Dit seizoen Oscar-genomineerden voor filmmontage hebben één ding gemeen: omgaan met trauma. The Envelope nodigde de redacteuren van elke film uit om een cruciale scène op te splitsen waarin hun vakmanschap werd getoond.
‘F1’
“F1” bouwt momentum op voor zijn underdogverhaal met een ingewikkeld geconstrueerde racemontage.
(Warner Bros. Afbeeldingen)
Editor: Stefan Mirrione
Scène: De montage waarin Brad Pitt’s aangespoelde racer Sonny Hayes zijn winning streak begint via een momentum opbouwende Grand Prix-swing.
“Er waren meer dan een dozijn structurele versies van hoe we dit verhaal doorkwamen”, aldus Oscarwinnaar Mirrione (“Traffic”). De drie minuten durende montage met een hoog octaangehalte leverde 5.000 uur aan beeldmateriaal op, vastgelegd met twintig camera’s rond de circuits. Het was behandeld als een enorme puzzelwaarbij de racevolgorde is verplaatst voor maximale impact. De sleutel was het naadloos integreren van camerabeelden met uitzendingsbeelden van echte races met gelukkige ongelukken zoals regen en een crash. “Op een gegeven moment was het meer gericht op rookie-coureur Joshua (Damson Idris)”, voegde Mirrione eraan toe. “Maar toen beseften we dat Sonny visueel interessanter was in termen van zijn verhaal over het omgaan met het trauma van zijn bijna fatale crash. En toen we het eenmaal in de context zagen, ging het niet alleen om hen tweeën en hun rivaliteit, maar ook om het team dat zich rond Sonny verenigde.”
‘Marty Supreme’
Een diner in ‘Marty Supreme’, met in de hoofdrol Timothée Chalamet als Marty Mauser, leidt tot een verrassende flashback.
(A24)
Redacteuren: Ronald Bronstein, Josh Safdie
Scène: De schokkende dinerscène/Holocaust-flashback waarin de vervelende zakenman Milton Rockwell (Kevin O’Leary) wordt geïntroduceerd
In deze scène uit de Psychologisch drama uit de jaren vijftigkrijgen we een glimp van Marty’s (Timothée Chalamet) motivatie voor zijn obsessieve bezigheid met tafeltennis: Joodse trots en overlevingsinstinct. “Bij de vijandige impuls van de Rockwell-dinerscene zijn verschillende personages betrokken, elk met een duidelijke subjectieve agenda”, aldus Bronstein. “Het afsnijden van de scène (met close-ups en extreme close-ups) werd onlosmakelijk verbonden met de sensaties en emoties ervan.” Toch ging Bronstein tot het uiterste met de bizarre Auschwitz-flashback over Marty’s dinergast, Béla (Géza Röhrig). Dankzij zijn tafeltennisvaardigheid ontwapent Béla bommen voor de nazi’s in het bos. Maar wanneer hij een bijenkorf ontdekt, deelt hij de honing met zijn medegevangenen door deze over zijn lichaam te smeren. “Dat is als een wortel aan een touw dat de hele tijd voor me hangt, en als ik aan het einde van dat gesprek kom, mag ik losbreken en een geheel nieuwe set gereedschappen gebruiken, die veel expressiever zijn”, voegde Bronstein eraan toe.
‘De ene strijd na de andere’
Leonardo DiCaprio als Bob Ferguson, nadert het einde van de climax-autoachtervolging van ‘One Battle After Another’.
(Warner Bros. Afbeeldingen)
Editor: Andy Jurgensen
Scène: De climax van een achtbaanauto-achtervolging
Jurgensen heeft de beste VistaVision-autoachtervolging uit de geschiedenis samengesteld Paul Thomas Anderson’s turbulente vader-dochter-acteur. Dat is waar de tiener Willa (Chase Infiniti) de held wordt door de ingehuurde kracht (John Hoogenakker) te slim af te zijn en te doden, die haar door de glooiende heuvels achtervolgt, op de voet gevolgd door Willa’s verwarde ex-revolutionaire vader, Bob (Leonardo DiCaprio). De scène, opgenomen met wankele hoge snelheden, kreeg feitelijk vorm als gevolg van de unieke locatie in San Diego, de Texas Dip genaamd, die er episch uitziet in het horizontale formaat van 8 perf/35 mm. De Hitchcockiaanse dwarsdoorsnede tussen de drie auto’s, waarbij Willa’s POV werd bevoordeeld, werd bereikt met close-ups van de achteruitkijkspiegel en zijspiegels. De gelaagdheid van de voortstuwende soundscape en de percussieve partituur van Jonny Greenwood maakten de adrenalinekick compleet. Maar de tedere vader-dochter-reünie op het einde vereiste een nieuwe opname. “Op het moment dat Bob de plaats van de crash naderde, toen we voor het eerst ter plaatse waren, rende hij meteen naar haar toe en ze omhelsden elkaar”, herinnert Jurgensen zich. “Toen we naar de dagbladen keken, voelde het gewoon niet authentiek aan. Daarom hebben we de opname opnieuw gemaakt met meer vlees: Willa twijfelde aan iedereen en Bob moest haar vertrouwen winnen door zijn identiteit te bewijzen met de geheime code.”
‘Sentimentele waarde’
Nora van Renate Reinsve speelt een rol in de nieuwe film van haar vader in ‘Sentimental Value’.
(Kaspar Tuxen Andersen)
Editor: Olivier Bugge Coutté
Scène: Acteur Nora Borg (Renate Reinsve) vroege stadiumangst
In het familiedrama van Joachim Trier wordt Nora geconfronteerd met het generatietrauma van de Borgs wanneer ze herenigd wordt met haar vervreemde vader, regisseur, Gustav (Stellan Skarsgård). Na een openingsmontage over de gelaagde geschiedenis van hun huis in Oslo, waarover Nora ooit schreef in een schoolessay, wordt onze kennismaking met de volwassen Nora overgebracht door de chaos en humor van haar paniekaanval vóór een optreden. Maar om deze pakkende scène te vinden, moest eerst een zeer lange opstelling van klanten die het theater binnenkwamen en gingen zitten, worden bijgesneden, en de camera ontdekte Nora, verstijfd van angst, achterin het donkere podium. ‘Het was zo saai,’ hield Coutté vol. “Maar hier beginnen we precies op Nora’s gezicht. Waar zijn we? Is ze actrice geworden? En dan begrijp je het langzaam. Er zijn geen regels; alleen ritme.”
‘Zondaars’
Jayme Lawson speelt ‘Pale, Pale Moon’ in een cruciale scène uit ‘Sinners’.
(Warner Bros. Afbeeldingen)
Editor: Michael P. Shawver
Scène: Pearline’s (Jayme Lawson) geweldopwekkende ‘Pale, Pale Moon’-optreden
In het Imax-spektakel van Ryan Coogler, waar de blues komt in botsing met vampierenbegint de monsterlijke transformatie met Pearline’s sirene-roep: “Pale, Pale Moon.” Dit was Shawver’s brutaalste scène, waarin haar betoverende optreden werd gecombineerd met het ritmische stampende publiek, het brute pak slaag van een kaartbedrieger en newbie-vampier Mary (Hailee Steinfeld) die Stack (Michael B. Jordan) verleidde en vermoordde. “Toen dit voor het eerst werd geknipt, was het ongeveer drie of vier keer zo lang als het eigenlijke nummer dat was opgenomen en uitgevoerd”, legt Shawver uit. “En dus keek Ryan ernaar en hij vond het leuk wat hij zag, maar hij wilde het inkorten tot de lengte van het nummer. Dat eerste moment vroeg ik me af of ik de juiste redacteur was, maar die angst en ongerustheid geven je een beetje vrijheid om die spirituele connecties te vinden die uiteindelijk tot deze climax hebben geleid. Het ging eigenlijk alleen maar over Ryans vermogen om het publiek op een persoonlijk niveau te betrekken en die dingen te ontsluiten en de manieren te vinden waarop ze samen kunnen gaan.”
