Tijdens de acceptatietoespraak van Paul Thomas Anderson voor Beste Film bij de 98e Academy Awards verwonderde hij zich over de torenhoge kwaliteit van zijn medegenomineerden, waarbij hij de groep vergeleek met de wereldberoemde selectie uit 1976 van ‘One Flew Over the Cuckoo’s Nest’, ‘Nashville’, ‘Jaws’, ‘Barry Lyndon’ en ‘Dog Day Afternoon’. Hij had het niet mis. Over het geheel genomen was 2025 een geweldig filmjaaren een uitschieter gezien het feit dat veel van de beste films van het jaar originele films met een groot budget waren van grote studio’s. Warner Bros., Paramount en Netflix gooiden de dobbelstenen met gedurfde nieuwe visies als ‘One Battle After Another’, ‘Sinners’, ‘Marty Supreme’, ‘Weapons’ en Guillermo del Toro’s uitdagende, weelderig ontworpen versie van Mary Shelley’s ‘Frankenstein’.
Als zodanig voelde elke categorie zich moordend, niet meer dan Beste Acteur. Timothée Chalamet, Michael B. Jordan, Leonardo DiCaprio, Wagner Moura en Ethan Hawke verdienden allemaal de hoofdprijs ruimschoots. Het was het soort moordenaarsopstelling waarbij het laatste optreden dat je hebt gezien voordat je ging stemmen, heel goed je eerste keuze zou kunnen zijn.
Het zal geen verrassing zijn dat het een achtbaan van een campagne bleek te zijn. In het begin waren er geruchten van kiezers dat Hawke een echt dark horse-potentieel had vanwege zijn zowel grappige als trieste vertolking van de gemartelde 20e-eeuwse tekstschrijver Lorenz Hart, maar de race veranderde al snel in een driewegwedstrijd tussen Chalamet, Jordan en DiCaprio. Toen DiCaprio een rustige benadering hanteerde bij het zoeken naar zijn tweede Oscar voor Beste Acteur, leek het duidelijk dat het allemaal neer zou komen op Chalamet en Jordan.
Tijdens de ceremonie op zondagavond geloofden veel Oscar-waarnemers dat Chalamet zou winnen vanwege zijn overweldigende prestatie als toekomstige tafeltenniskampioen Marty Mauser. Toen hij verloor van Jordan, zochten waarnemers naar verklaringen. Hoe kwam deze enorm getalenteerde ster tekort? Niet om de redenen die je misschien denkt.
Timotheé Chalamet verloor niet vanwege zijn opera- en balletdissussen
Laten we beginnen met de controverse over het eigen doelpunt die Timothée Chalamet opriep in de laatste dagen van de Oscar-stemming. Tijdens een gesprek met Matthew McConaugheyChalamet besprak de druk die hij voelt om in talkshows te verschijnen en kijkers aan te sporen zijn films in de bioscoop te zien. Met dit in gedachten voegde hij het volgende toe:
“Ik wil niet in ballet of opera werken, of dingen waarbij het zegt: ‘Hé, houd dit ding levend, ook al geeft niemand er meer om.’ Alle respect voor alle ballet- en operamensen daarbuiten.”
Ter verdediging van Chalamet wist hij onmiddellijk dat hij erin was gestapt en probeerde hij terug te lopen. Helaas ging hij niet ver genoeg voor veel ballet- en operaartiesten (en ook voor fans van deze kunstvormen), wat aanleiding gaf tot een hoop applaus waarvan sommigen suggereerden dat het zijn kansen op Beste Acteur torpedeerde.
Dit is een stapelbed.
Terwijl de McConaughey-discussie op 24 februari plaatsvond, ontstond de furie over de opmerkingen van Chalamet pas echt na de stemdeadline van 5 maart. Bovendien hebben genomineerden serieuzere controverses doorstaan voordat ze een Oscar wonnen. Neem bijvoorbeeld Jane Fonda. Ze maakte veel Amerikanen woedend toen ze in 1971 deelnam aan de FTA Tour (“F*** the Army) om te protesteren tegen de oorlog in Vietnam, maar won in 1972 toch de prijs voor Beste Actrice voor “Klute”. Later dat jaar bracht ze haar oorlogsprotest naar een hoger niveau door Hanoi te bezoeken en gefotografeerd te worden terwijl ze op een Noord-Vietnamees luchtafweergeschut zat. Dit leverde haar de bijnaam Hanoi Jane op, wat het gordijn voor haar carrière dreigde te zijn. In plaats daarvan won ze haar tweede Oscar voor Beste Actrice in zeven jaar voor ‘Coming Home’. Chalamets afwijzing van ballet/opera was niets.
Het was niet de onwaarschijnlijke hoofdpersoon van Chalamet die hem goud kostte
Zelfs de grootste fans van ‘Marty Supreme’ geven toe dat de hoofdpersoon – afhankelijk van hoe je het einde leest – een onherstelbare idioot was. Ongeacht het ontzagwekkende talent van Timothée Chalamet, hoe kan zo’n egoïstische klootzak die talloze levens ruïneert in zijn streven naar onsterfelijkheid in het tafeltennis, de ster naar zijn eerste Oscar stuwen?
Het is waar dat de meerderheid van de winnaars van de Beste Acteur hun prijzen verdiende voor het spelen van mensen die ofwel fatsoenlijke mensen waren of in staat waren hun zonden te verzoenen om echt goede mensen te worden, maar sommige van onze grootste artiesten wonnen hun Oscars voor het spelen van ronduit vreselijke mensen.
Robert De Niro maakte naam door gestoorde of moreel gecompromitteerde personages te spelen in de jaren zeventig, maar in termen van pure smerigheid piekte hij bijna met zijn vertolking van voormalig middengewicht bokskampioen en allround monster Jake LaMotta in Martin Scorsese’s ‘Raging Bull’. Ja, hij werd geholpen door de hype over de stopzetting van de productie voor vier maanden om 70 pond bij te verdienen om de oudere, uit vorm geraakte LaMotta te spelen, maar DeNiro is zo effectief en gewelddadig als een man die won door hem in de maling te nemen totdat zijn tegenstanders moe werden dat je nauwelijks aan zijn ’trainingsregime’ dacht terwijl je de film bekeek.
Andere acteurs hebben Oscars gewonnen voor het kanaliseren van hun innerlijke a-hole. Michael Douglas was verleidelijk slecht als beurskraker Gordon Gekko in Oliver Stone’s ‘Wall Street’ terwijl Denzel Washington uiteindelijk zijn trofee voor Beste Acteur won voor het spelen van de smerige, koelbloedige moordenaar rechercheur Alonzo Harris in ‘Training Day’. En hoe zit het met de overwinning van Forrest Whitaker vanwege zijn angstaanjagende belichaming van de genocidale Oegandese dictator Idi Amin in “The Last King of Scotland?” Deze jongens laten Marty Mauser eruitzien als een koorknaap.
Dus waarom verloor Chalamet?
Het was de onbezonnenheid en jeugd van Chalamet – en de grootsheid van Michael B. Jordan
Als je je wilt concentreren op de campagnestrategie van Timotheé Chalamet: zijn grote fout was schijnbaar het aannemen van de persoonlijkheid van Marty Mauser bij het promoten van de film. Vóór ‘Marty Supreme’ kwam Chalamet over als een zelfverzekerde maar relatief nuchtere man. Hij kwam niet verwaand of arrogant over in interviews en projecteerde normale kerelvibes als hij aan de rechtbank zat om naar zijn New York Knicks te kijken. Hij was allesbehalve drukverlegen, maar ik heb nooit het gevoel gehad dat hij overbelicht was of wanhopig op zoek was naar aandacht. Hij was een filmster die genoot van de rit toen hij in de dertig was.
Een andere Chalamet kwam opdagen om ‘Marty Supreme’ te verkopen. Hij was onbezonnen en onaangenaam tot het punt dat sommigen theoretiseerden dat hij de persrondes maakte in zijn rol als Marty Mauser. Hij bracht zichzelf in verlegenheid in een rap-remix met EsDeeKiden verloor alle gevoel voor verhoudingen door op te scheppen over het leveren van ‘topprestaties’ in de afgelopen zeven of acht jaar. “Ik wil niet dat mensen het als vanzelfsprekend beschouwen. Ik wil het niet als vanzelfsprekend beschouwen. Dit is echt een s*** van het hoogste niveau.”
Makkelijk, jongen. Hij is nog relatief nieuw in de partij, en hoewel ik denk dat hij sensationeel was in ‘Call Me by Your Name’, ‘A Complete Unknown’ en ‘Marty Supreme’, zijn run verbleekt in vergelijking met Al Pacino “The Godfather”, “Scarecrow”, “Serpico”, “The Godfather Part II” en “Dog Day Afternoon” ratelen over een periode van drie jaar. Trap op de rem, gedraag je als een mens tijdens de perstournee “Dune: Part Three” en probeer nooit meer een microfoon te rocken.
Eindelijk kunnen we hier troost uit putten: Michael B. Jordan zette dit jaar simpelweg een betere prestatie neer dan Timmy.
DatUiteindelijk is dat de reden dat hij verloor.
