Terwijl de maarschalken werden aangevallen, zette Kennedy eerst de Nationale Garde van de Mississippi in en daarna ook duizenden federale troepen. (Die militaire operatie, met de codenaam RAPID ROAD, was feitelijk de eerste en enige keer tijdens de Koude Oorlog dat het leger plannen activeerde en gebruikte die het had ontwikkeld om burgerlijke ongeregeldheden in de nasleep van een nucleaire aanval te onderdrukken.)
Toen, in 1963, vertrouwde Kennedy opnieuw op de Nationale Garde om te helpen bij de integratie van de Universiteit van Alabama, en zijn opvolger, Lyndon Johnson, gebruikte maarschalken en de Nationale Garde om demonstranten voor de burgerrechten in Selma te beschermen nadat staatstroepen uit Alabama hen berucht hadden aangevallen bij de Edmund Pettus Bridge in een incident dat bekend werd als ‘Bloody Sunday’.
Presidenten begonnen in de jaren zestig militaire troepen, waaronder de Nationale Garde, routinematiger in te zetten in de Amerikaanse steden. Tijdens zomerrellen na politiegeweld in Detroit in 1967 bestelde president Johnson onderdelen van de 82nl en 101st Luchtlandingsdivisies in de stad en de gouverneur van Michigan, George Romney, riepen de Nationale Garde van Michigan op; meer dan 40 mensen werden gedood, waarvan meer dan de helft door de politie van Detroit. Troepen van de Nationale Garde doodden elf mensen, onder wie een vierjarig meisje, Tanya Blanding, die stierf toen een bewaker uit Michigan het vuur opende met een op een tank gemonteerd .50-kaliber machinegeweer op haar appartement nadat ze ten onrechte had aangenomen dat er een sluipschutter binnen was.
Terwijl tijdens de rellen van 1968 die volgden op de moord op Martin Luther King Jr. opnieuw troepen werden ingezet, werden de keerzijde en het risico van dergelijke inzet twee jaar later levendig vastgelegd op de Kent State University toen troepen van de Nationale Garde het vuur openden op studenten die protesteerden tegen de oorlog in Vietnam, waarbij vier mensen om het leven kwamen en negen gewond raakten.
In de loop der jaren is er ongelooflijk weinig binnenlands gebruik geweest van federale troepen – de rellen in Los Angeles van 1992 vormden hierop een uitzondering – en van presidenten en procureurs-generaal totdat de regering-Trump gewoonlijk hun uiterste best deed om golven van federale wetshandhaving naar steden of staten te coördineren.
Zelfs tijdens het hoogtepunt van de maarschalks en troepeninzet in het Zuiden, te midden van de burgerrechtenbeweging, kwamen presidenten pas in actie nadat overheidsfunctionarissen weigerden het geweld tegen Amerikanen die hun grondwettelijke rechten uitoefenden te onderdrukken, of, in het geval van de staatstroepen van Alabama, waren de oorzaak van het geweld tegen vreedzame burgers zelf. Vaak kwam een president pas in actie nadat er verzet was op grond van een wettig gerechtelijk bevel – en zorgde ervoor dat er een tweede tak van de regering was die als check-and-balance en trigger voor dergelijke federale actie fungeerde.
Hoewel Trump heeft gezegd dat de inspanningen op het gebied van immigratiehandhaving in Minneapolis – net als eerdere inspanningen in Los Angeles, Washington, DC, Chicago, Charlotte, Portland en, meest recentelijk, Maine– bedoeld is om “wet en orde” af te dwingen, is er geen duidelijk rijm, reden of noodzaak voor inzet die verder gaat dan politieke terreur.
Trump probeert vandaag iets ongekends dat in strijd is met alle historische tradities in de Verenigde Staten: de brutale toepassing van federale strijdkrachten tegen een staat en regio zonder duidelijke reden, afgezien van de leiding van leden van de politieke oppositie.
Door immigratieambtenaren en grensveiligheidsagenten van het DHS in te zetten, in plaats van plaatsvervangende Amerikaanse marshals van het ministerie van Justitie – zoals presidenten in het verleden hebben gedaan – verandert Trump ook de aard en de teneur van zijn federale strijdmacht. Marshals, wier werk en training grondwettelijke rechten en bescherming omvatten, zijn altijd gebruikt om burgerrechten en geldige rechterlijke bevelen te beschermen en beschikken over sterke federale politiebevoegdheden en -autoriteiten. De agenten van Customs and Border Protection (CBP) en Immigration and Customs Enforcement (ICE) zijn verschillend. Ze zijn niet opgeleid volgens de normale federale wetshandhavingsnormen voor de omgang met het publiek en zijn bedoeld om te opereren met een zeer beperkte bevoegdheid om immigratiezaken af te dwingen, en niet met algemene federale wetten. Met name CBP-agenten zijn niet zozeer een reguliere wetshandhavingsinstantie, gebaseerd op een eerlijk proces, maar meer een paramilitaire macht die bedoeld is om in de grensregio’s te opereren. Dat waren ze nooit bedoeld om regelmatig contact te hebben met Amerikaanse burgers en burgers.
Trump heeft het afgelopen jaar ook geprobeerd troepen in te zetten bij soortgelijke repressie, maar werd belemmerd door federale rechtbanken, die onder andere voorlopig zijn federalisering van de Nationale Garde van Californië.
