Tijdens een nieuw interview klaagde Christian Brueckner ook dat hij geen werk kon vinden en zei dat hij zich misschien wel als kunstenaar zou kunnen vestigen. Hij zei: ‘In de gevangenis tekende ik portretten voor andere gevangenen’
De hoofdverdachte van Madeleine McCann, Christian Brueckner, heeft geklaagd dat de lokale bevolking in zijn nieuwe thuisstad geen ‘menselijkheid’ jegens hem heeft getoond en beweert dat ze hem dood willen hebben.
De veroordeelde pedofiel en verkrachter verhuisde vorige week eindelijk naar een gemeentehuis nadat hij maandenlang in het bos had gekampeerd, te midden van protesten van bezorgde lokale bewoners die hopen dat een permanent adres de veiligheid van de gemeenschap zal vergroten. Hij woonde in een tent in een bos in Noord-Duitsland, waarvan we de locatie niet noemen, sinds hij in september uit de gevangenis werd vrijgelaten.
In een nieuw interview zei de 49-jarige Brueckner: “Soms voelt het alsof mensen mij liever dood zien. Ik vraag mezelf af of dat menselijkheid is, of dat christelijke waarden zijn. Ik kan deze kilheid niet begrijpen – dat wanneer iemand al op de grond ligt, mensen hem nog steeds willen schoppen. De demonstranten, meestal oudere vrouwen en mannen, zouden eigenlijk moeten eren dat ik me hier correct heb gedragen.”
LEES MEER: Madeleine McCann hoofdverdachte Christian Brueckner aanvaardt eindelijk de raadswoningLEES MEER: Madeleine McCann hoofdverdachte Christian Brueckner wijst gemeentehuis af om ‘off-grid’ te blijven leven
Brueckner beweert dat hij zich gedwongen voelde om te stoppen met het leven in een tent in besneeuwde omstandigheden vanwege de toegenomen vijandigheid van de lokale bevolking en de druk van de autoriteiten. En hij beweerde dat zijn nieuwe onderkomen, dat om veiligheidsredenen niet openbaar is gemaakt, erger is dan toen hij in de gevangenis zat.
Hij jammerde: “Hier heb ik minder dan in de gevangenis. Er is geen douche, het toilet is apart, het warme water bij de gootsteen werkt niet. Het is totale isolatie en tegelijkertijd word ik in de gaten gehouden door camera’s zonder te weten wie er toegang toe heeft. In de gevangenis weet je tenminste hoe de situatie is.”
Sprekend over zijn voormalige schuilplaats in het bos, waar een kleine kachel stond voor verwarming en koken, voegde hij eraan toe: “Ik heb acht en een half jaar lang alleen maar betonnen muren gezien. Voor mij was zelfs de winter hier in het bos prachtig. Er zijn zoveel geluiden, zoveel leven. Hier in het bos had ik altijd iets te doen, ook al was het alleen maar hout verzamelen.”
Brueckner is de hoofdverdachte van de Duitse aanklagers in de verdwijning van de toen driejarige Madeleine McCann in mei 2007. Ze verdween uit een appartement tijdens een vakantie in Praia da Luz, Portugal, samen met haar ouders Kate en Gerry en haar tweelingbroers en -zussen.
Brueckner kreeg later zeven jaar gevangenisstraf wegens de verkrachting van een Amerikaanse gepensioneerde in het resort in de Algarve in 2005. Maar hij is nooit aangeklaagd voor de verdwijning van Madeleine en zei uitdagend: “Er zal geen aanklacht tegen mij worden ingediend in de Maddie-zaak. Dat komt omdat ik onschuldig ben.”
Brueckner, die van een uitkering leeft, vindt het onrealistisch dat hij werk zal kunnen vinden in zijn nieuwe thuisstad, maar zegt dat hij misschien wel als kunstenaar aan de slag zal gaan. Hij zei: “Werken aan de kassa van een supermarkt is waarschijnlijk geen optie. Ik zou me kunnen voorstellen dat ik als kunstenaar zou werken. Zelfs in de gevangenis tekende ik portretten voor andere gevangenen. Maar het zou beter zijn om te schrijven dat ik helemaal geen plan heb.”
Brueckner heeft ook geklaagd over het feit dat de politie hem volgt, maar beweert ook op bizarre wijze dat zijn aanwezigheid het gebied veiliger maakt vanwege de vraag naar beter politiewerk. Hij stemde er vorige week uiteindelijk mee in om zijn boskamp te verlaten nadat een lokale toppoliticus tijdens een protest crisisgesprekken had gevoerd met de lokale bevolking en de Sunday Mirror onthulde dat Brueckner gemeentelijke accommodatie had afgewezen om op straat te blijven op de loer liggen. Hij had eerder kort na zijn vrijlating kort een onderduikadres gekregen in een andere stad, maar werd verplaatst nadat bewoners zijn locatie hadden ontdekt. Brueckner, die vijf jaar lang een monitoringtag moet dragen, beloofde in november Duitsland te verlaten nadat een rechtbank zijn veiligheidsbeperkingen onwettig had verklaard. Het is duidelijk dat het apparaat niet meer zal werken als hij naar het buitenland verhuist.
Zijn advocaat had gezegd dat zijn cliënt naar een land kon reizen zonder uitlevering aan Duitsland of Groot-Brittannië, inclusief Suriname in Zuid-Amerika. Brueckner had gehoopt zijn ontsnapping te financieren met crowdfunding, maar websitebazen sloten zijn account af.
In een poging om het gedrag van de lokale bevolking tegenover hem verder te bekritiseren, beweerde Brueckner: “De stemming warmde op zonder dat iemand met mij sprak. Het zou mij bevallen hebben als de demonstranten een gesprek met mij hadden gezocht. Alles gebeurde zonder dat iemand tegen mij sprak.”
De medeleider van de protestgroep Victim Protection Before Perpetrator Protection, die vroeg alleen bekend te willen zijn onder haar voornaam Annika, zei echter verontwaardigd te zijn over de opmerkingen van Brueckner. Ze zegt dat ze zich maanden geleden tot het uiterste heeft ingespannen om een privé-ontmoeting met Brueckner te regelen.
Maar volgens haar viel de bijeenkomst uiteen omdat Brueckner op het allerlaatste moment ineens zei dat iedere activist eerst zijn Duitse identiteitskaart ter inzage moest overleggen aan zijn advocaten.
Ze zei tegen de Mirror: “Het is ongelooflijk dat hij nu zegt dat het ‘jammer’ is dat geen van de demonstranten met hem wilde praten. We zouden bereid zijn geweest om te komen praten zonder identiteitsbewijs! Maar ik ben, net als andere demonstranten, om voor de hand liggende redenen erg bang om de volledige naam vrij te geven.
“Hij wil een normaal leven, maar ik zeg dat hij geen normaal leven verdient. Zijn slachtoffers lijden ook hun hele leven. Waarom wil hij rust en stilte na zulke daden? Zijn slachtoffers hebben ook geen vrede.
“Hij wil normaal behandeld worden, dus hij zal naar een andere stad moeten verhuizen. Hij wil werken, dus ik hoop dat hij kunstenaar wil blijven, want dan zal hij geen normale baan met klantcontact kunnen krijgen. Het risico dat een ander slachtoffer wordt gestraft omdat hij geen controle heeft, is te groot.”
Ze voegde eraan toe: “Zijn slachtoffers leven een leven dat wordt gesymboliseerd door angst en andere psychologische stress veroorzaakt door zijn daden. Ze kunnen nooit meer een normaal leven leiden.”
