geweest toen een vriend hem belde om hem te waarschuwen dat de brand zich verplaatste naar zijn wijk Palisades. Tegen de tijd dat hij terugkeerde, was zijn huis en bijna alles wat erin stond verdwenen, inclusief de Oscars die hij had gewonnen voor ‘Avatar’ uit 2009 en ‘Lincoln’ uit 2012.

“Toen we teruggingen, vonden we geen enkel spoor van hen”, zei Carter eerder deze maand telefonisch toen hij zich voorbereidde om in LAX op het vliegtuig te stappen voor een nieuwe reis naar Parijs, waar hij regelmatig reist. “Alles werd vernietigd. Al mijn kunstwerken waren verdwenen. Er was niets. Het was zo pijnlijk.”

Carters beeldjes stonden op een schoorsteenmantel. Ze vertegenwoordigden de twee zeer verschillende kanten van zijn werk als production designer: de fantastische wereldopbouw van ‘Avatar’ en het gegronde historische realisme van ‘Lincoln’.

“Ik heb twee kinderen – ik heb twee armen, twee ogen”, zegt hij. “Het paste gewoon dat ik op de een of andere manier het geluk had gehad om deze twee Oscars te krijgen.”

Net als Atwood wist Carter aanvankelijk niet zeker wat er daarna zou gebeuren. De academie houdt streng toezicht op de beeldjes. Elk exemplaar heeft een uniek serienummer en sinds 1950 is het de winnaars verboden ze op de open markt te verkopen zonder ze eerst voor één dollar aan de organisatie terug te bieden. Carter wist niet of de verloren trofeeën opnieuw konden worden gemaakt. “Ik dacht: ‘Nou, ik vraag me af of ze deze dingen daadwerkelijk vervangen'”, zegt hij.

Colleen Atwood neemt de Oscar voor kostuumontwerp in ontvangst voor haar werk aan ‘Memoirs of a Geisha’ in 2006.

(Mark J. Terrill / AP)

De academie bespreekt zelden publiekelijk wat er gebeurt als een van haar beeldjes – er zijn er nu meer dan 3.000 in de wereld – verloren gaat of vernietigd wordt. Toen de organisatie voor dit verhaal werd gecontacteerd, zei ze dat ze Oscars van levende winnaars zou repareren of vervangen in geval van ernstige schade of catastrofaal verlies, hoewel ze weigerde in detail te beschrijven hoe deze verzoeken worden afgehandeld of hoe vaak ze voorkomen.

Zelfs vóór de bosbranden van vorig jaar verloor minstens één eerdere Oscar-winnaar een Academy Award in een brand. In 1983 werd het huis van Gene Kelly in Beverly Hills verwoest nadat midden in de nacht een kerstboom in brand stond. Kelly ontsnapte met lichte brandwonden nadat zijn zoon, die beneden was, zich haastte om de acteur uit zijn slaapkamer te redden, maar het vuur verteerde een groot deel van de memorabilia van de acteur, waaronder de ere-Oscar die hij in 1952 had ontvangen.

Ondanks hun uitstraling van duurzaamheid zijn Oscar-beeldjes in de loop der jaren af ​​en toe verdwenen. De Oscar van Vivien Leigh voor ‘A Streetcar Named Desire’ werd gestolen tijdens een inbraak in de jaren vijftig. De miniatuur ‘jeugd’-Oscar van Margaret O’Brien voor ‘Meet Me in St. Louis’ werd in ontvangst genomen door een huishoudster die aanbood hem te poetsen, maar nooit terugkwam. Het beeldje van Olympia Dukakis voor “Moonstruck” werd gestolen door een dief die het schaamteloos aan haar probeerde terug te verkopen, terwijl Whoopi Goldbergs Oscar voor “Ghost” kortstondig verdween nadat ze het naar de academie had gestuurd om opnieuw te worden geplateerd en gepolijst, waarna het kon worden gepolijst. dagen later op mysterieuze wijze teruggevonden door een bewaker die het in een vuilnisbak vond op de internationale luchthaven van Ontario, 36 mijl ten oosten van LA

En Jared Leto onthulde ooit dat zijn Oscar uit 2014 voor ‘Dallas Buyers Club’ tijdens een verhuizing verdween en zes jaar lang vermist bleef voordat hij in 2024 weer opdook – een verhaal dat op de een of andere manier erg Jared Leto aanvoelt.

Hoewel het ontwerp van de Oscar sinds het begin van de prijs grotendeels ongewijzigd is gebleven, zijn de materialen die worden gebruikt om de trofeeën te maken in de loop van de tijd geëvolueerd. De eerste beeldjes, geïntroduceerd tijdens de openingsceremonie in 1929, waren van verguld massief brons. Binnen een paar jaar schakelde de academie over op een lichtere legering op tinbasis, bekend als Britannia-metaal, bedekt met lagen koper, nieuwzilver en goud. Deze legering wordt zachter en vervormt bij relatief lage temperaturen – ongeveer 500 F – ruim onder de intensiteit van een typische woningbrand.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog, toen metaal schaars was, werden de trofeeën drie jaar lang gemaakt van beschilderd gips, waarbij de winnaars later werden uitgenodigd om ze in te ruilen voor metalen versies.

In 2016 keerde de academie terug naar brons als kernmateriaal van het beeldje. De huidige Oscars worden in gesmolten brons gegoten in een kunstgieterij in de staat New York, gepolijst tot een spiegelafwerking en gegalvaniseerd in 24-karaats goud, een proces dat enkele maanden in beslag neemt om de batch van elk jaar te produceren. Brons smelt doorgaans bij temperaturen die de 1.800 F naderen, iets boven het bereik dat wordt bereikt bij intense structuurbranden. De academie onderhoudt ook een langdurige relatie met de voormalige fabrikant, het in Chicago gevestigde RS Owens & Co., die oudere beeldjes onderhoudt en herstelt die hun glans hebben verloren.

“Mijn meest recente Oscar is gemaakt door de gieterij waar ze nu gebruik van maken”, zegt Atwood. “Ik denk dat het daarom overleefde.”

In de maanden na de branden in LA kwam de academie uiteindelijk tussenbeide.

Carter, vijfvoudig genomineerd voor een Oscar, zegt dat de organisatie niet lang nadat zijn huis was afgebrand contact met hem opnam en afspraken maakte om vervangende beeldjes te maken. Een paar maanden na de branden ging hij naar de academie en ontving ze van de algemeen directeur, Bill Kramer – een moment waarvan hij niet had verwacht dat het zo emotioneel zou zijn als hij. De vervangende Oscars bevinden zich nu in een familiehut in Carmel terwijl hij wacht tot zijn Palisades-huis is herbouwd.

‘Toen ze weg waren, besefte ik pas echt hoezeer ik waardeer wat ze bedoelden op een soort talismanniveau,’ zegt Carter. “Toen ze er plotseling weer waren, besefte ik hoeveel dat ertoe deed. Hoe ouder ik word, hoe meer ze menen. Ze zijn doordrongen van wat je erin stopt – welke visie er ook aan hen vastzat en die iets voor jou en andere mensen betekende. Het is ongrijpbaar, maar weet je, het is een gouden beeld en het is zwaar.”

Atwood ontving ook vervangende Oscars nadat ze de academie een foto had gestuurd van haar verschroeide ‘krokante beestje’ en hen had geïnformeerd dat twee anderen volledig verloren waren gegaan. (Ze bewaart het origineel ook als aandenken aan de branden.) Atwood zegt dat de ervaring haar er opnieuw van bewust heeft gemaakt hoeveel de prijzen nog steeds resoneren buiten Hollywood.

“Ik besefte hoeveel andere mensen waarderen wat de Oscar is”, zegt de twaalfvoudig Oscar-genomineerde, die momenteel bij een vriend in Santa Monica verblijft. “Mensen die ik ken en die niet in de branche zitten, bleven maar vragen: ‘Heb je je Oscars gekregen?’ Hoewel iedereen zegt dat het moeilijk is om mensen naar de Oscars te laten kijken, omarmen mensen over de hele wereld nog steeds waar de Oscar voor staat.

Voorlopig zijn de vervangende Oscars van Atwood veilig opgeborgen.

“Ze zitten opgesloten in een opslagruimte”, zegt ze lachend. “Ze doen nu een dutje.”