Er is een bepaald uur in de kindertijd – vlak voor het slapen gaan, wanneer het stil wordt in huis – dat geheel tot de verbeelding behoort. Wanneer kleuren vervagen tot dromen, ontwarren problemen zichzelf en voelt de wereld zowel kleiner als oneindig veel mogelijker. Het is een drempelmoment, dag noch nacht, waar verhalen er het meest toe doen.
De in Phoenix gevestigde auteur Ellie Moss kent dit uur goed. Haar debuut prentenboek, Dibs de Draak en de Marshmallow-reddingen het bijbehorende kleurboek, Lickitypop-dromenzijn ervoor gebouwd.
De boeken spelen zich af in de grillige wereld van Lickitypop – waar jellybean-bossen naast Squishpuff Swamp groeien en bubbelscooters door marshmallow-weiden zoeven – en bieden iets dat steeds schaarser wordt in de kindermedia: toestemming om te vertragen.
De wereld die begon als toevluchtsoord
Moss was niet van plan een kinderuniversum te creëren. Lickitypop ontstond tijdens wat zij omschrijft als ‘een veeleisend seizoen’, een privé-creatieve ruimte waar ze rustig kon nadenken als al het andere urgent voelde. Karakters verschenen geleidelijk. Landschappen vulden zich aan. En elk probleem werd niet opgelost door spektakel, maar door nieuwsgierigheid.
Uiteindelijk besefte ze dat deze wereld misschien wel van meer dan alleen haar zou zijn.
Het resultaat is Dibs, een behulpzame draak met een groot hart en één ontbrekend stukje: een beste vriend. Wanneer hij Mooch ontdekt, een heemstmol die gevangen zit in de kleverige moerasdiepten, gaat Dibs niet met heldendaden aan de slag. Hij pauzeert. Kijkt om zich heen. Denkt creatief. Helpt.
Dat is het hele verhaal. Geen slechterik. Geen dramatische reddingssequentie. Gewoon een draak die uitvindt hoe hij nuttig kan zijn, en de stille voldoening om de dag van iemand anders een beetje beter te maken.
Gebouwd voor kleine stemmen
Het taalgebruik is bewust eenvoudig gehouden: korte, ritmische zinnen met speelse klankwoorden en herhaling. Het is ontworpen voor kinderen van drie tot acht jaar en is zowel geschikt voor een kind dat alleen woorden uitspreekt als voor een verzorger die voor de derde keer die week voorleest. De herhaling is niet toevallig. Het ondersteunt de vroege spraakontwikkeling, nodigt uit tot deelname en maakt ruimte voor gegiechel.
Visueel kiest het boek voor een ongebruikelijke aanpak. In plaats van de contrastrijke, overprikkelde kleurenpaletten die tegenwoordig gebruikelijk zijn in prentenboeken, gebruikt illustrator (naam) zachte pastelkleuren. Het effect is kalmerend en gefocust: een boek dat voor het slapengaan kan worden gelezen zonder iemand te winden.
Voor zintuiglijk gevoelige kinderen is dat van belang. Voor uitgeputte ouders is het een verademing.
Kleuren voorbij de kindertijd
Lickitypop-dromenhet begeleidende kleurboek, breidt de wereld verder dan de pagina. Maar het is niet alleen voor kinderen. Een kind kan jellybean-boompjes kleuren terwijl een ouder bubbelscooters ernaast invult. Of een volwassene kan er later alleen naar terugkeren en diezelfde scènes gebruiken als een moment van stilte aan het eind van een lange dag.
Het uitgangspunt is simpel: creativiteit behoort niet alleen tot de kindertijd. En soms is spelen wat mensen het meest nodig hebben.
Waarom het anders voelt
In een markt die verzadigd is met energieke personages en halsbrekende plots, beweegt Lickitypop zich met een andere snelheid. Het dwingt kinderen niet om iets te voelen en leert ze ook geen expliciete les. Het vertrouwt erop dat ze nieuwsgierig zijn, dingen opmerken en vragen stellen als ze dat willen.
Voor zorgverleners wordt het boek vaak een gespreksaanzet. Wat betekent het om iemand te helpen? Hoe voelt het om zenuwachtig te zijn, maar het toch te proberen? Waarom is het oké om de tijd te nemen? Dit zijn geen vragen die het boek beantwoordt. Het zijn vragen waar het ruimte voor maakt.
Een ander soort magie
Moss probeert kinderen niet uitzonderlijk te maken. Ze herinnert hen – en de volwassenen om hen heen – eraan dat attent, nieuwsgierig en vriendelijk zijn al meer dan genoeg is.
Of Dibs de Draak Als het de eerste favoriet van een kind wordt, een nachtelijk ritueel, of simpelweg een boek waar men naar teruggrijpt als de wereld te luidruchtig wordt, biedt het iets waar veel gezinnen niet naar op zoek waren: een rustiger verhaal, een zachter ritme en een herinnering dat de verbeelding nog steeds een plek kan zijn om tot rust te komen.
