Na het ontdekken van een essay van Raquel S. Benedict met de titel Iedereen is mooi en niemand is geil, waarin personages in films op seksueel suggestieve wijze worden gepresenteerd, maar niet worden getoond terwijl ze seks hebben of er zelfs maar over praten, begon Andrea te denken dat er vandaag de dag nog meer grond was voor haar fotografische verkenning van intimiteit, dus nam ze de essaytitel van Raquel over om haar beelden in te kaderen: “Ik vind het een ongelooflijke titel”, vertelt ze, “een titel waarover veel werd gedebatteerd door mijn docenten, waardoor ik er alleen maar meer van ging houden.”
Een grote visuele inspiratie achter de serie voor Andrea was Tom Woods klassieke foto’s van jonge mensen die uitgaan. Toen ze voor het eerst onderzoek deed naar de fotograaf, werd Andrea geconfronteerd met het trieste besef dat als ze de beelden van Wood vandaag de dag opnieuw zou willen maken, het soort scènes dat hij vastlegde waarschijnlijk in scène zou moeten worden gezet, omdat jongere generaties steeds meer persoonlijke interacties mislopen en chronisch online leven. “Mijn moeder vertelde me altijd hoe mensen vroeger naar clubs gingen en verliefd werden, en aan het eind van de avond draaide de DJ langzame muziek”, zegt Andrea, “ik denk niet dat dat meer gebeurt.” Gebruikmakend van deze nostalgie naar een tijd die ze nog nooit heeft meegemaakt, wilde de fotograaf dat de laatste serie deze huidige opkomst van fysieke isolatie en afnemende intimiteit opnieuw zou verbeelden door een alternatieve, utopische realiteit te ensceneren waarin nabijheid en verlangen zichtbaar zijn bij jonge mensen van vandaag.
Volgens Andrea was dit hele vrijen een beetje een uitdaging om te orkestreren. “Ik heb nog nooit iets gedaan waarvoor zoveel preproductie en planning nodig was”, zegt ze. “Het vinden van koppels was absoluut het moeilijkste deel. Het was ongelooflijk moeilijk om schema’s op elkaar af te stemmen, mensen zover te krijgen dat ze zich engageerden en mijn visie overbrachten zonder over te komen als een viezerik.” Van het ophangen van posters op de universiteit tot het berichten sturen naar mensen op Instagram en zelfs het proberen zelf een aantal acteurs te casten: het vinden van deelnemers was een logistieke nachtmerrie. “Het hielp niet dat de meeste van mijn vrienden ook vrijgezel zijn”, zegt ze. Nadat ze al haar opties had uitgeput, besloot Andrea om hulp te zoeken bij mensen die in de casting werken en ze ging samenwerken met Melissa Ozcolack aan een laatste line-up van koppels die bereid waren te zoenen voor de camera.
