“Of we proberen dit echt, of we doen het niet”, zei mijn man tijdens een van onze nachtelijke telefoontjes.
Op dat moment waren we al vijf jaar samen (af en toe) en één jaar getrouwd. We hadden de hele ceremonie overgeslagen en waren stilletjes getrouwd op het stadhuis.
Het voelde snel aan, deels om praktische redenen: ik kon een beroep doen op zijn ziektekostenverzekering en weten waar hij was toen de Amerikaanse marine hem op uitzending stuurde.
Kort nadat we waren weggelopen, keerden we terug naar ons gescheiden leven, alleen verbonden door een nachtelijk telefoontje en zo nu en dan een bezoek. Hij ging terug naar San Diego, waar hij destijds gestationeerd was, en ik keerde terug naar mijn non-profit theaterbaan in New York City.
Het beviel me prima: mijn huwelijk was een vakje dat ik kon afvinken op een lijst met prestaties. Nu ik de taak van het verwerven van een echtgenoot had voltooid, had ik de ruimte om over belangrijkere dingen na te denken.
De dingen veranderden echter toen mijn man besloot dat hij niet langer tevreden was met een gescheiden leven.
Ik stemde ermee in om naar Californië te verhuizen, maar het hielp onze relatie niet
De zonneschijn van Californië heeft me overtuigd, maar onze relatie had het nog steeds moeilijk. CampPhoto/Getty Images
Toen mijn man mij dat vroeg verhuizen naar San DiegoIk aarzelde. Ik kende niemand anders dan hij, en ik had mijn hele volwassen leven besteed aan het opbouwen van een gemeenschap voor mezelf in New York City.
Ik woonde op loopafstand van enkele van mijn beste vrienden en pendelde naar een stad waar ik altijd van had gedroomd om te werken voor een feministische non-profitorganisatie voor theater waar ik dol op was.
Echter, ik was moe van de sleur, chronisch failliet vanwege de hoge kosten van levensonderhoud, en niet tegen een grote verandering. Dus stemde ik ermee in: ik zou mijn appartement in Queens opgeven en me bij hem voegen in Californië.
Ik heb mijn schamele spaargeld opgebruikt om de overstap te maken en kwam werkloos, berooid en zonder vrienden aan. Toch begon ik lief te hebben San Diego vrijwel onmiddellijk maakte de constante zonneschijn mij gelukkiger dan ooit tevoren.
Ik hield van de gedempte zonsondergangen over de glooiende heuvels, de aanwezigheid van wandelpaden en openbare parken, de nabijheid van de oceaan en de verrassend robuuste theaterscene.
Lees meer verhalen over bewegen voor de liefde
Mijn relatie met mijn man voelde echter gespannen, alsof we niet langer wisten hoe we een ruimte met elkaar moesten delen.
De ontberingen van militaire leven had hem uitgeput, en de lange afstand had ons tot vreemden gemaakt. Ik kon ook niet goed overweg met zijn militaire vrienden, de relaties die hij zorgvuldig had opgebouwd om hem te helpen een steeds stressvoller werkleven te overleven.
Ik was een geest, die door ons huis spookte, ineenkromp, probeerde een huwelijk te laten slagen, terwijl ik het überhaupt nooit helemaal wilde.
Het was een slecht huwelijk, maar dat was niet alleen zijn schuld. Als ik terugkijk, realiseer ik me ook dat de liefde die ik voor hem had, geworteld was in het potentieel dat ik zag voor een toekomst waarvan ik toen nog niet wist dat die nooit zou plaatsvinden.
Zes maanden nadat ik in San Diego aankwam, eindigde onze relatie.
Hoewel ons huwelijk niet lukte, deed mijn verhuizing naar de westkust dat wel
Californië is geweldig voor mij geweest. Jordan Acuff-Patton/Getty Images
Nadat we officieel uit elkaar waren, dacht ik erover na terug verhuizen naar New York of me zelfs terugtrekken in het huis van mijn familie in Michigan, maar uiteindelijk besloot ik dat ik Californië een echte kans wilde geven.
Ik kreeg mijn eigen huis, een klein appartement in een vervallen deel van de stad, dicht bij de oceaan. Ik bleef vanwege het zonlicht… en omdat ik me geen ander kon veroorloven verplaatsing over het hele land zo kort nadat ik er net een had gemaakt.
Toen wist ik het nog niet, maar mijn ex volgen door het hele land naar San Diego zou een van de beste keuzes blijken te zijn die ik ooit heb gemaakt.
Omdat ik hier werk zou vinden als lesgeven en boeken schrijven, vrienden zou maken en lid zou worden van een nieuwe theatergemeenschap. Ik zou een agent krijgen, een beurs voor toneelschrijven, een residentie in Italië en de kans om mijn eerste speelfilm op te nemen.
En anderhalf jaar later zou ik de man ontmoeten die over twaalf jaar mijn partner zou worden (en dat wordt nog steeds), en de vader van mijn zoon.
Ik weet niet of ik geloof in het adagium dat ‘alles gebeurt met een reden’, maar ik weet wel dat de verkeerde afslagen en omwegen, het struikelen en teruggaan, mij hebben gebracht waar ik nu ben.
En ik zou niets veranderen.
