Wanneer rampen de kinderopvang ontwrichten, is haar non-profitorganisatie een reddingslijn voor ouders

Toen orkaan Helene twee jaar geleden door Kelsey Crabtree’s kleine geboorteplaats Black Mountain, North Carolina raasde, ontwortelde de felle wind een grote boom die op het dak van haar huis belandde en haar en haar man wakker schudde. Ze ging de woonkamer binnen en zag een enorme scheur waar water naar binnen begon te stromen. Het echtpaar pakte hun twee zoons vast, sleepte een reservematras naar hun wasruimte en schuilde daar een nacht.

Uiteindelijk begaven Crabtree en haar familie zich naar het huis van haar schoonmoeder in Chattanooga, Tennessee. Later verhuisden ze naar een Airbnb, waar ze bijna een jaar bleven. De maanden na de storm waren een waas, zei ze: veel telefoontjes met verzekeringen en praktisch werk om hun huis op te knappen, en dat allemaal terwijl ze zich haastten om voor de jongens te zorgen, die toen twee en vijf waren.

“We hadden tijd nodig om kindervrij te zijn, zodat we konden werken. We moesten geld binnenhalen zodat we ons huis weer op orde konden krijgen”, zegt Crabtree, die als therapeut werkt. “De beperkte kinderopvang maakte het echt een uitdaging. Het beperkte mijn vermogen om klanten te zien.”

Zo kwam ze in contact met Silke Knebel.

Knebel, een alleenstaande moeder, heeft een paar maanden eerder het National Emergency Child Care Network opgericht om andere moeders te helpen die in geval van nood mogelijk kinderopvang nodig hebben. Wat een noodsituatie inhoudt, wordt in de geest van Knebel breed gedefinieerd: het kan een ramp zijn zoals Helene, het kunnen sneeuwstormen zijn, zoals degene die enorme schade heeft aangericht in een groot deel van het noordoosten, of gewoon de behoefte aan een paar uur om op te laden na een bijzonder stressvolle dag.

De afgelopen tien jaar hebben weer- en klimaatgerelateerde rampen schade veroorzaakt ter waarde van meer dan 200 miljard dollar en de beschikbaarheid van kinderopvang op de lange en korte termijn aangetast. Orkaan Harvey beschadigde in 2017 meer dan 650 kinderopvangcentra, waardoor 52 faciliteiten definitief werden gesloten. De natuurbrand in Maui in 2023 verwoestte vier van de negen kinderopvangprogramma’s die beschikbaar waren in de stad Lahaina. Vorig jaar troffen de bosbranden in Los Angeles meer dan 500 kinderopvangaanbieders, waarbij Altadena door de tragedie 60% van zijn kinderopvangcentra verloor.

Knebels verlangen om anderen te helpen als zich een ramp voordoet, komt voort uit haar eigen ervaring als alleenstaande moeder. Op de kleuterschool kreeg haar oudste zoon de diagnose van een psychische aandoening die bekend staat als ‘gedragsstoornis’, die zich manifesteert als agressieve en gedragsproblemen. Het slokte veel van Knebels emotionele en fysieke energie op. “Ik leef met andere moeders mee, omdat ik weekenden had waarin ik de hele dag huilde en ik die vijf of zes uur (zorg) nodig had van zomaar iemand die aan mijn deur stond”, zei ze.

Haar non-profitorganisatie is precies ontworpen om dat te doen: inzetten bij gezinnen in crisis. De organisatie wordt bemand door vrijwilligers die uitgebreide antecedentenonderzoek hebben ondergaan en zijn opgeleid in trauma-geïnformeerde zorg. “We schakelen geen 16-jarige Care.com-babysitters in”, zei Knebel. De vrijwilligers worden doorgaans kosteloos per twee ingezet bij gezinnen in nood. Velen van hen zijn gepensioneerde leraren, kinderartsen, maatschappelijk werkers en moeders en grootmoeders die gewoon willen helpen.

Voor Crabtree waren ze een geschenk uit de hemel. “De kinderen hielden van de mensen die naar buiten kwamen en met ze speelden”, zei ze. Ze kwamen opdagen en hadden verschillende spelletjes, speelgoed en dierencrackers, en de kinderen waren gewoon zo opgewonden.

In de weken en maanden na de orkaan Helene verbond Knebel meer dan vijftig gezinnen, zoals dat van Crabtree, met vrijwilligers voor de kinderopvang. Eén moeder had thuis een zieke en gehandicapte echtgenoot en toen de storm toesloeg, moest zij uitzoeken hoe ze basiszaken kon doen, zoals water zoeken terwijl ze voor haar kinderen en partner zorgde. Een ander, een moeder van vier kinderen, was bang dat ze de huur niet zou kunnen betalen als ze niet snel weer aan het werk zou gaan, maar haar kinderopvang was vanwege de storm gesloten. Dan was er nog het gezin wiens huis als oppas tijdens de orkaan werd verwoest. Soms waren de moeders die belden – de bellers waren bijna altijd moeders – gewoon uitgeput of hadden ze wanhopig behoefte aan een paar uur weg van hun kinderen om de stapels papierwerk door te nemen, verzekeringsadviseurs te bellen, om erachter te komen hoe ze de boel weer konden opbouwen.

De eerste persoon die Knebels noodhulplijn voor kinderopvang belde, was echter de manager van een plaatselijke bank. Een van zijn medewerkers had weken na de storm moeite met het vinden van kinderopvang. Werkgevers “proberen meegaand en medelevend te zijn”, zei ze. ‘Maar na een tijdje zeggen ze: ‘Oké, je moet naar je werk komen.’ En dan komt de echte last en stress bij gezinnen, omdat de kinderopvang nog steeds niet open is.”

En het was niet de enige werkgever die ze hielp. United Way of Asheville, een organisatie die rampenhulp biedt, heeft vrijwilligers gevraagd een pop-up kinderopvang voor hun werknemers te bemannen. Ook vroeg een plaatselijke school om hulp voor 40 leraren, die allemaal zorg nodig hadden voor hun eigen kinderen.

Terwijl ouders moeite hadden om opvang te vinden, waren zo’n 148 kinderopvangcentra en thuiszorgcentra beschadigd door Helene – en niemand wist hoe of wanneer ze weer open zouden gaan.

De barrières om de kinderopvang na een ramp weer operationeel te krijgen zijn enorm, zegt Susan Butler-Staub, senior vice-president bij Child Care Aware of America, een belangenorganisatie. “Een van de grootste problemen is het vinden van een geschikte omgeving”, zegt ze. “Als u een thuisaanbieder bent en uw huis is overstroomd of uw huis is verdwenen, kunt u dan een tijdelijke plek vinden die aan de regelgeving voldoet?”

Als een aanbieder op zijn locatie kan blijven, is er meestal een lange lijst met problemen die hij als eerste moet oplossen. “Bij een overstroming krijg je te maken met schimmel in de muren”, zei ze. In het westen van North Carolina, waar Helene toesloeg, “hebben ze nog steeds te maken met problemen met de waterkwaliteit, dus je moet het water filteren voordat je het aan kinderen kunt geven.”

Maar zelfs als de voorzieningen zich herstellen, kan het betalen voor kinderopvang te veel worden voor gezinnen. Crabtree, die voornamelijk vrijwilligers uit de kinderopvang gebruikte om te helpen terwijl ze haar huis herbouwde, zei dat ze de kinderopvang alleen kon betalen als haar uitgebreide familie de kosten hielp dekken.

Een paar maanden na orkaan Helene werd Knebel geconfronteerd met een nieuwe oproep tot actie: catastrofale bosbranden raasden door Los Angeles en gezinnen zouden in de nasleep hulp nodig hebben

De organisatie van Knebel rekruteerde en trainde onmiddellijk zo’n zeventig vrijwilligers en kwam in contact met moeders als Briana Pozner, die een tweejarige had en na de branden voortijdig aan het bevallen was van een tweeling. Hoewel het huis van Pozner niet door de brand werd verwoest, was het wel besmet met lood en andere zware metalen, waardoor het gezin voor een paar maanden moest verhuizen.

Pozner en haar familie hadden zich al voorbereid op hoe het leven zou veranderen met een tweeling voordat de branden toesloegen. Ze had haar zoon onlangs ingeschreven op de kleuterschool, maar toen brandde de kleuterschool af. “Het was zoiets van: oké, we moeten uitzoeken hoe we stabiliteit kunnen krijgen en de school van onze zoon kunnen achterhalen.”

In Los Angeles was de impact van de bosbranden op de kinderopvang verwoestend. Cindy Esquivel, programmamanager bij het Low Income Investment Fund, een non-profitorganisatie die kleine subsidies verstrekte aan aanbieders van kinderopvang die herstelden van de bosbranden, zei dat veel thuisaanbieders nog steeds moeite hadden om te heropenen. In sommige gevallen raakten ze in één klap hun huis en hun bedrijf kwijt.

Het vinden van geld voor de wederopbouw was moeilijk. Van de 136 begunstigden die Esquivel na de ramp ondervroeg, was 40% niet verzekerd. Veel thuisaanbieders verhuren hun woningen ook en in de nasleep daarvan schoten de huurprijzen in de regio omhoog, waardoor het moeilijk werd een geschikte en betaalbare locatie te vinden.

Particuliere aanbieders van kinderopvang komen niet in aanmerking voor FEMA-financiering. Ze kunnen bij de Small Business Administration een aanvraag indienen voor leningen met een lage rente, maar het goedkeuringsproces is lang en bureaucratisch. In plaats daarvan komt veel financiering van stichtingen en subsidieorganisaties. Staten hebben ook bijgedragen, maar het beschikbare bedrag verschilt per staat en is meestal een druppel op een gloeiende plaat vergeleken met de behoefte, zeggen experts. Het is een sector die in de beste tijden al ondergefinancierd is en op volle toeren draait.

Een vriend die vrijwilligerswerk had gedaan bij de organisatie van Knebel, stelde voor dat Pozner contact zou opnemen en om hulp zou vragen. Toen het gezin eenmaal naar huis kon, ‘moesten we het hele huis weer op orde krijgen met deze kleine baby’s die ik borstvoeding gaf.’ De vrijwilligers keken naar haar pasgeboren baby’s terwijl Pozner en haar man uitpakten en alles organiseerden.

De kleuterschool van haar zoon ging uiteindelijk weer open, maar bevindt zich nu op de derde locatie. Net als in North Carolina was het voor kinderopvangfaciliteiten en scholen een uitdaging om nieuwe huizen te vinden.

Knebel is alleen opgezet om hulp te bieden in Californië en North Carolina, omdat ze daar vrijwilligers heeft. Ze is van plan uit te breiden naar andere rampgevoelige staten zoals Florida en Texas, maar heeft meer financiering nodig om dat te verwezenlijken. Ondertussen krijgt ze echter telefoontjes uit het hele land, van vrouwen die met allerlei uitdagingen kampen. Een paar weken geleden hoorde ze van een vrouw in een opvangcentrum voor huiselijk geweld die iemand nodig had die een paar uur op haar twee kinderen kon passen. Ze heeft ook verschillende telefoontjes ontvangen van vrouwen in ziekenhuizen die iemand nodig hebben om op hun kinderen te passen terwijl ze een operatie ondergaan. Op een keer belde een grootmoeder wier dochter net was opgesloten, omdat ze iemand nodig had om op haar kleinkinderen te passen.

Knebel zou willen dat ze iedereen kon helpen. “Het zijn niet echt alleen maar rampen. Het zijn schietpartijen op scholen, echtscheidingen, het is een medische crisis, gewoon een auto-ongeluk ervaren,” zei ze.

De laatste tijd vraagt ​​ze zich af hoe ze gebruik kan maken van het netwerk van vrijwilligers die haar organisatie in Los Angeles heeft opgeleid om gezinnen te helpen die bang zijn hun kinderen naar school te sturen vanwege ICE-invallen. De afgelopen dagen heeft ze vrijwilligers gemaild over de mogelijke behoefte aan inzet als de kinderopvang en scholen zouden sluiten in North Carolina, een van de staten die zwaar zijn getroffen door de winterstorm van afgelopen weekend.

“We willen er gewoon zijn als kinderen en ouders ons nodig hebben”, zegt ze. “Vooral nu, nu de zaken zo kommer en kwel worden.”