Alaqad zegt dat het verliezen van lokale journalisten betekent dat een deel van de waarheid verloren gaat, omdat traditionele media zelf kiezen wat ze aan hun publiek willen laten zien. “Als de mensen het zwijgen worden opgelegd en gecensureerd, en ze geen ruimte hebben om te praten of een platform om uit te drukken wat er gebeurt, en voor ons om te zien wat er door hun ogen gebeurt, zullen er altijd beperkingen zijn aan hoeveel we weten”, zegt ze.
In elke crisis, wanneer de communicatie mislukt, gaat de verantwoordelijkheid verloren en wordt onrecht gemakkelijker te negeren. “Onrecht is super luid”, zegt Alaqad. “Het recht moet luider.”
Gericht
Journalisten worden ook permanent het zwijgen opgelegd. Reporters Zonder Grenzen (RSF) schreef in december 2025 dat dat jaar 67 mediaprofessionals werden vermoord, van wie 43 procent gedood in Gaza door Israëlische strijdkrachten. Het totale aantal journalisten dat sinds 7 oktober 2023 in Gaza is vermoord, is volgens de RSF gestegen tot ruim 220. De schatting van de VN bedraagt ruim 260.
“Als we dit bekijken in het kader van het opleggen van een verbod aan de buitenlandse pers om Gaza nu, meer dan twee jaar na de oorlog, in te voeren, als ze het vrije verkeer van journalisten binnen Gaza en naar Gaza beperken, als we het hebben over een ongekende massamoord op journalisten, wordt het aanvallen van mediabureaus en het aanvallen van de communicatie-infrastructuur slechts een stukje van de puzzel, die gericht is op het opleggen van een media-black-out”, zegt Dagher. Israël heeft herhaaldelijk beweringen ontkend dat het zich richt op journalisten of de media-infrastructuur.
“Het doden van journalisten betekent het doden en tot zwijgen brengen van de waarheid”, zegt Alaqad. In haar ervaring werkt deze strategie op meerdere niveaus: het vermoorden van journalisten betekent minder mensen die ter plaatse verslag uitbrengen, maar het maakt journalisten ook tot een bedreiging voor het volk. “Hiermee wordt ook een boodschap naar de mensen gestuurd dat alle journalisten een bedreiging vormen, praat niet met journalisten, blijf uit de buurt van journalisten”, legt ze uit.
Ze herinnert zich dat haar moeder haar smeekte haar persvest en helm niet te dragen. Het was bedoeld om neutraliteit aan te duiden en journalisten in het veld te beschermen, maar het gaf haar het gevoel een doelwit te zijn. “Het zou moeten beschermen, maar integendeel, het brengt feitelijk risico’s met zich mee voor je leven en zelfs voor je dierbaren en degenen om je heen”, legt ze uit.
Alaqad zegt dat dit niet altijd zo was. In het begin begroetten mensen journalisten, boden ze eten aan en bedankten ze voor hun werk. “Na een paar maanden, toen ze zagen dat journalisten het doelwit waren, begonnen de Palestijnen journalisten anders te behandelen”, zegt ze.
Rapporteren in Gaza betekende werken in een landschap waar de tijd zelf onstabiel en niet gegarandeerd was. Plannen reikten zelden verder dan daglicht. Gesprekken eindigden abrupt. Adressen werden van de ene op de andere dag gedenktekens. “De enige zekerheid in Gaza is onzekerheid”, zegt Alaqad.
Ze herinnert zich dat ze gezinnen interviewde en van plan was de volgende dag terug te keren, maar ontdekte dat de mensen met wie ze sprak, waren omgekomen bij luchtaanvallen.
Ze heeft sindsdien Gaza verlaten en volgt een masterdiploma in mediastudies aan de Amerikaanse Universiteit van Beiroet. Ze ontving de Shireen Abu Akleh Memorial Endowed Scholarship, genoemd naar de Palestijnse journalist die in mei 2022 door Israëlische troepen werd vermoord.
Digitale waarheden
Door viraal te gaan op sociale media kon ze mensen bereiken, maar liep ze ook gevaar. “Het liet miljoenen mensen over de hele wereld zien wat er in Gaza gebeurt, maar tegen welke prijs? In Gaza zijn kan je het leven kosten, vooral als journalist”, zegt ze.
Ondanks het bereik van digitale berichtgeving heeft ze geen vertrouwen in de duurzaamheid ervan. Accounts verdwijnen, berichten worden verwijderd en video’s gaan verloren. Wat vandaag beschikbaar is, kan morgen verdwenen zijn.
