Leestijd: 3 notulen
Dit is zo een een zwaar onderwerp.
Begin 2024 maakten Jill Duggar en Derick Dillard de doodgeboorte van hun ‘mooie dochtertje’.
Zij en haar broers en zussen hebben het trauma van zwangerschapsverlies eerder besproken.
Nu legt ze uit waarom het houden van een begrafenis voor hun toekomstige dochter zo belangrijk was.
Ze hadden gehoopt Isla Marie te ontmoeten
Op woensdag 11 maart aflevering van haar zus Jinger & Jeremy podcastJill en haar man, Derick, verschenen als gasten.
Ze waren daar om een zwaar onderwerp te bespreken: Jills doodgeboorte in 2024 en hun verdriet eromheen.
Hoewel hun toekomstige dochter stierf vóór haar geboorte op 19 maart, noemden ze haar Isla Marie.
Sommige Duggar-kijkers begrepen niet echt waarom Jill en Derick ervoor kozen een begrafenis te houden voor een kind dat ze nooit hadden ontmoet.
Maar Jill was heel direct in het geven van uitleg.
‘We hadden een begrafenis gepland omdat dat iets was wat we echt wilden,’ bevestigde Jill.
“Ik denk dat iedereen in elk stadium van de zwangerschap,” opperde ze, “je het kunt minimaliseren (en) je kunt zeggen: ‘Oh, je bent maar zoveel weken (of) zoveel weken.'”
Jill kondigde aan: “Het maakt niet uit.”
Ze legde uit: “Wat je ook voelt, het zal je baby herinneren en zijn leven op een belangrijke manier herinneren.”
Het is duidelijk dat Jill persoonlijk spreekt – en ook verwijst naar miskramen waarvan mensen op de hoogte zijn. Een aanzienlijke minderheid van de miskramen gebeurt zonder voorafgaande kennisgeving van het individu.
Ze is niet de enige in haar familie die deze ervaring heeft
“Het heeft ons erg geholpen… dat we zoveel mogelijk van het rouwen op een tastbare manier doen”, prees Jill over de begrafenis.
“En ik had mijn moeder zien rouwen,” vertelde ze. ‘Ik had mijn zussen zien rouwen om verliezen.’
Met name Jill en haar zussen zijn bij elkaar gekomen miskraamrouw bespreken.
‘Ik had andere mensen gezien,’ vervolgde Jill.
“Dus ik kon een aantal van die ervaringen integreren,” vertelde ze, “en daardoor heb ik gelukkig meer kennis en meer middelen binnen handbereik.”
Jill verdiepte zich ook in de pijnlijke logistiek van het worstelen met een miskraam.
Dit omvatte het proces van het verkrijgen van een doodgeboortecertificaat van het ziekenhuis.
In tranen vertelde Jill over de ervaring van het bellen van uitvaartcentra om te zien of ze haar konden huisvesten.
(Als je ooit extreem praktische telefoontjes hebt moeten plegen tijdens een rouwproces, zoals het afzeggen van een afspraak voor een overleden familielid, kun je je voorstellen hoe dit proces voor haar was.)
‘Niemand bereidt je ooit voor’ op hoe dit werkt of hoe dit voelt, klaagde Jill.
Dit verdriet is niet iets dat Jill opzij kan zetten, hoe anderen zich ook voelen
Sommigen die een miskraam hebben gehad, proberen ouders te worden. De tegenslag is traumatisch en catastrofaal.
Anderen komen misschien tot de conclusie dat ze nog een kind aan een bestaand gezin zouden hebben toegevoegd. Gevoelens hierover kunnen het volledige spectrum bestrijken.
Opvallend is dat zelfs Jill anderen niet lijkt te vertellen hoe ze zich moeten voelen. Ze drukt haar uit eigen hartzeer en verlies.
Omdat ze de Duggar-cultus en hun extreme overtuigingen kennen, kunnen sommigen op sociale media zich in de verleiding voelen om betrokken te raken bij een persoonlijkheidsdebat. Dat is zinloos – en zelfs niet relevant.
Dit gaat vooral over Jills gevoel van verlies. Onze gedachten gaan naar haar uit terwijl ze blijft rouwen.
