Een week geleden werd een vrouw uit Savannah, Georgia, gedood tijdens een achtervolging door de Immigration and Customs Enforcement (ICE).
Het is niet de eerste keer in de afgelopen weken dat een omstander door ICE wordt gedood. Dit verhaal – waarbij een zwarte omstander betrokken is – is echter niet met dezelfde wreedheid van de grond gekomen als andere verhalen die onze feeds hebben overspoeld en onze collectieve harten hebben verscheurd. Velen hebben zelfs nog nooit van het recente incident gehoord.
Dr. Linda Davis, een geliefde 52-jarige moeder van vijf kinderen, werd aangereden door een vrachtwagen bestuurd door een man die op de vlucht was voor immigratieambtenaren. Davis gaf les in de kleuterklas en het eerste leerjaar aan de Herman W. Hesse K-8 School in de zuidelijke buitenwijken van Savannah, op minder dan een halve mijl van de plek waar ze werd vermoord.
De directeur van de school, Alonna McMullen, rouwde om haar dood in een verklaring naar PBS. “Het was buitengewoon moeilijk om 5- en 6-jarigen te vertellen dat de leraar van wie ze hielden en koesterden niet terug zou komen om hen te zien,” zei McMullen. “Het brak mijn hart om de blikken op hun gezichten te zien.”
Davis’ familie ook bracht een verklaring uit rouwend om haar tragische en vroegtijdige overlijden, maar merkte op dat ze nog niet zouden ‘speculeren over de omstandigheden’ die daartoe hebben geleid.
Ondertussen gaf het Department of Homeland Security (DHS) snel de schuld aan Oscar Vasquez Lopez, de verdachte die de ICE ontvluchtte toen zijn auto in botsing kwam met die van Davis.
In een verklaringomschreef het DHS Lopez als “een criminele illegale vreemdeling uit Guatemala die in 2024 een definitief bevel tot verwijdering kreeg van een federale rechter.”
Verschillende omstandigheden en een heel andere publieke reactie
De dood van Davis is verre van het enige nieuwsbericht dat we onlangs hebben gezien over ICE-gerelateerde sterfgevallen.
In januari, Alex Prettieen 37-jarige ICU-verpleegkundige voor de VA, werd neergeschoten en gedood door een ICE-agent. Dat schieten kwam slechts enkele weken na Renee Goodeen 37-jarige moeder, werd ook gedood door ICE.
In beide gevallen was er in het hele land onmiddellijk sprake van verontwaardiging, omdat veel Amerikanen gingen protesteren om hun zorgen over de protocollen van ICE te uiten. Terwijl de nationale reactie het land overspoelde, leek het aantal verhalen dienovereenkomstig te vermenigvuldigen.
Wekenlang domineerden deze verhalen de nieuwscyclus en de sociale media Overal braken protesten uit. Ruim een maand later, demonstraties ter ere van de twee gedode burgers zijn in sommige delen van het land voortgezet.
Belangrijk is dat de dood van Davis onder andere omstandigheden plaatsvond dan die van zowel Pretti als Good. Om te beginnen was er bij het incident geen sprake van ICE-geweervuur.
Het overlijden vond echter plaats als gevolg van een ICE-achtervolging. En het komt op een moment dat er veel gewelddadige woordenwisselingen zijn met ICE worden gedocumenteerdwat serieuze vragen oproept over de impact van het agentschap op de openbare veiligheid.
Hoewel de politie van Chatham County een ‘no-chase’-beleid hanteert voor niet-gewelddadige misdrijven, leken de ICE-agenten zich daar niet aan te houden. In videobeelden Op camera’s van de schoolzone zijn drie voertuigen te zien die Lopez door de schoolzone achtervolgen. Lokale politiediensten hebben elke betrokkenheid bij de achtervolging ontkend.
Chester Ellis, bestuursvoorzitter van Chatham County, sprak met WTO kort na het incident, waarbij hij opmerkte dat lokale wetshandhavingsinstanties in het gebied een restrictief beleid voeren dat specifiek bedoeld is om incidenten als deze te voorkomen. “(Ons) ‘no-chase’-beleid is erop gericht onze burgers meer dan wat dan ook te helpen beschermen”, zei Ellis.
Snel bedrijf nam contact op met het DHS voor commentaar op de beelden, maar hoorde nog niets op het moment van publicatie.
Afgezien van de verschillende omstandigheden zijn alle recente burgerdoden waarbij de ICE betrokken was, verontrustend geweest. Maar hoewel er wakes zijn geweest, een GoFundMe-campagne en enkele belangrijke nieuwsverhalen over Linda Davis, is het incident verre van zo zichtbaar als dat van Pretti of Good.
Dat is te merken aan het gebrek aan berichtgeving op grote uitzendingen, zoals ABC World News.
Op dezelfde manier is de tractie die wordt verkregen op de GoFundMe-pagina’s voor elk van de families aanzienlijk verschillend per ras. Campaigns for Good en Pretti haalden al snel ruim $ 1 miljoen aan donaties op. (Momenteel hebben ze respectievelijk $1,4 miljoen en $1,8 miljoen.) In de week na het overlijden van Davis is de GoFundMe voor haar familie heeft verhoogd iets meer dan $ 16.000 vanaf dinsdag.
Davis is niet de eerste zwarte persoon die onlangs is vermoord in verband met ICE. Keith Porter Jr., een 43 jaar oud vader van twee kinderen, werd op oudejaarsavond in Los Angeles gedood door een ICE-officier buiten dienst nadat hij naar verluidt een pistool in de lucht had afgevuurd.
Volgens een autopsierapport werd Porter driemaal door de officier neergeschoten. De lokale gemeenschap verzamelde zich voor verantwoordelijkheid van ICE terwijl DHS ontkende elke overtredingin navolging van de aanhoudende verklaringen van de organisatie die de door ICE vermoorde personen de schuld geven van hun eigen dood.
De inzamelingsactie heeft ongeveer $300.000 aan donaties opgeleverd sinds het incident twee maanden geleden plaatsvond.
Diepgewortelde raciale vooroordelen
Het is moeilijk te missen dat er veel minder berichtgeving is geweest en dat er bijgevolg ook minder morele verontwaardiging is geweest over de meest recente ICE-gerelateerde dood. Sommige experts zeggen dat dit niet alleen te wijten is aan de verschillende omstandigheden, maar in plaats daarvan raciale vooroordelen weerspiegelt waardoor sommige verhalen minder verspreid worden.
Brian C. Stewart is procesadvocaat bij Parker & McConkie en werkte voor de familie van Gabby Petito, de jonge reiziger die in 2021 door haar verloofde werd vermoord. Dat verhaal, dat wereldwijde aandacht trok, was het onderwerp van talloze krantenkoppen en domineerde maandenlang de nieuwscyclus. Uiteindelijk leidde het tot een driedelige docuserie, samen met andere tv-films.
Stewart begrijpt hoe raciale vooroordelen van invloed zijn op de manier waarop verhalen goed reizen. Hij vertelt Snel bedrijf er is zelfs een naam voor. Het heet ‘missing white woman syndrome’ en het ‘verwijst naar het feit dat wanneer een blanke vrouw vermist wordt, de kans veel groter is dat haar zaak brede media-aandacht krijgt dan wanneer een gekleurde vrouw vermist wordt’, zegt Stewart.
Hij vervolgt: “Het probleem is niet dat deze gevallen geen aandacht zouden moeten krijgen; het is dat veel andere gevallen dat niet doen.”
De advocaat zegt dat zaken waarbij gekleurde vrouwen betrokken zijn vaak niet dezelfde aandacht krijgen. Stewart voegt er echter aan toe dat het niet slechts één systeem is dat deze vooringenomenheid laat voortbestaan, maar dat het allemaal systemen zijn.
“Mediakanalen, wetshandhavingsinstanties, sociale-mediaplatforms en zelfs het publiek spelen allemaal een rol”, legt de advocaat uit. “Wat wordt gedeeld, waarop wordt geklikt en welke zaken prioriteit krijgen, bepaalt welke zaken aandacht krijgen.”
Het gebrek aan aandacht leidt er niet alleen toe dat zaken vastlopen, zegt Stewart, maar ‘zorgt er ook voor dat gezinnen zich vergeten voelen’.
Onderzoek naar mediastudies onderstreept de verschillen in berichtgeving
Er zijn zeker altijd argumenten te bedenken over hoe verschillende omstandigheden tot verschillende reacties kunnen leiden of zelfs afbreuk kunnen doen aan de wijdverbreide nationale morele verontwaardiging.
Gezien echter hoeveel meer zwarte Amerikanen door wetshandhaving worden gedood dan blanke Amerikanen (ongeveer driemaal zoveel dodelijke schietpartijen), voelt gelijkheid in termen van opschudding buitengewoon ver weg.
Gedeeltelijk kan dat komen doordat Amerikanen niet zoveel nieuwsverhalen over zwarte tragedies zien. Volgens een 2020 data-analyse gepubliceerd in het tijdschrift Sociologie van ras en etniciteitWanneer slachtoffers worden vermoord in “overwegend zwarte buurten”, komen de verhalen niet zo vaak aan bod als die in niet-Spaanse blanke buurten.
Ook de manier waarop die verhalen worden behandeld, is vaak anders. “Degenen die in overwegend zwarte of Latijns-Amerikaanse buurten zijn vermoord, worden ook minder snel besproken als veelzijdige, complexe mensen”, legt het rapport uit.
Een rapport uit 2021 van het Equal Justice Initiative en de Global Strategy Group over verschillen in berichtgeving in de media vond ook raciale vooroordelen, waarbij de vooroordelen in twintig verschillende gebieden van de media-aandacht naar voren kwamen.
Mugshots werden bijvoorbeeld 45% van de tijd gebruikt in de berichtgeving over zaken waarbij zwarte verdachten betrokken waren, vergeleken met slechts 8% van de tijd voor blanke verdachten. Blanke verdachten werden 50% vaker bij hun naam genoemd dan zwarte verdachten.
Ondertussen werden witte slachtoffers op foto’s met vrienden en familie getoond – gericht op het uitlokken van sympathieke reacties – vier keer meer dan zwarte slachtoffers.
Tot nu toe is het onduidelijk of ICE verantwoordelijk zal worden gehouden voor de sterfgevallen die hebben plaatsgevonden als gevolg van de achtervolgingen van de organisatie. Maar als absoluut minimum verdient het publiek het om van iedereen op de hoogte te zijn, ongeacht de omstandigheid of huidskleur.
