Jeff Hanna, oprichter van de Nitty Gritty Dirt Band en de facto leider, zit verscholen in een onopvallend kraampje in El Palenque, een lokaal restaurant met meer dan 30 jaar ervaring in een stripwinkelcentrum in Nashville, en praat over ‘Nashville Skyline’, een peinzend nummer van hun EP, ‘Night After Night’. Het Mexicaanse restaurant dat door een familie wordt beheerd, is het soort plek waar hij naartoe wordt getrokken sinds hij met vrienden een jug-band oprichtte in Long Beach voordat hij naar de folk-/rockscene van Los Angeles migreerde.
Met viool, piano en zang van zijn zoon Jaime is ‘Nashville Skyline’ een elegie voor de roofzuchtige gentrificatie van Nashville en een liefde die verloren is gegaan door de tijd. De metafoor gaat niet verloren bij de oudere Hanna, die met waardigheid en zachtheid herkent wat verloren is gegaan.
“Het is meer reflecterend”, geeft hij toe. “Maar (momenten vastleggen is) waar we het beste in zijn.”
Voor de donkerharige 78-jarige heeft deze scène zich talloze keren afgespeeld tijdens een carrière die een aantal genres omvatte die verband houden met folk, pop en country: een journalist ontmoeten om te praten over het bijzondere Amerikaanse muziekmerk van de band. Toch is er in de afgelopen zes decennia weinig veranderd aan het geluid van de NGDB.
Naast ‘Mr. Bojangles’, geschreven door Jerry Jeff Walker, en ‘The House at Pooh Corner’, geschreven door Kenny Loggins, zouden de vaste gasten van de Troudadour/Ash Grove clubs popsucces hebben toen de jaren ’70 de jaren ’80 werden met ‘Make a Little Magic’, met Nicolette Larson, en ‘Viola! An American Dream’, met zang van Linda Ronstadt. Maar het was het multi-generationele en genre-overbruggende Grammy-genomineerde ‘Will the Circle Be Unbroken’, opgenomen met onder meer de Nashville-royalty Roy Acuff, Maybelle Carter en Earl Scruggs, die de toekomst van de band als mainstream countryact in de jaren ’80 en ’90 vormde, evenals wat Americana is geworden.
“Will the Circle Be Unbroken, Vol. 2” (1989) en “Will the Circle Be Unbroken, Vol. 3” (2004) zetten die trend voort. Beiden brachten Grammy’s mee naar huis, met Rosanne Cash en John Hiatt, Johnny Cash, Willie Nelson en Tom Petty, Randy Scruggs, John Prine, Bruce Hornsby, Dwight Yoakam en Hanna’s zoon Jaime. Ook een wonderkind dobro-speler genaamd Jerry Douglas.
Hanna vertelt geanimeerd over Douglas’ productie op hun EP met vijf nummers: “Net als veel jongens die opkwamen in de tweede golf van bluegrass na Bill Monroe, Flatt & Scruggs, de Stanley Brothers, maakt Jerry’s deel uit van een vooruitstrevend muzikaal erfgoed met New Grass Revival, Tony Rice en New South, waar de kruising van genres en culturen je super ruimdenkend maakt, dus wat we doen is voor hem heel vloeiend.”
Het Grammy-winnende dobro-icoon/-meester – Douglas ontvangt naamfactuur als onderdeel van Alison Krauss & Union Station – heeft geschiedenis met de Dirt Band. Naast het spelen op ‘Long Hard Road’, hun eerste country nummer 1, houdt Douglas van hun muziek sinds hij ‘ze zag in Mole Lake, Wisconsin, op een festival in een indianenreservaat’.
“Het was 1973, ik was 19 en speelde met de Country Gentlemen. Iedereen rookte; er was zelfs een paraquat-testcabine. De oorlog in Vietnam was aan de gang. Maar ‘Will the Circle Be Unbroken’ was uit; Vassar Clements speelde met hen – en de eerlijkheid van hun muziek viel op. “
Die eerlijkheid en het in het moment zijn bracht de Dirt Band door culturele omwentelingen, veranderde technologie en smaak door liedjes en hun pure speelplezier een carrière te laten bepalen die werd gekenmerkt door meer dan 100 shows per jaar, verspreide opgenomen projecten met nummers van Marshall Crenshaw, Steve Goodman, Bruce Springsteen en ‘Dirt Does Dylan’ uit 2022.
“Ik heb een heel goed gevoel bij ‘Night After Night’ als een moment in de tijd”, zegt Hanna. “Het is een goede combinatie van wat we doen, waar we zijn. Het is een beetje reflectief, maar ik hou van de manier waarop de nummers in elkaar overvloeien… en hoe graag ik (Don) Henley in ’75 ook wilde zijn, ik heb daar vrede mee genomen voor iets dat meer waar is.”
Truer betekent het samengaan van oprichter Jimmie Fadden (drummer/schrijver/mondharmonica), meer dan 40 jaar lid Bob Carpenter (keyboards/zang) en oude vriend Jim Photoglo (bas/zang) met opvallende next-gen spelers, multi-instrumentalist Ross Holmes (Mumford + Sons, Bruce Hornsby) en Hanna’s zoon, gitarist/zanger Jaime (the Mavericks, Gary Allen). Hanna zegt: “Jaime is een van mijn beste vrienden ter wereld en we delen veel muziek, maar zijn muziek is aanzienlijk. Ik kijk soms naar hem toe en hoor hem spelen wat mijn solo’s waren en glimlach. Hij heeft de drie T’s in elektrische gitaar: toon, smaak en timing.”
Naast het meeslepende Paul Kennerly/Daniel Tashian-titelnummer van de EP, dat nadenkt over de impact van verloren liefde, wordt een aangrijpend gevoel van afrekening met het verstrijken van de tijd en het verlies van plaatsen die er toe doen getemperd met gratie en acceptatie. Met prominent akoestisch gitaarspel, Fadden’s kenmerkende mondharmonica en teksten doorspekt met filosofische nostalgie, verguldt het project de huidige Farewell Tour van de band, ter ere van 60 jaar muziek maken dat zijn oorsprong vond toen “Buy for Me the Rain” een regionale hit in Los Angeles werd.
Douglas is het eens met de magie van de vingers aan de snaren. “We hebben dit allemaal opgenomen op Oceanway, terwijl we in een kring zaten, de nummers draaiden en naar elkaar keken. Het is iets organischer dan sommige projecten; we hebben geen twintig opnames gemaakt, maar dynamiek gecreëerd… Ik heb mijn hele leven muziek gespeeld, en dit was de endorfinestoot na de andere.”
Die haast kan niet machinaal of algoritmen worden gemaakt. Zowel Kyle Young, CEO van de Country Music Hall of Fame als Americana Music Assn. Uitvoerend directeur Jed Hilly noemt de Dirt Band een baanbrekende invloed.
Young vertelt enthousiast: “Ik ben opgegroeid in Nashville, en het duurde hen om mij de muzikale geschiedenis en het erfgoed van Nashville te laten zien; Ik luisterde naar alles behalve country. Die eerste ‘Circle’, je kunt de impact ervan niet genoeg benadrukken”, terwijl Hilly enthousiast is: “Ze waren legendarisch toen ik 10 jaar oud was in Vermont, toen ik naar de Craftsberry Fiddle and Banjo Contest ging! Het was Neil Young’s ‘Harvest’ (Grateful Dead’s ‘Working Man’s Dead’, Doc Watson en ‘Circle.’)”
Hilly vervolgt: “Ik heb T Bone Burnett horen praten over ‘Oh Brother’, hoe geweldige muziek er doorheen komt. Maar de Dirt Band? Zij waren cruciaal, net als John Prine, die zojuist zijn muziek … die naar het verleden reikt, maar het naar het heden brengt, zodat het erg actueel is. En het geluk op het podium? Niemand is zoals zij.”
En dan heb je Darius Rucker, een hedendaagse countryster en leider van de alomtegenwoordige rock/roots Hootie & the Blowfish uit de jaren 90, die e-mailde: ‘Ik heb zoveel geleerd over de ware wortels van country en hoe je die kunt toepassen toen we op de universiteit begonnen met het maken van platen.
“Ze waren een geweldige popband, en ‘Circle’ was zo’n belangrijk moment om old-school country- en bluegrass-artiesten – Maybelle Carter, Roy Acuff, Doc Watson en Merle Travis – in de kamer te brengen met ‘hippie kids’… Het zorgde ervoor dat country en Californische rock samen konden komen. “
Hanna lacht als de lof wordt gedeeld en maakt bezwaar. “Het aantal oogrollen dat je krijgt als je ‘Farewell Tour’ zegt, omdat het zo wordt misbruikt. Maar de ontberingen van het toeren, vooral als het reizen is zoals het is… Fadden is altijd iemand geweest die ons eraan herinnerde hoe dankbaar we zijn als we drie uur slaap hebben, de voedselkeuze niet zo goed is en er iets verloren is gegaan, omdat we dat wel zijn.
“We zijn nooit gestopt met muziek maken”, vervolgt Hanna. “Soms waren we de Toot Uncommons met Steve Martin, of speelden we een minuutje als de back-upband van Linda Ronstadt, maar het was altijd geweldige muziek. Zelfs als mensen van de platenmaatschappij iets voorstelden om ons ‘cool te maken met de kinderen’, wisten we dat, en we hebben niet al te veel huiveringwekkende momenten.
“Met ‘Night After Night’ mocht ik het grootste deel van deze plaat samen schrijven met mijn zoon, mijn vrouw (Nashville Songwriter Hall van Famer Matraca Berg) en vrienden als Mac McAnally. Jaime bracht ons ook een aantal coole nummers. Iedereen speelde geweldig. We hadden hetzelfde soort plezier als toen we begonnen. Zestig jaar later, wat is er nog meer?”
