Apple TV heeft succes geboekt met de “Foundation”-serie van Isaac Asimov (die terugkeert voor seizoen 4). Maar dit is een van de eerste keren dat iemand erin is geslaagd het bronmateriaal van de innovatieve auteur te gebruiken en daadwerkelijk iets te creëren dat logisch is op het scherm. De reden? Decennia lang werd het bronmateriaal als ‘niet aanpasbaar’ beschouwd vanwege een wereld die de hele melkweg omspant, een tijdverspringend verhaal en een frustrerend inconsistente cast van hoofdpersonen. Tien jaar geleden, Reddit-gebruiker Nieuwe Trantor (een geweldige diepgewortelde naam voor alle Asimov-fans die verder in het verhaal hebben gelezen) vatte samen waarom het verhaal zo intimiderend is om als volgt naar het scherm te worden omgezet:
“Het verhaal in de foundation speelt zich af in verschillende tijdperken (…) Bovendien bevat het verhaal zoveel intellectuele inhoud dat ik er sterk aan betwijfel of het reguliere publiek het leuk zou vinden zoals ‘Star Wars’ of ‘Star Trek.'”
Lang geleden in 2014, De Bewaker wees er ook op dat de boeken (gepubliceerd van de jaren ’40 tot de jaren ’90, gedurende de eerste halve eeuw van het sci-fi-genre) niet eens consistent zijn, een punt dat Asimov zelf ook toegaf. De publicatie citeerde de auteur, die een eenvoudige uitleg gaf:
“(De boeken) bieden een soort geschiedenis van de toekomst, die misschien niet helemaal consistent is, aangezien ik om te beginnen geen consistentie had gepland.”
Omdat er zoveel factoren waren die een aanpassing tegenwerkten, bereikten de boeken de status van een ‘niet-aanpasbaar’ project. Maar dat betekent niet dat de populaire serie met rust werd gelaten. Meerdere groepen hebben geprobeerd het op het scherm tot leven te brengen voordat Apple dat deed.
Een verhaal van vele pogingen om Foundation aan te passen
Meerdere pogingen om de “Foundation” aan te passen liepen vast voordat Apple TV succes boekte. De Guardian-bron hierboven verwijst naar een van deze van HBO en Warner Bros. TV. Ze schakelden begin jaren 2010 zelfs Jonathan Nolan (broer van regisseur Christopher Nolan) in om te helpen bij het schrijven ervan. Dat jaar hadden de gebroeders Nolan net het verbijsterende meesterwerk ‘Interstellar’ voltooid, en je zou denken dat Jonathan iets in petto had. Geen dobbelstenen.
Aan dat project ging in 2009 een tweevoudige poging van Sony Pictures vooraf, die eveneens nergens op uitliep. Tussen inconsistenties, tijdsprongen en conceptuele hindernissen slaagde ‘Foundation’ er blijkbaar in om zelfs de slimste creatieve geesten te dwarsbomen – totdat het in aanraking kwam met mensen als David S. Goyer en het team van Apple TV.
Dus waarom werkt het nu? Er zijn veel manieren om die vraag te beantwoorden. Maar een van de meest voor de hand liggende is de bereidheid om af te wijken van een stapsgewijze aanpassing van het bronmateriaal. In plaats van te proberen een verhaal aan te passen dat vijftig jaar tussen hoofdstukken kan springen, Goyer creëerde blijvende en interessante karakters die van seizoen tot seizoen overleven. Demerzel (Laura Birn) is een robot. Hari Seldon (Jared Harris) en Gaal Dornick (Lou Llobell) hebben het overleefd dankzij cryoslaap. Ze houden het gewoon het maken van nieuwe versies van de drie gekloonde keizer Cleons. Hierdoor is een voorspelbaar raamwerk ontstaan dat de schrijvers in staat heeft gesteld hun eigen versie van een verhaal te creëren binnen het onsamenhangende en verspreide verhaal van Asimov. Hoewel dit soort flagrante afwijkingen van het bronmateriaal doorgaans protesten oproepen bij diehard fans, heeft het in dit geval het onaanpasbare in het aanpasbare veranderd, waardoor een leuk, meeslepend verhaal over meerdere seizoenen is ontstaan binnen de wijdere wereld die Asimov heeft opgebouwd.
