Door Robert Scucci
| Gepubliceerd
Witteboordenbanen in het bedrijfsleven zijn het ergste. Op een keer werkte ik met een man die ‘er niet van hield om met zijn rug naar de deur te zitten’ in de vergaderruimte tijdens onze wekelijkse managementvergaderingen, alsof hij de gekke Jason Bourne was. Hij was een debiteurenbeheerder, een fervent horloge- en postzegelverzamelaar, en woog meer dan 300 pond. Niemand dacht: “man, wat een slechterik” toen hij deze dingen zei, maar we moesten er gewoon om grijnzen en het verdragen. We glimlachten alleen maar en knikten alsof hij niet zojuist het domste ter wereld had gezegd.
Hetzelfde soort gedrag verschijnt in 2010 Dronesbehalve dat niemand zich voordoet als een hoogopgeleide huurmoordenaar die zich voordoet als een supervisor van de klantenservice die in een Honda Pilot rijdt. Nee, dat beweren ze buitenaardse wezens.
Een niet zo vijandige overname
Drones gaat over een business-casual G-man genaamd Brian (Jonathan M. Woodward), die werkt als potloodschuiver voor het bedrijf Omni Link. Het is nooit echt vastgesteld wat hij of zijn collega’s voor de kost doen. Denk er eens over na Kantoorruimte. De grootste bron van stress die er is het kantoor is het bedrijf dat zijn archiefsysteem verandert van chronologisch naar alfabetisch, wat Cooperman (Dave Allen), de meest cynische werknemer in het gebouw, volledig verontwaardigd maakt.
Maar als ik hier mijn mening geef en heel eerlijk ben: als je niet sorteert op ‘datum gewijzigd’, ben je een totale psychopaat. Op die manier staan de dingen waar je het meest recent aan hebt gewerkt en die je eigenlijk nodig hebt, bovenaan de lijst. Ik ben hier helemaal Team Cooperman.
Er zijn nog twee andere bronnen van stress Drones die zich langzaam openbaren. Ten eerste laat Brian’s collega Clark (Samm Levine) per ongeluk weten dat hij een… vreemdeling met plannen voor de aarde die nog niet volledig zijn uitgelegd. Ten tweede moedigt Clark, voordat hij iets hiervan opbiecht, Brian aan om Amy (Angela Bettis) mee uit te vragen, omdat het voor iedereen duidelijk is dat ze een zekere chemie hebben.
Dan leert Brian Amy kennen en ontdekt dat ze ook een buitenaards wezen is, dat via het faxapparaat in de printkamer rapporteert aan haar thuisplaneet. Hier is het echte probleem. Amy en Clark komen niet van dezelfde planeet, en ze zijn allebei van plan de aarde over te nemen, tegen elkaars medeweten in. Wat volgt is een reeks gesprekken achter gesloten deuren, afluisteren en ongemakkelijke kantoorromances, verstrikt in iets veel groters dan beschuldigd worden van het stelen van de laatste donut uit de kantine.
Eigenzinnig en leuk, maar je moet je fantasie gebruiken
Zoals de meeste low-budget uitjes, Drones heeft zijn plezier door je nooit zijn ‘monsters’ te laten zien. Er zijn geen speciale effecten en de hele film speelt zich af in een kantoorgebouw. Alles is fluorescerend verlicht tot het punt waarop je hersenen dat vreselijke zoemende geluid praktisch verzinnen om de ervaring compleet te maken. De meeste spanning komt voort uit miscommunicatie en mensen die hun motieven verwarren.
Wat het uitgangspunt echter echt verkoopt, is de dynamiek van Amy met Brian. Het is de perfecte interoffice-romantiek omdat het is gebouwd op paranoia. Het soort paranoia dat je krijgt als je gevoelens voor een collega opmerkt en jezelf ervan overtuigt dat zelfs de kleinste hoeveelheid geluk op de een of andere manier aan HR wordt gerapporteerd en onmiddellijk wordt afgesloten.
Angela Bettis slaat het uit het park als Amy omdat ze een subtiele, griezelige vallei-sfeer met zich meedraagt. Het is niet dat ze er vreemd uitziet. Ze is conventioneel aantrekkelijk en doet niets openlijk onaangenaams, behalve af en toe tegen een faxapparaat praten. Het zit allemaal in haar uitdrukkingen. Ze bestudeert iedereen om haar heen alsof ze probeert te achterhalen hoe mensen in realtime werken, zodat ze verslag kan uitbrengen aan haar eigen soort.
Clark van Samm Levine is eveneens, en op onverklaarbare wijze, vreemd. Omdat ik zelf jarenlang op een kantoor heb gewerkt, is niets wat hij doet technisch gezien ongewoon, maar iets aan zijn maniertjes voelt nog steeds niet goed. Beide personages volgen die lijn perfect, waar ze op het eerste gezicht normaal lijken, maar net raar genoeg om je aan alles te laten twijfelen.
Brian zit vast tussen twee potentiële invasies van buitenaardse wezens, allemaal gecentreerd rond zijn werkplek, en is óf op een vreemde manier in orde met alles, óf volledig verbijsterd, afhankelijk van het moment, wat zorgt voor een verrassend leuk horloge.
Drones is het soort film dat je opzet na een lange dag op kantoor, als herinnering om elders werk te zoeken. Alles, van de interpersoonlijke politiek tot de saaie omgeving, voelt opzettelijk ongemakkelijk.
Je vraagt je af of het ooit de bedoeling was dat mensen de hele dag in hokjes zaten (Peter Gibbons had gelijk). Een kantoorsuite is de perfecte plek voor buitenaardse opperheren om samen te komen en over zaken te praten, als je erover nadenkt. Het is de enige plek waar mensen volledig onthecht verschijnen, wat de aliens waarschijnlijk de meeste dagen vóór lunchtijd de overhand geeft.
Op het moment van schrijven is Drones wordt gratis gestreamd op Tubi.
