Je kunt het aantal Hollywood-films met een groot budget waarschijnlijk op één hand tellen waarin een serieuze ‘vrijheidsstrijder of terrorist’ centraal staat. gesprek met een hoofdpersoon die die moreel duistere rol vervult. ‘V For Vendetta’ uit 2006 is een van de weinige voorbeelden die aan die criteria voldoen, en om het twintigjarig jubileum van de film te vieren, vroeg ik regisseur James McTeigue of hij enige tegenwerking van Warner Bros. ondervond over de provocerende beelden van de film, waaronder het opblazen van overheidsgebouwen en het vermoorden van politici. Verrassend genoeg knipperde de studio niet met zijn ogen toen het parlementsgebouw (het Palace of Westminster) explodeerde; in plaats daarvan vroeg iemand McTeigue om te verwijderen wat misschien wel de spil van de hele film is.
“Echt, ik had maar één ontmoeting met de studio over (het verwijderen van enig onderwerp) en dat was: ‘Kun je de Valerie-reeks uit de film halen?’ Dat is de lesbische relatie die de filmster heeft,’ legde McTeigue uit.
Als het een tijdje geleden is dat je de film hebt gezien, vindt ‘de Valerie-reeks’ daarna plaats Evey (Natalie Portman) wordt ontvoerd en haar hoofd wordt geschoren. In een gat in haar celwand ontdekt ze een rol toiletpapier met krabbels erop van Valerie (Natasha Wightman), een gevangene die filmster was vóór bondskanselier Sutler (wijlen, grote John Hurt) de macht overnam en het Verenigd Koninkrijk onder zijn controle opnieuw vormgaf. De film flitst terug tot in detail Valerie’s levensverhaal: haar landelijke opvoeding, de ontdekking dat ze lesbisch is, afgewezen worden door haar ouders, haar ontluikende acteercarrière, verliefd worden op een vrouw genaamd Ruth, en ten slotte worden zij en Ruth ontvoerd door hun fascistische regering en naar een concentratiekamp gestuurd vanwege hun seksuele geaardheid. Voordat Valerie wordt vermoord, schrijft ze haar autobiografie op alles wat ze ter beschikking heeft, en die boekrol vindt uiteindelijk zijn weg naar Evey en inspireert haar om door te gaan.
Het Valerie-subplot is essentieel voor V For Vendetta
Dit is niet de enige keer De opmerkingen van Warner Bros. hebben een geweldige film bijna verpestmaar dit verzoek is bijzonder flagrant. Gelukkig hield James McTeigue stand:
‘Dat kun je er niet uithalen. Het is datgene dat Evey transformeert. Dat hele verhaal dat ze op de rollen wc-papier door het gat in de muur komt, is de smeltkroes van de film, toch? Ik zei: ‘Nee.’ Ze zeiden: ‘Oké.’ Dat was het. Een pluim voor hen, en toen stonden ze er ook echt voor om het uit te brengen.”
Twintig jaar later begrijp ik waarom McTeigue WB “een pluim” geeft omdat hij hem dat aspect van de film heeft laten behouden. Maar het feit dat een leidinggevende ooit heeft gevraagd om het te laten verwijderen, bewijst dat de leidinggevende dit verhaal niet echt heeft begrepen. Lezen over Valerie’s leven geeft Evey hoop op een hopeloze plek en zorgt ervoor dat ze zich verbonden voelt tijdens haar grootste tijd van isolatie. Uiteindelijk geeft het haar het vertrouwen om aan de lijn te blijven en te doen wat juist is, zelfs als ze een zekere dood tegemoet gaat. Als Valerie haar menselijkheid onder zulke gruwelijke omstandigheden kan behouden, kan Evey dat ook. Dat kunnen we allemaal.
Een onderschat aspect van Valerie’s boodschap is dat deze eindigt met het feit dat ze de lezer vertelt dat ze van ze houdt, ongeacht het feit dat ze ze nooit zal ontmoeten. Dat concept – je buren liefhebben – is in tegenspraak met de angstzaaiende Sutler en zijn handlangers, en we zien het in actie wanneer de inwoners van Londen met V-maskers de straat op gaan om verandering teweeg te brengen.
Zonder Valerie’s verhaal is Evey’s reis onvolledig en werkt de film simpelweg niet.
Om mijn volledige gesprek met McTeigue over “V For Vendetta” te horen, luister naar de aflevering van deze woensdag van de /Film wekelijkse podcast.
