In ‘Vanished’, dat vrijdag in première gaat op MGM+, Kaley Cuoco speelt Alice, een archeoloog, een feit dat ze herhaalt wanneer haar naar zichzelf wordt gevraagd, zonder er echt zo uit te zien, afgezien van de passerende vermeldingen van Byzantijnse grotten en ‘een van de vroegste voorbeelden van christelijke eredienst’ om haar professioneel te laten overkomen. Sam Claflin speelt Tom, die werkt voor een liefdadigheidsorganisatie die zich bezighoudt met Syrische vluchtelingen in Jordanië; in een flashback zien we ze elkaar schattig ontmoeten op een stoffige Jordaanse weg, waar hij een lekke band heeft en geen reservewiel. Alice geeft hem een lift naar het kamp; ze plagen en flirten op een bepaalde manier. Hij doet iets heldhaftigs in haar ogen.
Ze daten al vier jaar op lange afstand en ontmoeten elkaar, zoals Alice het beschrijft, ‘in hotels over de hele wereld’ waar ze ‘eigenlijk de hele tijd seks met elkaar willen hebben’. Momenteel zijn ze in Parijs (in een tent van $ 500 per nacht – ik heb het opgezocht). Maar Alice, die nu in Albanië werkt, heeft een baan aangeboden gekregen als assistent-professor in de archeologie aan Princeton, waardoor ze zich met Tom in een door de school verstrekt appartement zou kunnen vestigen en ‘een leven zou kunnen opbouwen dat van mij is, en niet alleen dat van anderen blootleggen.’ Na een ongemakkelijk moment meldt hij zich en zegt: ‘Ik hou van je, Alice Monroe.’
Zou jij hem vertrouwen? Ondanks dat het script anders beweert, hebben Cuoco en Claflin niet meer chemie dan figuren op tegenover elkaar liggende pagina’s in een kledingcatalogus. Gelukkig voor de kijker verdwijnt Tom vroegtijdig uit de actie – ergo ‘Vanished’. Het echtpaar reist met de trein naar Arles, waar een ander hotel op hen wacht, wanneer Tom de auto verlaat om te bellen en nooit meer terugkomt; noch is hij ergens in de trein te vinden.
Dit maakt gelukkig ruimte voor de interessantere Helene (meervoudig César Award-winnares Karin Viard), een behulpzame Française die ingrijpt als tolk wanneer Alice probeert een officieuze dirigent zover te krijgen dat hij een deur opent naar een kamer waarvan hij volhoudt dat deze alleen voor werknemers is, en regels zijn regels. (Is hij gewoon, je weet wel, Frans, of is er iets aan de hand?)
Ze ontmoeten elkaar weer als Alice niet in Arles maar in Marseille uit de trein stapt; nadat ze geen geluk meer heeft met politie-inspecteur Drax (Simon Abkarian), die volhoudt dat er pas na 48 uur iemand wordt vermist, dan met de conducteur, wendt ze zich weer tot Helene, die het voordeel heeft onderzoeksjournalist te zijn. (Ze heeft ook diabetes gekregen, wat geen enkel effect heeft op de actie, behalve dat ze het zo nu en dan stopzet, zodat ze zichzelf, nogal dramatisch, een snelle injectie insuline kan geven. Zoals Drax die smeekt omdat hij te laat is om zijn vrouw te ontmoeten voor een tijdje. Alain Delon dubbele functie, het is een vast stukje zaken bedoeld om karakter te suggereren.) Samen gaan ze op zoek en volgen aanwijzingen, terwijl Alice beseft dat er meer nodig is dan af en toe een vaag romantisch uitje om iemand echt te leren kennen, en Helene komt dichter bij het vastleggen van een groot verhaal.
Geregisseerd door Barnaby Thompson, wiens credits vooral liggen in het produceren van (“Wayne’s wereld,” “Specerijenwereld”), en geschreven door zijn zoon Preston – samen maakten ze de film ‘Pixie’ uit 2020 – begint de serie met een flash forward waarin Alice voor haar leven vlucht uit een raam op de bovenste verdieping, wat duidt op toekomstige actie. En dat zal inderdaad zo zijn, wat zal leiden tot een climaxscène die volgens mij niet bedoeld was om mij aan het lachen te maken, maar die dat wel deed, en die een van de confronterende clichés van de moderne cinema uitvergroot. Veel van de ideeën en plotpunten uit de serie (hoewel niet die specifieke) zijn terug te vinden in het werk van Alfred Hitchcock – die, zoals je je misschien herinnert, al vanuit een trein een film maakte met de titel ‘The Lady Vanishes’ – hoewel ze nieuwe kleren hebben gekregen om te dragen. Maar waar Hitchcock nooit lang heeft gewacht om je te laten zien wanneer een personage niet was wat hij leek, wordt die informatie hier bijna tot het einde bewaard, met wat extra wendingen onderweg om je in verwarring te houden.
Cuoco (ongebruikelijk donkerbruin hier), is in veel dingen goed geweest, met name haar grappige, winnende beurt als Penny in twaalf seizoenen van “De oerknaltheorie” en meer recentelijk als de hallucinerende alcoholische heldin van de ‘De stewardess’, maar ze voelt zich hier niet goed. Ze is niet goed gediend met de voetgangersaansturing en dialoog, maar komt over als een persoon die een persoon speelt, in plaats van als de persoon die zij speelt. Misschien voelen de Franse acteurs zich dankzij hun accenten reëler; Frankrijk ziet er, zoals gewoonlijk, geweldig uit.
