Sommigen lijken vastberaden, alsof ze een taak krijgen waaraan ze niet willen deelnemen, maar dat wel zullen doen. Anderen voelen zich actief ongemakkelijk bij het contact en willen er graag zo snel mogelijk een einde aan maken. Een enkel paar lijkt tevreden, misschien niet onwennig of afkerig van een dergelijke intimiteit. Natuurlijk is alles wat we persoonlijk proberen te peilen vanaf de scènes pure speculatie. Valery wil de zaken openhouden voor interpretatie – hij deelt nooit persoonlijke verhalen of feiten over de geportretteerden, deels om hun privacy te beschermen, maar ook om de beelden “universeel” te houden. Hij vervolgt: “De kijker wordt niet verteld wat hij moet denken – hij wordt uitgenodigd om het verhaal af te maken en, in zekere zin, zijn eigen verhaal binnen het gebaar te vinden.”
Een van de plaatsen waar de fotograaf contextuele aanwijzingen opneemt, is de achtergrond van elk beeld, zorgvuldig geselecteerd om de culturele identiteit van de vaders en zonen te weerspiegelen; voor Valery is het project zowel een onderzoek naar erfgoed als naar familiebanden. “De achtergrond maakt deel uit van dat verhaal, dus ik kies die op basis van wat voor hen waar is: hun werkomgeving, hun thuisgebied of een plek die weerspiegelt wat ze delen”, zegt Valery. “Naarmate het project land na land groeit, beginnen de portretten te functioneren als visuele antropologie: persoonlijke verhalen die ook een bredere culturele identiteit beschrijven.” Een portret gemaakt in Midyat, Turkije toont een vader en zoon die voor een witgekalkte muur staan, beladen met geweven matten, aardewerk en familiefoto’s, een decoratief tapijt onder hun voeten. Een ander bijzonder vrolijk portret, genomen in Anzio, Italië, toont een vader en zoon gekleed in dezelfde koningsblauwe outfit, trots buiten een kleurrijke tent staand, wat een familieband met het circus suggereert.
Onlangs besefte Valery dat het project voldoende ‘culturele adem’ had om een nieuw formaat te creëren: een fotoboek. De blauwe, stoffen omslag van het boek, vernoemd naar de serie, toont een tekening van Valery: een hart gevuld met twee gezichten. “Ik verwierp de ‘perfecte’ oplossingen – foto of strakke typografie – en tekende een eenvoudig, kinderlijk hart”, besluit Valery. “Het zegt wat het project zegt: we ontgroeien het verlangen naar verbinding niet. We moeten iemands hand vasthouden tot het einde.”
