Hier is een juweeltje uit het archief van de NY Times. Op een dag in september 1976 spraken voedselcriticus Mimi Sheraton uit de NY Times en kolonel Harland Sanders stopte in een Manhattan Kentucky Fried Chicken. De kolonel, toen vervreemd van het bedrijf dat hij had opgericht, wandelde de keuken binnen nadat hij enkele klanten blij had overhandigd en ging verder met het beoordelen van de kwaliteit van het eten:
Eenmaal in de keuken liep de kolonel naar een bak vol gebakken stukjes kip en zei: ‘Dat is veel te zwart. Het moet goudbruin zijn. Je bakt 12 minuten, dat is zes minuten te lang. Bovendien had je frituurvet al een week geleden ververst moeten zijn. Dat is de slechtste gebraden kip die ik ooit heb gezien. Laat me je aardappelpuree met jus eens zien, en hoe maak je die?
Toen meneer Singleton uitlegde dat hij eerst kokend water door de instantaardappelen in poedervorm had gemengd, onderbrak de kolonel hem. “En dan heb je behanglijm”, zei hij. “Stel vervolgens dat je wat van dit bruine jus-spul toevoegt en dan heb je slib.” “Het is onmogelijk dat iemand mij zover kan krijgen dat ik die aardappelen doorslik”, zei hij nadat hij er een paar had geproefd. “En deze koolsla. Deze koolsla! Ze willen gewoon niet naar me luisteren. Hij moet worden gehakt, niet versnipperd, en hij moet worden gemaakt met Miracle Whip. Al het andere wordt grijs. En er mag niets anders in zitten dan kool. Geen wortels!”
Sanders verkocht zijn bedrijf in 1964 aan een investeringsgroep, die het bedrijf twee jaar later naar de beurs bracht en uiteindelijk verkocht aan een bedrijf genaamd Heublein. Na de verkoop werkte Sanders officieel nog steeds voor het bedrijf als adviseur, maar raakte er steeds ontevredener over, zoals blijkt uit het bovenstaande verhaal. Toen het hoofdkantoor van het bedrijf naar Tennessee verhuisde, zei de kolonel:
Dit is godverdomme geen Tennessee Fried Chicken, wat een gladde klootzak in zijden pak ook zegt.
En hij werd na hem aangeklaagd door een KFC-franchisenemer gaf commentaar:
Mijn God, die jus is verschrikkelijk. Ze kopen kraanwater voor 15 tot 20 cent per duizend gallon en mengen het vervolgens met bloem en zetmeel en eindigen met pure behangplaksel. En ik ken behanglijm, bij God, omdat ik het mijn moeder heb zien maken.
Aan de “behangpasta” voegen ze wat slib toe en verkopen dat voor 65 à 75 cent per pint. Er zit geen voeding in en het mag niet verkocht worden.
En nog iets. Die nieuwe knapperige kip is niets anders dan een verdomd gebakken deegbal die op een kip zit.
Kolonel Sanders: kip en zieke brandwonden serveren met dezelfde kruidigheid. (via @mccanner)
(Dit is een vintage bericht oorspronkelijk uit augustus 2016.)
Tags: voedsel · Harland Sanders · KFC · Mimi Sheraton · restaurants · tijdloze berichten
