Het andere argument is dat het mogelijk is dat er niet meer gemeenschapsinitiatieven door ontwerpers worden gestart, maar dat juist deze het meest zichtbaar worden. Design is een hulpmiddel voor versterking, en met zo’n intense visuele overstimulatie in onze fysieke en digitale wereld kunnen misschien alleen degenen met ontwerpintuïtie de ruis doorbreken? Leeszaal mede-oprichter Shirley Heim zegt: “Ik ben de enige creatieveling in de oprichtersgroep. Interessant genoeg werd ik pas bij het project betrokken toen het zich richting de daadwerkelijke oprichtingsfase begaf, toen vragen rond de visuele identiteit en hoe het project in de wereld verscheen relevant werden.”
Gevestigd in Berlijn Backhaus-projecten mede-oprichter Amaan Hassen herhaalt het sentiment van Shirley en legt uit: “Je moet behoorlijk consistent en duidelijk zijn met wat je doet en hoe je opduikt, omdat je anders gemist kunt worden. Ik denk dat dat een van de dingen is die mij naar gemeenschapswerk hebben geleid. Je leert van de duivel, de reclamewereld en de commerciële wereld van design, en daar wil je iets altruïstisch mee doen.”
Acht jaar nadat ik Londen heb verlaten, verlang ik niet meer naar de netwerken van kennissen in het donker die ik ooit als mijn gemeenschap beschouwde. Wij, als generatie, passen ons aan en reageren op de eisen van ons politieke en economische klimaat. Veel van de creatieve persoonlijkheden die ik in mijn vroege Berlijnse jaren heb ontmoet, zijn minder gefocust op het beklimmen van de carrièreladder terwijl ze in het weekend leven, maar investeren steeds meer in activisme en sociale verantwoordelijkheid. De prioriteiten zijn verschoven omdat de vrijheid op nieuwe manieren wordt uitgedaagd. Toch blijft de ambitie bestaan, het vinden van nieuwe vormen. Terugkijkend op deze steeds veranderende seizoenen concludeert Amaan: “De droom is voorbij. Maar niet echt.”
