“Star Trek” is zowel een zegen als een vloek voor een acteur. Betrokken zijn bij een “Star Trek”-project levert alle castleden eeuwige roem op en trekt een leger Trekkies aan die altijd van hun personages zullen houden. Tegelijkertijd raken veel Star Trek-acteurs echter zo sterk verbonden met de franchise dat ze op andere manieren moeite kunnen hebben om werk te vinden. Brent Spiner, die de Android-data speelde over ‘Star Trek: The Next Generation’, mijmerde ooit dat hij een Academy Award kon winnen, maar dat Data als eerste in zijn overlijdensbericht zou worden vermeld.
Dit gebeurde zelfs met legendarische en ervaren acteurs die een lange carrière hadden vóór ‘Star Trek’. Patrick Stewart, die Captain Picard speelde in ‘Star Trek’, had al tientallen credits op zijn naam staan toen hij de rol begon te spelen in 1987, en was een gevierd Shakespeare-acteur in zijn geboorteland Engeland. In ‘Star Trek: Deep Space Nine’ had Rene Auberjonois – die de vormveranderende veiligheidsagent Odo speelde – jarenlang een netjes inkomen verdiend als karakteracteur voorafgaand aan zijn ‘Trek’-dagen.
Een ander opmerkelijk voorbeeld was DeForest Kelley, die in 1966 Dr. Leonard “Bones” McCoy speelde in de originele “Star Trek”-serie. Na zijn optreden in “Star Trek” was Kelley voor altijd Dr. McCoy. Daarvoor was hij echter eigenlijk een algemeen bekende, gevierde acteur van westerns. Kelley, geboren in 1920, had al meer dan 25 jaar acteercredits verzameld in films en op tv voordat hij auditie deed voor ‘Star Trek’. Kelley had geen vaste rollen in langlopende westernshows, maar hij had in bijna allemaal gastrollen. Er is een reden waarom hij werd gecast als ‘country doctor’ in een sciencefictionserie.
DeForest Kelley had gastrollen in meerdere populaire westerse shows uit de jaren ’50 en ’60
Kelley begon zijn acteercarrière in de kerk, aangezien zijn vader een baptistenpredikant was. Kelley wilde altijd dokter worden, maar zijn familie was te arm om een medische opleiding te betalen. In plaats daarvan zong Kelley in het koor en nam af en toe baantjes aan als zingend bij het plaatselijke radiostation. Dit was toen hij nog een jonge jongen was. Op de middelbare school werkte hij in verschillende hoedanigheden in theaters. De prestaties lekten in zijn bloed. In 1940 verscheen Kelley zelfs in zijn eerste speelfilm, zingend op de achtergrond van het Jeanette MacDonald-voertuig ‘New Moon’. Na een periode als soldaat begon Kelley op zoek te gaan naar meer acteerwerk en kreeg zijn eerste opmerkelijke filmoptredens in 1947. Hij verscheen in Maxwell Shane’s film noir ‘Fear in the Night’ en in een aflevering van de tv-serie ‘Public Prosecutor’.
Op film bleef Kelley op de achtergrond en kreeg alleen bijrollen en niet-genoemde extra banen. Maar op tv floreerde Kelley. In 1948 speelde hij drie verschillende personages in drie verschillende afleveringen van ‘The Lone Ranger’. Zijn carrière als betrouwbare ondersteunende speler begon officieel. Hij verscheen in vele, vele anthologiereeksen met titels als ‘Your Jeweler’s Showcase’ en ‘The Pepsi-Cola Playhouse’. Hij was te zien in detectiveshows, historische heropvoeringen en zelfs in ‘Science Fiction Theatre’, waarin hij drie personages speelde in drie afleveringen.
Kelley’s carrière in westerns begon te groeien toen hij in 1956 voor het eerst op Gunsmoke verscheen. Daarna werd hij gezien als een betrouwbare cowboy-dagspeler. Hij verscheen in ‘Dick Powell’s Zane Gray Theatre’, ‘The Adventures of Jim Bowie’, ‘Boots and Saddles’, ‘Trackdown’ en ‘The Rough Riders’.
DeForest Kelley was gewend om zwaar te spelen
1959 was een belangrijk jaar voor Kelley, aangezien hij in 17 afleveringen in 14 shows verscheen. In 1959 was Kelley te zien in ‘The Californians’, ‘Rawhide’, Northwest Passage, ‘State Trooper’ en ‘Black Saddle’. Als er een hoed van tien gallon bij betrokken was, zou Kelley in een mum van tijd op de set staan, zijn talenten ter beschikking stellen en een salaris ontvangen. Begin jaren zestig zette het patroon zich alleen maar voort, waarbij Kelley banen veiligstelde op programma’s als ‘Bonanza’, ‘Lawman’, ‘The Deputy’, ‘Riverboat’ en een tiental andere shows die alleen je grootouders misschien kennen. Er kwamen eind jaren vijftig en begin jaren zestig zoveel westerns op tv, dat velen van hen zijn opgeslokt door de populaire cultuur. Weet echter dat Kelley in bijna alle films aanwezig was en een betrouwbare ruggengraat vormde voor de belegerde castingdirecteuren.
Tijdens deze westerns had Kelley de neiging om zwaargewichten en schurken te spelen. Hij kon goed fronsen en een zekere mate van dreiging uitstralen. Hij verscheen ook af en toe in een misdaadshow of detectiveserie (hij was in “Perry Mason”), maar speelde nog steeds schurken en schurken.
Halverwege de jaren zestig werd Kelley gecast in een unaired pilot voor een tv-serie genaamd “333 Montgomery”, geschreven door de hardwerkende tv-schrijver en voormalig piloot Gene Roddenberry. Roddenberry zou Kelley uiteraard casten als Dr. McCoy in ‘Star Trek’. Kelley was blij om eindelijk een hoofdrol te spelen en werd goede vrienden met zijn co-hoofdrollen William Shatner en Leonard Nimoy. Hij kreeg er een hekel aan dat hij altijd de derde banaan was achter zijn medesterren, maar hij was ook blij om eens een keer een goede kerel te spelen. Hij speelde ook een dokter en vervulde (althans fictief) zijn kinderdroom.
