Heeft u synesthesie?
Ik weet het niet. Moet ik naar mijn huisarts gaan en vragen of er gevaren zijn of dat ik hiermee kan leven? Moet ik vragen of ik een diagnose kan krijgen? Ik denk niet dat ik begrijp wat synesthesie is, want als mensen het mij beschrijven, denk ik dat we het allemaal hebben.
Dus het klinkt alsof je het zou kunnen hebben, dat is wat ik hoor.
Ik weet het niet. Ik weet het niet.
Als u aan een letter denkt, wordt er dan automatisch een kleur aan gekoppeld?
Ik bedoel, ja, maar ik heb het gevoel dat we dat allemaal hebben.
Wat mij weer in de oren klinkt alsof je misschien synesthesie hebt.
Misschien moet ik het aan een dokter vragen. Het heeft nog geen invloed op mijn leven. Het is niet zo dat ik over straat loop en een fuchsia zie en ik mijn ogen moet sluiten en mijn oren moet sluiten. Tot nu toe gaat het goed.
Ik las in een interview van vorig jaar dat je nog geen einde voor de show had bedacht. Hoe ben je uiteindelijk terechtgekomen bij wat je deed?
Oh, mijn God, tot het laatste moment. Ik denk niet dat de eindes moeilijk voor me zijn als ik film en tv schrijf, maar er is iets aan de hand als het een solo-optreden is dat elk einde zo onwaardig aanvoelt of zoiets.
Onwaardig, hoezo?
Hoe weet ik het niet, iemand in Madison Square Garden, hoe gaat het met FKA (Twigs), hoe gaat het met Madonna, hoe beëindigen deze mensen hun shows? En in mijn gedachten zeggen ze gewoon: “Oké. Bedankt voor je komst.” En dan zwaaien ze en dan gaan ze backstage. Is dat hoe het eindigt? Ik weet het niet. Er is iets aan het beëindigen van een live optreden dat voelt als: hoe doe je dit?
Ja. Ik denk dat er niet noodzakelijkerwijs toegiften zijn in stand-up of theater.
Nee. Ik bedoel, theater heeft de strijkstokken, die helpen.
Ja. Maar je had niet echt een boog. Je bent gewoon in het gat gekropen, toch?
Ja. Ik wilde niet buigen.
Waarom niet?
Omdat het voelde alsof als ik buig, ik suggereerde dat dit een kunstgreep was. Ik impliceer dat ik niet in het gat woon.
En je wilt de illusie in stand houden dat…
Dat ik inderdaad in het gat leef. Die Bibo is een robot, een aspirant-acteur, die met mij samenwerkt. Je wilt de poppenspeler van juffrouw Piggy nooit naar buiten zien komen en buigen, dat zou krankzinnig zijn.
Waarom heb je Bibo in de show opgenomen?
Ik had een kracht nodig om tegen te vechten, een beetje een niet-antagonistische antagonist, het soort dat we elke dag tegenkomen van iemand die gewoon zijn werk doet.
Ik ben benieuwd hoe je bent beland toen Bibo aan het eind kritiek uitte op de show als geheel. Ik vond dat een verrassende wending.
Dat is het moeilijkste deel van geen werk maken waarbij je jezelf een schouderklopje geeft, maar onderzoeken wat de reden achter deze instincten is, en niet bang zijn voor zelfkritiek en niet bang zijn dat zelfreflectie of zelfonderzoek alles wat je hebt bedacht ontkracht, en de dingen nuances laten hebben. Er is iets met standup als discipline waarbij het vaak voelt alsof feedback niet welkom is, omdat feedback als agressie wordt ervaren. Ik was geïnteresseerd in het idee van een productieve heen-en-weer-beweging die de ideeën niet ontkracht, maar ze juist versterkt.
