“WILD” — aanbevelingen met tanden in een nieuwe cultuurcolumn van Fran Tirado. Schrijf je in om het wekelijks te krijgen.
Queer mensen zijn alleen op tv-schermen te zien geweest voor 55 jaaren als we echt zijn, is een betekenisvolle karakterisering van LGBTQ+-personages – met autonome verlangens, achtergrondverhalen en complexiteit die verder gaat dan hun oriëntatie of geslacht – pas in de laatste veertig jaar naar voren gekomen. Hoewel mijn eigen ‘eerste keer dat ik mezelf zag’-moment plaatsvond na het lezen van de tragische Griekse mythe van Achilles en Hyacinthus op de vloer van mijn openbare bibliotheek, werd mijn verhaal over de vreemde oorsprong grotendeels voor de tv verzonnen.
Dit begon met jaloezie. Ik wilde de verhoudingen en croptop-cutoffs-combinatie van de Cerulean City-gymleider die metgezel werd, Misty. Matroos Uranus, wiens geslachtsverandering en safische verlangen grotendeels werden gecensureerd voor de originele Amerikaans-Engelse kopie, stond ook op mijn meisjes-jongensvisiebord naast Angemon en Lillymon van de Digimon franchise (om nog maar te zwijgen van Matt die me stilletjes liet zwijmelen).
HEM komt meteen in me op als een van de eerste afdrukken van gender-non-conformiteit op het scherm en een keerpunt daarvoor homoseksuele schurken zoals ikzelf. De genderpresentatie van HIM werd nooit uitgelegd, en dat hoefde ook niet zo te zijn. Haar aarzeling tussen hoge femme zachte tonen en demonisch gegrom is een sjabloon voor codewisselaars overal – en haar (waarschijnlijk Balenciaga) laarzen zijn ook fantastisch.
Maar alles veranderde voor mij in 2006. Nadat zoveel sitcoms mij oppervlakkige iteraties van vreemdheid hadden gepresenteerd via de zwiepende bewegingen van Jack “Gewoon Jack!” McFarland en de werkelijk verbijsterende verschijning van Chandler’s ‘vader’ Vriendende wereld kreeg de gave van Lelijke Betty.
Dit was een show die mij echt heeft gevormd. De cast was een buffet van persoonlijkheidskenmerken die ik kon uitproberen en aanpassen: de pittige vasthoudendheid van Betty, de diva-stijlen van Wilhelmina, de snijdende zelfverzekerdheid van Mark, de bimbo-gedaante van de slimme Amanda, en natuurlijk, misschien wel het meest vormend, de griezelige vertrouwdheid van Justins heilige vrouwelijkheid uit zijn kindertijd. Zelfs Alexis Meade, de transgenderschurk die halverwege seizoen één opdook in de vorm van de beroemde cisgenderactrice Rebecca Romijn, had zowel een verlossingsboog als een genuanceerde romantische tragedie die relatief ongeëvenaard blijft in het grote geheel van transrepresentatie op tv. (Over niets, als we ooit de Lelijke Betty opnieuw opstarten, ik heb een speciale behandeling en een sanctie om ervoor te schrijven die mij door God is verleend.)
Het is zo millennial om te zeggen, maar kinderen van tegenwoordig weten niet hoe goed ze het hebben. Wij hadden Kurt van vrolijkheid en Ellen Degeneres. Nu gaat meneer Ratburn homohuwelijken en hebben we koppels van hetzelfde geslacht op Peppa Pig. Velma, MirandaEn Harley Quinn zijn canoniek enkele op het scherm. Ncuti Gatwa’s Eric Effiongdie aantoonbaar in de lijn ligt van het homo-bestie-archetype waarnaar wordt gemodelleerd Wil & Genade, perst meer karakterontwikkeling in één aflevering van Seksuele voorlichting dan een sitcom van een ondeugend kind in een heel seizoen zou kunnen doen – en hij groeide op om in te schitteren de meest geliefde franchise in de Britse tv-geschiedenis, niet minder. En… laten we het er maar niet over hebben Zullen.
