Voor Steve Carell en Charly Clive is het oké om rommelig te spelen in ‘Rooster’

Steve Carell wist vanaf het moment dat hij samen met Charly Clive las dat zij de juiste persoon was om zijn dochter te spelen in de nieuwe HBO-serie.Haan.”

“Ik heb nooit het gevoel gehad dat Charly auditie deed. Het voelde gewoon alsof twee acteurs een scène uitprobeerden”, herinnert hij zich eerder deze week in een hotelkamer in Midtown Manhattan. “Ik dacht: ‘Nou, we zijn klaar.'”

Voor Clive zou het Zoom-gesprek voldoende zijn geweest. “Ik dacht: ik heb tenminste Steve Carell ontmoet”, zegt ze.

Nu spelen ze Greg en Katie Russo in de serie, die zondag in première ging. Greg is de bestverkopende auteur van een reeks luchthavenromans met een opschepperige held genaamd Rooster. Katie is hoogleraar kunstgeschiedenis. Wanneer hij op haar campus arriveert om een ​​lezing te houden, zit ze midden in een emotionele neergang: haar echtgenoot (Phil Dunster van “Ted Lasso”), een collega-faculteitlid, bedroog haar met een afgestudeerde student. Nu zijn ze samen en is ze op drift. Greg, die zijn dochter ziet spartelen, besluit alles te doen wat hij kan om te helpen.

“Rooster”, gemaakt door Bill Lawrence en Matt Tarses, heeft wat nu Lawrence’s kenmerkende mix is ​​van karakterdrama en maffe komedie met een vleugje ophef. Carell en Clive kwamen samen op de dag van hun première in New York om hun vader-dochter-paar te bespreken.

Steve, hoe is dit project bij jou terechtgekomen?

Steve Carell: Ik kreeg een telefoontje van Bill Lawrence. Nodigde me uit voor een lunch met zijn partner, Matt Tarses, en zij presenteerden dit idee. Het was een heel breed idee. Er waren weinig bijzonderheden.

Wat was het brede idee?

Zorg: Het kernpunt was de vader-dochterrelatie. Ik zou het niet eens een pitch noemen, omdat hij mij niet pitchte. Hij nodigde mij uit om hier deel van uit te maken. We hebben alle drie volwassen dochters van ongeveer dezelfde leeftijd, dus thematisch begrepen we allemaal wat er op het spel stond. (Lacht) Ze gingen weg en schreven een pilot. Hij zou inchecken en we zouden over bepaalde componenten praten. Maar meestal gingen hij en Matt gewoon op pad en schreven het. En enkele maanden later ontving ik het pilotscript en vond het fantastisch.

Charly, je hebt alleen in Groot-Brittannië gewerkt. Hoe ben je daarbij betrokken geraakt?

Charlie Clive: Nou, ik kreeg een e-mail van mijn agent met de mededeling: “We willen graag dat u een band voor dit ding indient.” En het heette destijds ‘Untitled Steve Carell Project’. Het kon me bijna niet schelen hoe het script was. Ik had zoiets van: “Ik wil gewoon een tape maken die Steve Carell ooit zou kunnen zien.” Toen las ik het script en ik dacht: “Ik ga heel verdrietig zijn als ik dit niet krijg, maar ik weet dat ik dit niet zal krijgen omdat het zo ver verwijderd is van waar ik in mijn carrière ben.” Toen hoorde ik een tijdje niets en dacht ik: “Nou, zo gaat het.” Ik kreeg een telefoontje en mijn agent zei: “Bill Lawrence zou je graag op Zoom willen hebben en je opnieuw willen laten lezen.” En ik dacht: “Oh mijn God. Dat is geweldig.” En hij zei: “Ze proberen Steve’s schema te achterhalen.” En ik dacht: “Huh?” Ik hing op, liep door mijn kamer en zei: “Wat moet ik doen? Dit is zo gek.” Dus ik heb duidelijk mijn hele slaapkamer opgeruimd, omdat ik wist dat de Zoom naar buiten zou komen. En toen ontmoetten we elkaar die avond om 22.00 uur, mijn tijd.

“Het kon me bijna niet schelen hoe het script was”, zegt Charly Clive, die Katie in de serie speelt. “Ik had zoiets van: ‘Ik wil gewoon een tape maken die Steve Carell ooit zou kunnen zien.'”

(De Tyler-tweeling / For The Times)

Onze laatste Zoom, ik was op de bruiloft van mijn vriend, en het was het repetitiediner. We zijn in het midden van nergens in het noorden van Engeland, in een oud landhuis waar haar bruiloft was. Ik moest een toespraak houden, maar ik dacht: “Het spijt me echt. Ik moet deze Zoom gebruiken. Het is misschien wel de belangrijkste Zoom die ik ooit heb gebruikt.” En ze zei: “Geen zorgen.” Ze begon haar repetitiediner en zei: “Jongens, zodat iedereen het weet, iedereen moet de wifi verlaten omdat Charly het nodig heeft. En we moeten allemaal fluisterend praten.” Dus oefende ze fluisterend, zodat deze jongens de toespraken niet hoefden te horen.

Zorg: Dat wist ik niet. Wauw.

Clive: Ze zei: “Je kunt die rol maar beter krijgen.”

Steve, wat was voor jou belangrijk om te laten zien over de relatie tussen een vader en een volwassen dochter, terwijl ze allebei nog steeds groeipijnen doormaken?

Zorg: Ik denk dat er veel clichés zijn over die relatie waar je op kunt leunen, en ik denk dat Bill en Matt die hebben vermeden. Ik bedoel, sommige zijn clichés omdat ze waar zijn: aanmatigende vaders die proberen te dicteren wat het beste is voor hun kinderen. Ik begrijp die kant ervan, en het is zeker voer voor komedie. Maar tegelijkertijd denk ik dat ze deze relatie op een heel reële manier probeerden weer te geven. Wat mijn interesse wekte, was dat ze allebei dingen doormaken. Er werd gekeken naar hun beide perspectieven in termen van deze relatie, in termen van wat ze doormaakten. En in veel opzichten hebben ze parallelle problemen, en ze gaan er op een andere manier mee om. Ook al is hij veel ouder, hij is in sommige opzichten niet per se wijzer, en hij zal van haar leren. Ze zal van hem leren.

We ontmoeten Katie op een ongelooflijk dieptepunt. Hoe heb je dat bedacht, Charly?

Clive: Ik denk dat veel vrouwen op tv de laatste tijd een beetje rommelig zijn geweest, en dat kan echt geweldig zijn. En ik heb soms ook het gevoel dat dat niet supernauwkeurig is. Ik vind dat mannen soms grappig mogen zijn in de puinhoop. En vrouwen kunnen wat tragischer zijn.

Wat ik zo leuk vind aan Katie, is dat ze echt nergens het slachtoffer van wil worden. Kwetsbaar zijn voelt voor haar als zwakte. Dan komt haar vader binnenstormen, die een cheerleader is van kwetsbaarheid, en haar echt aanmoedigt om je gevoelens te voelen, wat zo belangrijk is. Ik heb een goede band met mijn vader, en mijn vader is, zou ik ook zeggen, een cheerleader voor kwetsbaarheid, en een zeer verfrissend emotionele Engelsman. Het zijn er niet al te veel. Het is heel leuk om te zien dat mensen mensen aanmoedigen om dingen te voelen en ook om te zeggen dat het oké is om dingen te voelen. Ik denk dat ze allebei een beetje volwassen worden. Het is een leuke tijd om mensen te ontmoeten die op papier hun s- samen hebben en al snel beseffen dat dat niet het geval is.

“Ik denk dat veel vrouwen op tv de laatste tijd een beetje rommelig zijn geweest, en dat kan echt geweldig zijn. En ik heb soms ook het gevoel dat dat niet supernauwkeurig is”, zegt Charly Clive over haar karakter.

(De Tyler-tweeling / For The Times)

Hoe zijn jullie begonnen elkaars ritmes te ontdekken?

Zorg: We hadden gewoon een sfeer om mee te beginnen. Het was heel gemakkelijk. We hebben er nooit zoveel over gesproken. Het voelde niet erg acteurachtig. Wat de vader-dochter-dynamiek betreft, voelde ik me in het algemeen onmiddellijk heel beschermend tegenover haar. Gedeeltelijk omdat ze nieuw was in LA en nieuw hier. We waren op het terrein van Warner Brothers. Heel Hollywood-achtig. Ik wilde haar laten weten dat ze hier niet alleen welkom is, maar ook wordt gewaardeerd en gevierd, en dat dit de plek is waar ze moet zijn. Maar ik kan het begrijpen, nu ik het heb meegemaakt, is het ontmoedigend.

Charly, wat waren jouw Steve Carell-toetsstenen?

Clive: Nou, het was zo’n opluchting om Steve daadwerkelijk in het echt te ontmoeten op de eerste dag toen we het doorlezen, omdat je zo’n beeld en een idee van iemand opbouwt. En ik ga emotioneel worden –

Zorg: En ik ben zo teleurstellend.

Clive: Zo teleurstellend. Nee, Steve is ook een grote held van mijn vader, mijn niet-tv-vader. Dus de hele weg door het proces hebben mijn vader en ik gezegd: “Dit is het wildste ooit.” Het is duidelijk dat ik ben opgegroeid met het kijken naar “The Office”, en ik ben er volledig door gecharmeerd en vind het echt een troostshow die me door COVID heen heeft geholpen. Maar een van mijn top vijf films aller tijden is ‘Little Miss Sunshine’, wat me gewoon wegblaast. Ik kijk hem ieder jaar rond mijn verjaardag omdat ik het gewoon een bijzondere film vind, en ik ben er helemaal weg van. Jouw prestatie daarin is krankzinnig. Het is zo mooi. Om dan een kamer binnen te lopen en hem te ontmoeten was krankzinnig. En ik had zoiets van: speel het cool, speel het cool, speel het cool. Ik denk dat een van de eerste dingen die ik tegen je zei was: “Ik ben echt bang.” En Steve zei: “Ja, ik ook.” Het maakte me aan het lachen, en ik dacht: “Oh, het komt wel goed met ons.”

Steve, je hebt de laatste tijd veel van toon gewisseld, door een duister drama te doen zoals ‘The Patient’ en Tsjechov op Broadway. Waarom was dit emotionele maar komische gebied iets waar je nu in wilde spelen?

Zorg: Het ging meer over Bill dan wat dan ook, omdat ‘The Patient’, dat wilde ik doen omdat ik een fan was van de makers van ‘The Americans’. Ik heb geen masterplan om je vraag te beantwoorden. (“Rooster”) voelt zich redelijk geleefd. Het is leuk om als acteur met verschillende aspecten daarvan te spelen en een bocht naar links te maken in iets dat een beetje tragischer is, misschien na iets dat gewoon belachelijk was. Het is gewoon een leuke oefening om een ​​behoorlijk grote, brede, fysieke komedie te hebben, maar het volgende moment heel gegrond te gaan met iets anders.

Steve Carell over de samenwerking met Charly Clive: “We hadden in het begin gewoon een sfeer. Het was heel gemakkelijk.”

(De Tyler-tweeling / For The Times)

Je hebt een aantal geweldige momenten van fysieke komedie. Hoe denk je erover om die scènes te spelen?

Zorg: Ik denk alleen maar aan iemand als Peter Sellers, die daar gewoon in uitblonk. En voor mij, als ik naar zo iemand kijk, die de breedste fysieke komedie kan maken, maar tegelijkertijd vreemd genoeg een mens is en iemand met wie je een relatie hebt. Je kreeg nooit het gevoel dat Peter Sellers naar de camera knipoogde of dat het Peter Sellers was. Het was Clouseau, of welk personage hij ook speelde, die probeerde zijn waardigheid te behouden en jammerlijk faalde, maar probeerde zijn gevoel van eigenwaarde en kalmte vast te houden terwijl alles afbrokkelde. Dat vind ik echt grappig, als je het gelooft. Als je denkt… “Oh jongen, deze acteur denkt dat ze iets hilarisch doen.” Ik ben weg. Dat maakt mij niet aan het lachen.

Charly, Phil Dunster mag hier zijn Britse accent behouden, maar jij niet. Was dat moeilijk?

Clive: De enige keer dat ik me een beetje zorgen maakte over mijn accent, was toen ik scènes met Phil deed, omdat het te gemakkelijk was om me op mijn gemak te voelen. Ook omdat ik bij veel van mijn scènes met Phil hem belachelijk maak of heel boos op hem word. Als je emotioneel bent, vervaagt het accent soms weer, maar ik vond het geweldig. Ik vind het leuk om een ​​accent te doen. Ik denk dat dat enigszins voortkomt uit het feit dat we een komische achtergrond hebben, omdat we altijd accenten gebruiken, gekke hoeden dragen en wanhopig proberen mensen aan het lachen te krijgen. En mijn moeder is Mexicaans-Amerikaans, dus ik ben opgegroeid met het voortdurend horen en nabootsen van het accent.

Steve, wat dacht je van Gregs alter ego, Rooster, de ster van zijn boeken?

Zorg: Mijn instinct was om van Greg geen nebbish te maken, omdat ik niet wilde dat het Walter Mitty zou zijn. Ik wilde niet dat het deze persoon was die een compleet introverte, nerd is, niet van deze wereld, die fantaseert over het feit dat hij deze superheld is. Omdat ik dacht dat dat zo’n trope leek. Ik heb het gevoel dat hij veel voor hem in petto heeft. Hij is een slimme kerel. Hij is intelligent. Hij is behoorlijk grappig.

Als hij daar eenmaal is, is hij een soort hartenbreker op de campus.

Zorg: Nou, ik denk niet dat hij het zo ziet, maar hij vindt het wel leuk dat mensen dat zeggen. Ik heb het gevoel dat hij een redelijk samengestelde kerel is. Er moet een reden zijn waarom de vrouw die met hem trouwde met hem trouwde (Katie’s moeder, gespeeld door Connie Britton), omdat ze een natuurkracht is en heel slim, en er moet ook iets aan hem zijn dat formidabel is, dat aantrekkelijk is. Dus ik probeerde me op dat aspect ervan te concentreren. Hij is nog niet volledig gevormd. Hij heeft wat ruwe kantjes, maar ik denk dat er ook sprake is van zelfbewustzijn. Hij weet waar de meeste van zijn fouten liggen. Hij weet gewoon niet zeker wat de weg is om beter te worden. Dat voelde voor mij als een deel van zijn reis vanaf de top in termen van dat Rooster-personage en wat dat voor hem betekent.