Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Normaal gesproken houd ik niet van het soort psychologische thrillers dat zwaar leunt op farmaceutische producten, omdat de meeste filmmakers in dit genre niet hun due diligence doen. Er is altijd wel een complot waarbij iemand neemt wat we in het echte leven weten als een milde stemmingsregulator, die maanden nodig heeft om in zijn systeem te titreren, maar op de een of andere manier leidt dit tot een psychotische breuk die absoluut geen zin heeft en waar we maar mee moeten doorgaan. Op naar 2013 BijwerkingenIk verwachtte meer van hetzelfde, maar dat is niet het soort verhaalschrijver Scott Burns en regisseur Steven Soderbergh die hier geïnteresseerd waren.
Bijwerkingen besteedt wel wat tijd aan het flirten met farmaceutische rommelwetenschap, maar het staat in dienst van een heel ander verhaal over medische misdrijven, handel met voorkennis en, belangrijker nog, manipulatie. Het soort waarbij je pas volledig begrijpt wie de schuldige partij is als het veel te laat is. Doses worden voorgeschreven, symptomen worden opgesomd en levens vallen stilletjes uiteen voordat de verwachte publieke gevolgen optreden.
Alle gebruikelijke psychologische thrillerattributen zijn aanwezig Bijwerkingenmaar in plaats van het publiek te verdrinken in jargon, vertelt de film een meeslepender verhaal over het privilege van arts en patiënt in een gebroken industrie die beweert mensen te helpen, maar echte schade aanricht wanneer de verkeerde artsen en farmaceutische bedrijven hun beroep gebruiken om hun zakken te vullen.
Laat u niet misleiden door de installatie
Wanneer we voor het eerst kennis maken met Dr. Jonathan Banks (Judas Wet) in Bijwerkingenwordt hij afgeschilderd als een gepassioneerde psychiater die oprecht het goede wil doen voor zijn patiënten. Volgens de meeste maatstaven is hij een ethische arts, en zijn transparantie is eerlijk gezegd verfrissend vergeleken met wat je normaal gesproken in dit genre ziet. Hij luistert, maakt grondige aantekeningen en geeft een stem aan mensen die anders buiten beschouwing worden gelaten, zoals de naamloze, rouwende Haïtiaanse patiënt die hij vroeg in de film tegenkomt.
De patiënt wordt bijna het ziekenhuis uitgelachen omdat hij beweert dat hij de geest van zijn vader in een taxi heeft zien rijden, maar Jonathan begrijpt dat de man rouwt en dat het niet ongebruikelijk is dat culturele overtuigingen bepalen hoe mensen verlies verwerken. Het is een klein, maar belangrijk moment dat Jonathans geloofwaardigheid bevestigt.
We kunnen niet hetzelfde zeggen over de vrouw die zijn meest gecompliceerde patiënt wordt, Emily Taylor (Rooney Mara). Emily is een in ongenade gevallen socialite na de vierjarige gevangenisstraf van haar man Martin (Channing Tatum) wegens handel met voorkennis. Wanneer Martin wordt vrijgelaten, begint Emily in een spiraal terecht te komen, en haar zelfmoordpoging door met haar auto tegen een muur te rijden, brengt haar onder de hoede van Jonathan.
Jonathan besluit Emily in te schrijven voor een betaalde proef voor een nieuw medicijn genaamd Ablixa, en hij is openhartig over zijn betrokkenheid bij het onderzoek en eerlijk over het feit dat hij wordt gecompenseerd. Hoewel het er in eerste instantie op lijkt dat hij een experimenteel antidepressivum gebruikt voor persoonlijk gewin, is zijn redenering medisch verantwoord. Emily is een sterke kandidaat op basis van haar geschiedenis, en de medicijnen die ze eerder gebruikte, brachten Jonathan tot de conclusie dat Ablixa haar daadwerkelijk zou kunnen helpen, dus schrijft hij het voor.
Het probleem is dat Ablixa ervoor zorgt dat Emily gaat slaapwandelen, wat ertoe leidt dat ze een black-out krijgt en Martin doodsteekt. Zodra dit gebeurt, stort Jonathans professionele en persoonlijke leven in. Hij wordt onder de loep genomen omdat hij naar verluidt smeergeld heeft aangenomen van het bedrijf achter Ablixa, en Emily’s voormalige psychiater, Dr. Victoria Siebert (Catherina Zeta-Jones), lijkt veel meer te weten over Emily’s mentale toestand dan ze aanvankelijk laat blijken.
Laten we hier naar alle bewegende delen kijken
Bijwerkingen is een interessant horloge omdat het gedijt op misleiding. We krijgen een eerlijke dokter voorgeschoteld die een wanhopige vrouw probeert te helpen met behulp van de middelen die hij zijn hele volwassen leven onder de knie heeft gekregen. We krijgen een patiënt te zien die alle tekenen van een psychotische aanval vertoont. En er is een papieren spoor dat rechtstreeks terugwijst naar Jonathan omdat hij een medicijn had voorgeschreven dat hij eigenlijk nooit had mogen voorschrijven.
Jonathan heeft ook zijn eigen skeletten in zijn kast uit een eerdere professionele verwikkeling, waardoor hij heel weinig ruimte heeft om zichzelf te verdedigen. De moord op Martin vernietigt zijn praktijk, ruïneert zijn reputatie en plaatst hem midden in een mediacircus dat zich voedt met sensationele verhalen zoals die hij nu meemaakt.
Door te suggereren dat we misschien niet met één onbetrouwbaar personage te maken hebben, maar mogelijk met meerdere, Bijwerkingen voorkomt dat het de standaard psychologische thriller wordt die ik had verwacht. Er is een web van leugens dat zo diep verstrikt is dat je nooit helemaal weet wie je kunt vertrouwen. Elk motief overlapt met een ander, en elk nieuw detail herkadert wat eraan voorafging. Zowat elke trope die je van dit subgenre verwacht, wordt uiteindelijk verdraaid, waardoor het mysterie levend blijft tot de uiteindelijke onthulling.
Bijwerkingen doet veel meer dan het verkondigen van de luie boodschap dat psychiaters en farmaceutische bedrijven van nature slecht zijn. Het verhaal is verankerd in een arts die oprecht om zijn patiënten geeft, ook al wordt hij af en toe verblind door druk, ambitie en concurrerende prikkels. Het vermogen van Jude Law om die lijn te bewandelen is een van de grootste sterke punten van de film.
Als je op zoek bent naar een psychologische thriller van hoog kaliber die je ongemakkelijk laat voelen zonder je intelligentie te beledigen, Bijwerkingen wordt op het moment van schrijven gestreamd op Netflix en is absoluut de moeite waard.
