Andrew Pritchard zei dat hij voor het eerst in aanraking kwam met smokkelen was toen hij 7 was en terugkeerde naar Groot-Brittannië na een familie-uitje naar Jamaica.
Hij herinnert zich dat de koffers van hem en zijn zus ongelooflijk zwaar waren. Toen ze thuiskwamen, openden zijn ouders ze en onthulden ‘heel veel flessen witte rum’, zei hij.
“Destijds was overproof witte rum iets dat je in dit land niet kon krijgen”, vertelde Pritchard aan Business Insider in een interview voor zijn videoserie “Hoe misdaad werkt.”
Pritchards spiraal naar grootschalige criminele drugssmokkel vond pas plaats toen hij begin twintig was. Hij was niet op zoek naar misdaad.
Hij was geïnteresseerd in muziek en begon geluidssystemen te produceren, waardoor hij eind jaren ’80 uiteindelijk kennis maakte met de Britse pakhuiscultuur. Hij begon te organiseren rave-dansfeestenen toen verschenen de drugs in zijn leven en stuurden hem tientallen jaren op het criminele pad.
Een jonge Andrew Pritchard. Met dank aan Andrew Pritchard
In de daaropvolgende twintig jaar waren er meerdere keerpunten waarop hij had kunnen weglopen, maar elke keer dat hij eruit stapte, merkte hij dat hij er uiteindelijk weer in werd getrokken.
‘De weg naar de hel is geplaveid met goede bedoelingen’, zei hij.
Van extase tot wiet tot cocaïne en uiteindelijk tot politiehechtenis
De raves die Pritchard organiseerde, trokken elk weekend duizenden mensen, zei hij. Ze lieten hem ook kennismaken met medicijnleveranciers en distributienetwerken.
Naarmate de rascene groeide, groeide ook de vraag. Hij begon te verkopen extaseeerst op feestjes, daarna op grote schaal. Begin jaren negentig stapte Pritchard over van het handelen in drugs naar het importeren ervan.
Pakhuis waar Pritchard zijn ‘Genesis’-raves zou organiseren. Met dank aan Andrew Pritchard
Een van zijn meest effectieve methoden was het transport van fruit. Gebruikmakend van bestaande importroutes naar markten als de Londense Spitalfields, verborg hij drugs in kratten met producten, zoals appels en yams, die snel door de douane zouden gaan.
Na politie bestormde Pritchard, een van zijn drugshuizen in 1992, vluchtte naar Jamaica. Het was het eerste van een aantal keerpunten waarop hij een ander, misdaadvrij leven had kunnen beginnen. In plaats daarvan werd wat begon als een periode van onderduiken al snel een nieuwe kans om hem weer binnen te halen.
Voor Pritchard is de geld en levensstijl dat de drugssmokkel hem kocht, konden onmogelijk worden genegeerd. “Het is een verslaving, niet dat ik drugs wil gebruiken. Het is een verslaving waarbij ik betrokken wil zijn bij die levensstijl”, zei hij.
Een van Pritchard’s wietboerderijen in Jamaica. Met dank aan Andrew Pritchard
In Jamaica bouwde hij verbindingen op met lokale netwerken en leerde hij over grootschalige cannabissmokkel. Tegen het einde van de jaren negentig en het begin van de jaren 2000 was Prichard hogerop in de toeleveringsketen terechtgekomen en ging hij zich bezighouden met cocaïne, waar hij zich met creatieve tactieken bezighield.
Mensenhandelaren waren bezig met het uithollen van ananassen, bakbananen en kokosnoten en ze vol te stoppen met cocaïne, die vervolgens vanuit Zuid-Amerika, via het Caribisch gebied en naar Europa werd verscheept. Pritchard probeerde ook andere smokkelmethoden, zoals in vliegtuigen, en probeerde op een gegeven moment drugs in een lijk te verstoppen.
Hij werd in 2004 gearresteerd in verband met een halve ton cocaïne ter waarde van ruim £100 miljoen ($134 miljoen), verpakt in kokosnoten. Gecorrigeerd voor inflatie zou dat vandaag ongeveer $230 miljoen zijn.
Na een langdurig proces werd hij enkele jaren later vrijgesproken en vrijgelaten. Hij herinnerde zich dat hij destijds dacht: “Mei 2007, ik ben weg, ik ga rechtdoor, er is net een zoon geboren. Het is een nieuw begin.”
Zijn poging om rechtdoor te gaan duurde niet lang
Pritchard was verslaafd aan de levensstijl die de drugssmokkel hem bracht. Met dank aan Andrew Pritchard
Pritchard keerde terug naar legitiem werk, maar hij had moeite om zich aan te passen aan het financiële verschil.
“De muziekindustrie behaalde niet echt hetzelfde soort financiële winst als de drugssmokkel”, zei hij.
Wat hem uiteindelijk weer binnenhaalde was een gunst voor een oude medewerker, zei hij.
“Mijn eigen vrijgevigheid kwam terug om me te bijten,’ zei hij. ‘Ik heb wat geld geleend om hem uit een situatie te helpen.’
Die medewerker was nog steeds actief in de drugshandel en stond onder politietoezicht. Pritchard zei dat hij aanvankelijk probeerde op afstand te blijven, maar steeds meer betrokken raakte, uiteindelijk hielp bij het regelen van een drugstransport en aanwezig was toen deze werd opgehaald.
De medewerker, zei hij, was een ‘politiemagneet’ geworden en Pritchard werd in 2013 samen met hem gearresteerd, waarmee een einde kwam aan zijn laatste poging om uit de misdaad te blijven. In 2014 werd hij veroordeeld tot 15 jaar gevangenisstraf.
Toen zijn misdaadcyclus brak
Met dank aan Andrew Pritchard
Terwijl hij in de Belmarsh-gevangenis zat, herkende Pritchard jongere mensen, uit families en gemeenschappen die hij kende, die lange straffen riskeerden.
Dat veranderde de manier waarop hij naar zijn eigen rol keek, zei hij. In plaats van zich op zijn situatie te concentreren, begon hij na te denken over de bredere impact van waar hij deel van had uitgemaakt.
‘Ik had bloed aan mijn handen’, zei hij.
Na zijn vervroegde vrijlating in 2019 richtte hij de Stichting APdat steun biedt aan jongeren en uitlegt hoe snel betrokkenheid bij criminaliteit kan escaleren en hoe moeilijk het is om eenmaal binnen te vertrekken.
“Mij wordt voortdurend gevraagd: zou ik iets veranderen? En het antwoord is: ik kan niets veranderen”, zei hij. “Als ik mezelf als 18-jarige zou kunnen zien, zou ik dan zeggen: doe het niet? Iedereen verwacht van mij dat ik zeg: doe het niet.” Maar als ik het niet had gedaan, zou ik nu geen levens kunnen veranderen.”
Pritchard vertelt zijn leven tot nu toe in zijn autobiografie “Empire of Dirt: van raves tot rijkdom.“
