Een dag na de Amerikaanse aanvallen van zaterdag beschrijven Venezolanen angst, verwarring en lange rijen voor brandstof en voedsel.
LAUREN FRAYER, HOST:
Vanmiddag heb ik enkele Venezolanen gebeld wier levens veranderden toen Amerikaanse vliegtuigen militaire installaties rond hun hoofdstad bombardeerden. Eén van die mensen is Helena Carpio. Ze is journalist en woont in Caracas, ongeveer anderhalve kilometer van een van de vliegbases die zaterdag zijn getroffen.
HELENA CARPIO: Dus ik kon die nacht niet slapen en ik was wakker. En plotseling hoorde ik de ramen zo hard trillen dat ik dacht dat het een aardbeving was.
FRAYER: Ze besefte al snel wat er aan de hand was.
CARPIO: Na de derde explosie was er iets anders aan de hand. En om eerlijk te zijn denk ik dat veel Venezolanen al maanden een of andere vorm van Amerikaanse interventie in hun achterhoofd hebben.
FRAYER: President Trump maakte de arrestatie van Maduro uren later op sociale media bekend. Carpio’s raam stond open toen het nieuws kwam.
CARPIO: Plots hoorde ik een uitbarsting van geluid, en het was schreeuwen gecombineerd met gejuich, gecombineerd met caceroleando, wat deze traditionele manier is om te protesteren tegen de Maduro-regering, waarbij je je potten en pannen uit de keuken pakt en ze heel hard slaat met bijvoorbeeld houten lepels en ander keukengerei. En tien minuten daarna werd het stil, en het bleef de rest van de dag stil.
FRAYER: De schok en voor sommigen de opwinding na de staking duurde niet lang. Carpio zei dat ze haar aandacht heeft gericht op het meest urgente onderwerp: overleven. Er zijn stroomstoringen in sommige delen van Caracas. Ze heeft benzine nodig.
CARPIO: Brandstof – brandstof is een grote zorg. Staan er pompen open? Lukt het jou om brandstof te vinden? Moet je vijf, zes uur in de rij staan om het te krijgen?
FRAYER: En eten.
CARPIO: Gisteren stond ik zeven uur in de rij bij een supermarkt voor eten. Eerlijk gezegd was het een nogal apocalyptische scène. Er lagen bijvoorbeeld overal eieren op de vloer. Bepaalde rekken waar niet-bederfelijke waren in lagen, waren leeg. Niemand ging die dag in de supermarkt werken. Er waren dus – van de twintig kassa’s waren er slechts drie open.
FRAYER: Buiten de hoofdstad delen Venezolanen dezelfde zorgen. Fabbiana Lamboglia is energieanalist. Ze woont in Maracaibo, ruim ten westen van Caracas. Ze was wakker toen de aanval plaatsvond.
FABBIANA LAMBOGLIA: Ik sprak net met een paar vrienden die in de hoofdstad wonen, en ze beginnen met: Oké, ik hoor vliegtuigen, ik hoor bommen, ik hoor stakingen. En natuurlijk was ik erg zenuwachtig over de situatie.
FRAYER: In haar stad werken de verkeerslichten. Ze heeft macht, maar dat betekent niet dat alles veilig voelt.
LAMBOGLIA: Eerlijk gezegd ga ik niet uit als het niet nodig is. Ik ga alleen maar naar buiten voor boodschappen en benodigdheden. En natuurlijk zag ik rijen en ook bij de benzinestations.
FRAYER: Lamboglia zegt dat wat er daarna komt onzeker is. En ze vertelde ons dat ze zich bang voelt.
Heeft u hoop voor de toekomst, voor verandering?
LAMBOGLIA: Dat is een moeilijke vraag. We weten niet eens wie ons land bestuurt. Het is niet duidelijk.
FRAYER: Voorlopig heerst er grote onzekerheid, en mensen willen afwachten, zegt Carpio in Caracas.
CARPIO: Er is dit wat wij tensa Calma noemen, wat een gespannen kalmte is.
(GELUIDSBITE VAN MODERATOR’S “KOSMIC”)
Copyright © 2026 NPR. Alle rechten voorbehouden. Bezoek onze website gebruiksvoorwaarden En machtigingen pagina’s bij www.npr.org voor meer informatie.
De nauwkeurigheid en beschikbaarheid van NPR-transcripties kunnen variëren. Transcriptietekst kan worden herzien om fouten te corrigeren of updates voor audio aan te passen. Audio op npr.org kan na de oorspronkelijke uitzending of publicatie worden bewerkt. Het gezaghebbende record van de programmering van NPR is de audio-opname.
