Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Als je je ooit afvraagt hoe het zou zijn als een Precog uit Minderheidsrapport verdiende de kost met schieten, 1978 Ogen van Laura Mars heeft het antwoord waarnaar u op zoek was. We krijgen hier echter geen sci-fi-behandeling, maar eerder een neo-noir moordmysterie gericht op uitbuiting en sensatiezucht, verankerd in een scenario geschreven door Johannes Timmerman en geregisseerd door Irvin Kershner. Terwijl het mysterie zich ontrafelt, geldt dat ook voor de hoofdrolspeler van de film, die gevangen zit tussen haar controversiële beroep, een escalerend strafrechtelijk onderzoek dat verband houdt met de dood van haar vrienden en collega’s, en een pool van verdachten die net iets te dichtbij zijn om troost te bieden.
Nooit bang om volledig mentaal te gaan met zijn uitgangspunt, Ogen van Laura Mars voldoet aan alle eisen voor een meeslepende psychologische thriller, en dat is grotendeels te danken aan de chemie op het scherm tussen Faye Dunaway en Tommy Lee Jones.
Een verdachte hoeveelheid voorkennis
Ogen van Laura Mars vertelt het verhaal van de gelijknamige heldin (Faye Dunaway), een modefotograaf die naam heeft gemaakt met haar gewaagde beelden. Haar werk concentreert zich op het ensceneren van gewelddadige scènes met mishandeling en uitbuiting, vaak in navolging van het soort composities dat je zou verwachten bij fotografie van plaats delict. Laura’s werk is het gesprek van de dag in New York City, en ze leeft een luxe leven, vooral nu haar fotografieboek er is De ogen van Mars staat op het punt in de schappen te liggen.
De avond voordat haar boek uitkomt, krijgt Laura verontrustende visioenen. Ze is getuige van moorden, maar vanuit het ik-perspectief van de aanvaller die de misdaden pleegt. Nachtmerries alleen zouden geen reden tot ongerustheid zijn, maar Laura beseft al snel dat deze visioenen verband houden met echte gebeurtenissen. Ze ziet hoe haar vrienden en collega’s worden vermoord, zonder te weten door wiens ogen ze eigenlijk kijkt.
Nadat hij Laura had gekruist, kwam luitenant John Neville (Tommy Lee Jones) heeft de taak de gruwelijke moorden te onderzoeken voordat de moordenaar opnieuw toeslaat. Hij vermoedt dat Laura’s ex-man Michael (Raul Julia) erbij betrokken kan zijn, grotendeels omdat de tijdlijn van zijn terugkeer naar New York City in lijn ligt met het stijgende aantal doden.
Wat John het meeste zorgen baart, is hoeveel afbeeldingen uit Laura’s komende boek een opvallende gelijkenis vertonen met ongepubliceerde foto’s van plaats delict die verband houden met moorden die nog niet zijn opgelost. Ofwel Laura krijgt een black-out en vermoordt zelf mensen, ofwel ze beschikt over een onverklaarbaar vermogen om getuige te zijn van moorden vlak voordat ze plaatsvinden. Terwijl John en Laura een romantische relatie krijgen en de moordenaar escaleert, begint Laura iedereen weg te duwen, in het besef dat ze niet langer weet wie ze kan vertrouwen.
Neo-Noir-beats en een klassieke twist
Als je enige tijd hebt besteed aan het kijken naar psychologische thrillers, zul je waarschijnlijk de schuldige partij in de gaten houden Ogen van Laura Mars voordat de credits rollen. Dat betekent niet dat de film een hack of een afgeleide is, maar hij berust wel op een logica die veel moderne, tweederangs thrillers hebben veranderd in een bekend sjabloon voor het uitbrengen van neo-noir-mysterie. Zelfs met wat ik als een redelijk voorspelbare wending in het derde bedrijf zou beschouwen, blijft de film boeiend, vooral tijdens Laura’s gewelddadige visioenen, wanneer ze weet dat een van haar vrienden op het punt staat vermoord te worden en ze niet bij machte is om snel genoeg te handelen om dit te stoppen.
Tommy Lee Jones’ vertolking van luitenant John Neville valt op omdat het duidelijke belangenconflict tussen zijn groeiende genegenheid voor Laura en de zaak zelf zijn oordeel dreigt te vertroebelen. John is zich hiervan bewust en blijft zich inzetten voor het oplossen van de moorden, ook al komen zijn onderzoeksinstincten in gevaar. Voor zover hij weet, zou hij met de moordenaar kunnen daten, waardoor hij zichzelf onbewust direct in gevaar brengt.
Faye Dunaway’s versie van Laura Mars balanceert op de dunne lijn tussen een hysterische dame in nood en een vrouw die er genoeg van heeft en klaar is om de situatie onder controle te krijgen. Het is een voorstelling die diepte toevoegt aan een personage dat gemakkelijk uit elkaar zou kunnen vallen bij een meer eendimensionale benadering.
Ogen van Laura Mars is zowel glamoureus als gewelddadig, maar wat mij echt aantrok, is hoe het neigt naar klassieke slasher-beats zonder ooit volledig in die richting te gaan. Het meeste geweld speelt zich buiten beeld af, waardoor het mysterie centraal staat terwijl de spanning intact blijft. Het wordt alleen maar erger voordat het beter wordt Ogen van Laura Marsen je kunt het zelf zien door de titel gratis te streamen op Tubi.
