Verslaafd aan Wordle? Hoe je het plezier terug kunt brengen

Eind vorig jaar, weken na een winning streak, meditatieleraar en mindfulnesscoach Tim Hwang merkte dat er iets aan hem was veranderd Woord gewoonte.

De New York Times-puzzel daagt spelers uit om in zes pogingen een woord van vijf letters te raden. Op zichzelf eenvoudig genoeg, maar Hwang was te gefocust geraakt op zijn statistieken. Het onthullen van het woord in zo min mogelijk gissingen is een ereteken voor spelers. Lange strepen kunnen ook opscheppen opleveren. En Hwang kreeg het gevoel dat hij zich aan zijn plaat vastklampte.

“Ik begon te merken dat het op dag 40 van de streak gewoon voelde als een verplichting om de puzzel daadwerkelijk te maken”, vertelde Hwang aan Mashable. “Ik vond het niet leuk om de problemen op te lossen. Het was een opluchting om het te voltooien om mijn streak levend te houden.”

Ondertussen was wat was begonnen als een plezierige sms-uitwisseling met vrienden over hun resultaten voor Hwang verworden tot pijnlijke vergelijkingen over wie de puzzel had opgelost en in hoeveel pogingen.

Het speelplezier was verdwenen. Hij was competitief geworden als het om Wordle ging, en misschien zelfs verslaafd. Hwang besloot maandenlang te stoppen met spelen – en keerde pas terug naar het spel nadat hij manieren had gevonden om de vaardigheden toe te passen die hij als meditatieleraar had geleerd.

Cruciaal was dat hij niet geloofde dat het mindfulnessprobleem bij Wordle zelf lag. “De games kunnen heel leuk zijn… en je krijgt een vloeiende en meditatieve toestand”, zegt Hwang. “Er is geen sprake van multitasken. Je bent alleen maar bezig met het oplossen van problemen, en je probeert alleen maar een puzzel op te lossen. Dat kan heel erg bevredigend zijn.”

Hwang keerde twee maanden geleden terug naar Wordle. Nu stelt hij duidelijke spelintenties vast, richt hij zich op verbinding in plaats van competitie, behandelt verliezen met een gevoel van radicale acceptatie en blijft zich bewust van en nieuwsgierig naar het gevoel dat hij zich vastklampt aan de overwinning.

Kortom, hij had ontdekt hoe hij de beste elementen van online woordspelletjes kon behouden zonder obsessief en gedachteloos te spelen.

Rekening houden met de obsessie van Wordle en Spelling Bee

Ik had contact opgenomen met Hwang om meer te weten te komen over zijn bitterzoete ervaring, omdat ik eerder dit jaar Wordle en twee andere was gaan spelen. Tijden spellen, Spelling Bee en Crossplay.

Het oplossen van puzzels met een lage inzet bracht mijn hersenen in vervoering; Ik hou van woorden en geniet van spelling. Spelling Bee geeft de speler zeven letters, waarvan er één moet worden gebruikt in elk gespeld woord. Crossplay, dat ik met mijn moeder speel, is de Tijden’ versie van Scrabble, of Words with Friends. De tijd die aan de puzzels werd besteed, voelde als een verwennerij in een snel leven.

Maar net als Hwang kwam ik tot het besef dat het spelen van de spellen iets minder heilzaams in mij opwekte. Toen ik per ongeluk een Wordle-reeks van 28 dagen verloor omdat ik vergat de puzzel te voltooien, voelde de steek van teleurstelling niet in verhouding tot het verlies.

Ik werd wakker en voelde de drang om mijn fysiotherapie- en yogaroutine op tijd af te ronden om te beginnen met het maken van Wordle- en Spelling Bee-gissingen voordat mijn kinderen om 7.00 uur uit bed kwamen. Ik voelde me onrustig als ik het hoogste Spelling Bee-niveau – geniaal – niet had bereikt vóór het einde van de dag.

De games vestigden ook vaker mijn aandacht op mijn telefoon, en dat was op zichzelf een gewoonte die ik probeerde af te leren. Daarom besloot ik een notitieboekje te gebruiken voor Spelling Bee, dat ik meestal gedurende de dag in stukjes oplos.

In plaats van naar mijn telefoon te staren, schrijf ik nu de brieven van de dag op, samen met de hints (oordeel mij niet), en wacht tot ik ongeveer de helft van de mogelijke woorden heb geraden. Dan gun ik mezelf een pauze van mijn werk of ouderschap om ze allemaal tegelijk in te zetten. Ik gebruik soms mijn laptopbrowser om te spelen, waardoor de soorten afleiding die ik vaak op mijn telefoon ervaar, tot een minimum worden beperkt.

Ik ook een waardevolle les geleerd van de Global Day of Unplugging, waarop ik mijn telefoon 24 uur lang zoveel mogelijk achterliet. Dat betekende geen Wordle, Spelling Bee of Crossplay, en geen strepen. Aanvankelijk verlangde ik naar de games, maar uiteindelijk verdween het ongemak en voelde ik me vredig. Er kunnen dagen voorbijgaan dat ik niet speel, en ik vind het echt niet erg om een ​​streak te breken.

Deze strategieën werkten voor mij, maar hoe zit het met anderen? Ik besloot meer te leren van mindfulness-experts over hoe je kunt corrigeren als een online woordspel het voorwerp van een obsessie is geworden.

Bepaal uw speelintenties

Tara Anderson, een producer van de mindfulness-podcast 10% gelukkiger met Dan Harrishad een online kruiswoordpuzzelreeks van meer dan 1.000 puzzels in de New York Times. Toen miste ze een enkele dag.

Anderson, die al meer dan dertig jaar meditatie beoefent, zei dat de streak-lapse een grote verlichting gaf van hoezeer ze was gaan investeren in het oplossen van de puzzels.

“Het was alsof ik me hier te veel aan vastklampte”, vertelde ze aan Mashable. “Het was deze bel die barstte, en ik zag dat het toch niets betekende. En de volgende dag deed ik de kruiswoordpuzzel opnieuw. Ik doe het nu omdat ik de uitdaging echt leuk vind.”

Anderson, die ook Wordle en Spelling Bee speelt, benadert haar woordspelletjes nu met een simpele gedachte in gedachten, met dank aan een collega: “Doe ik dit expres of niet expres?” Die bedrieglijk eenvoudige vraag helpt Anderson’s spelintenties te verduidelijken.

Hoewel ze zich niet vastklampt aan strepen, kunnen de games aanvoelen als een afleiding van ongemakkelijke gevoelens of situaties – zelfs als ze een deugdzamere afleiding lijken dan bijvoorbeeld TikTok. Als dat het geval is, probeert ze aandachtig op te merken wat er onder de oppervlakte van haar interesse in spelen gebeurt.

Net als ik gelooft Anderson dat de speciale badges van Spelling Bee voor het oplossen van specifieke woorden en het bereiken van bepaalde drempels, zoals Genius, het gevoel kunnen geven dat je een gouden ster krijgt. Beloningen kunnen games leuk maken, maar vormen ook uitdagingen voor de speler die daarvoor de puzzel wil oplossen.

Concentreer u op uw doelen

Toby Sola, oprichter van de meditatie-app Brightmindzegt dat games een lonende manier zijn om de geest te betrekken en verbinding te maken met anderen. Ze kunnen ook een meditatie- of mindfulness-oefening ondersteunen, waarbij ze belangrijke vaardigheden ontwikkelen, zoals het zonder oordeel opmerken van je gevoelens en het identificeren van positief en negatief gedrag.

De truc, zegt Sola, is ervoor te zorgen dat het spel in lijn blijft met jouw waarden, met name jouw doelen – bijvoorbeeld je geest verscherpen of spelen met een familielid – en hoe je je tijd wilt doorbrengen.

“Benadruk de speelsheid, benadruk de verbinding, benadruk de gamefuncties in de mate dat ze aansluiten bij je waarden, maar leg vervolgens de nadruk op alle andere zaken”, zegt Sola.

Anderson brengt bijvoorbeeld tijd door met haar kinderen en echtgenoot om Spelling Bee op te lossen. Ze heeft ook besloten de in-game prijzen te negeren, ook al geniet ze er op dit moment van.

“Ik let echt niet meer op de strepen of badges. Soms is het cool als het opduikt”, zegt ze, verwijzend naar een Panamagram-onderscheiding voor het raden van een woord dat alle beschikbare letters gebruikt, “maar wat betekent het eigenlijk?”

Hoe Wordle lijkt op een meditatiepraktijk

Meditatieleraar Tim Hwang erkent dat de spellen op sommige dagen de belofte van die meditatieve of flow-staat waarmaken. Maar soms kan de puzzel hem frustreren, waardoor diepere gevoelens over perfectionisme en schaamte aan het licht komen.

Deze dynamiek, zegt Hwang, is niet anders dan een daadwerkelijke meditatiebeoefening – waarbij sommige dagen ‘geweldig’ zijn en op andere dagen je je gedwarsboomd voelt, allemaal afhankelijk van wat er in je leven en in de wereld om je heen gebeurt.

Wanneer negatieve gevoelens de gameplay binnendringen, raadt Hwang aan om ze nieuwsgierig te observeren en introspectief te zijn over de factoren die je emoties aandrijven.

“Nu speel ik alleen als ik het gevoel heb dat ik het wil spelen, en niet alsof het iets is dat ik moet doen.”

Hwang vraagt ​​zich ook af of zijn spelstrategieën mede verantwoordelijk zijn. Als hij Wordle met zo min mogelijk gissingen probeert op te lossen of zich zorgen maakt over zijn statistieken, kan zijn tevredenheid over het spel kelderen.

” Leg ik mezelf veel druk op of ga ik hiervan genieten als vrijetijdsbesteding?” vraagt ​​Hwang. “Dit zijn vragen die je jezelf in realtime kunt stellen en waarop je kunt reflecteren.”

Hwang accepteert verlies ook als een realiteit en voelt medeleven met zichzelf als hij een puzzel niet oplost of een streak doorbreekt.

Uiteindelijk heeft Hwang het gevoel dat hij zijn evenwicht met Wordle heeft gevonden.

“Nu speel ik alleen als ik het gevoel heb dat ik het wil spelen, en niet alsof het iets is dat ik moet doen”, zegt hij. “Ik beschouw het niet meer als een verplichting.”