Kort nadat ik mijn bachelordiploma had behaald, deed ik wat elke verwarde 21-jarige zou doen: ik ging samenwonen met een partner.
De beslissing verraste veel mensen in mijn leven. Mijn vader trok zijn wenkbrauwen op toen ik dat deed bewegen voor de liefde en om van Texas mijn thuis te maken.
Ik had er tenslotte altijd van gedroomd om naar New York te verhuizen, waar ik mijn carrière als schrijver zou lanceren.
Verhuizen naar Texas leek destijds echter een goede optie. Het is waar mijn langeafstandspartner woonde en werkte, en ik kwam net van de universiteit en wilde graag mijn geboorteplaats in Californië verlaten.
Als ik er nu op terugkijk, leunde ik op een geromantiseerde versie van wat verhuizen zou betekenen – een nieuwe start en een verdieping van onze LDR – in plaats van na te denken over wat ik echt wilde.
Verhuizen naar Texas voelde als een onmiddellijke realiteitscheck
Ik arriveerde in het noorden van Texas tijdens een midzomernachtmerrie van vochtigheid. Ik kon niet naar buiten lopen zonder het gevoel te hebben dat ik zojuist een sauna was binnengegaan – een schril contrast met de droge hitte van Californië.
Vanaf het allereerste begin heb ik geprobeerd een gemeenschap te vinden en het leven hier te laten werken, waarbij ik mezelf ervan overtuigde dat ik me zou aanpassen als ik er maar genoeg moeite voor zou doen.
Maar ik vond het moeilijk om dingen te vinden om te doen in mijn nieuwe buitenwijk. Door de rustige nachten en weekenden kon ik nog meer dagdromen over New York City en de schijnbaar eindeloze reeks activiteiten en evenementen.
Cruciaal was dat ik het ook ongelooflijk moeilijk vond om iemand te ontmoeten die op mij leek.
Mijn buitenwijk in Dallas voelde veel conservatiever aan dan mijn geboorteplaats in Californië, en veel mensen in onze buurt waren enthousiaste kerkgangers, terwijl ik niet religieus ben.
Rond deze tijd begon ik ook in het reine te komen met het feit dat ik ook romantisch van vrouwen hield. Ik had moeite om de soorten te vinden vreemde ruimtes dat leek overvloediger in grotere steden en blauwere staten.
Hoezeer ik ook probeerde de bergloze uitzichten en de eindeloze keuze aan barbecuemogelijkheden te waarderen, ik had moeite om verbinding te maken met mijn nieuwe stad – en ik kon niet stoppen met denken aan het leven dat ik wilde in New York.
Na slechts zes maanden wist ik dat ik moest vertrekken
Ik probeerde het beste uit het leven in Texas te halen, maar kon niet stoppen met denken aan mijn droomtoekomst in New York. Hayley Volk
Zes maanden later maakte ik een korte reis terug naar Californië om mijn vader te bezoeken.
Door een tijdje weg te zijn van Texas, werd ik geconfronteerd met de waarheid: ik kon daar niet langer blijven.
Gedurende mijn hele tijd in de staat had ik gedagdroomd over het inpakken van mijn spullen en het leven in New York City. Mijn partner daarentegen wilde een leven op het platteland, en uiteindelijk waren we niet compatibel.
De Lone Star State heeft geholpen al deze realisaties aan het licht te brengen.
Ik wist dat als ik ervoor had gekozen om te blijven, ik me een vreemde in mijn eigen leven zou blijven voelen. Ik besefte dat ik liever de ‘verzonken kosten’ van een verhuizing op mij nam dan op een plek en in een relatie te blijven die niet bij mij pasten.
Tegen de tijd dat ik de staat verliet, voelde ik alleen maar geluk. Ik was opgewonden om terug te keren naar Californië, waar ik een jaar verbleef voordat ik eindelijk naar de Big Apple verhuisde.
Ik heb in deze periode veel over mezelf geleerd, waaronder het feit dat, misschien niet verrassend, een buitenwijk in het noorden van Texas op de lange termijn niet zo goed bij mij zou passen. De grootste les die ik echter leerde, was dat ik nooit mijn eigen hoop en dromen moest opgeven ten behoeve van een relatie.
Begrijp me niet verkeerd: verhuizen voor een partner kan voor sommige mensen werken, maar op 21-jarige leeftijd leerde ik hoe belangrijk het is om levensbeslissingen nemen met mijn eigen wensen en behoeften in gedachten.
Nu, bijna tien jaar later, schrijf ik dit vanuit mijn Appartement in New York City. Ik ben in een stad waar ik mijn doel, de liefde van mijn leven en vooral geluk heb gevonden.
Texas verlaten bleek een van de beste beslissingen die ik ooit heb genomen.
