Jongens, voordat we gaan pauzeren, er is iets dat mij heel dichtbij en dierbaar is waar WIRED deze week over schreef. Het is iets waar ik nog meer van houd dan biatlon. Het zijn onderzeese internetkabels.
Lea Feiger: Ik vind het leuk als je hierover praat. Ik denk dat de eerste keer dat je dit bij mij ter sprake bracht ongeveer een week na je ambtstermijn als hoofdredacteur was, en je dacht: “Leah, weet je waar ik van hou?” en het zijn onderzeese internetkabels.
Brian Barrett: Ja. Ik had zoiets van: “Nummer één, onderzeese internetkabels. Nummer twee, mijn kinderen. Nummer drie…”, dat was ongeveer de essentie ervan. Zo stel ik mezelf altijd voor. Ik wil iedereen meenemen naar 14 december 1988. De topfilm in de bioscoop is dat wel Tweelingen Met in de hoofdrollen Arnold Schwarzenegger en Danny DeVito.
Zoë Schiffer: Eerlijk gezegd nog nooit van gehoord.
Lea Feiger: Wacht, Zoë. Wat?
Brian Barrett: Wat? Hoe dan ook, Arnold is agent en Danny DeVito’s mimeticus. Het topnummer—
Zoë Schiffer: Nu begrijp ik het.
Brian Barrett: – het topnummer is “Look Away” van Chicago. Dat ben ik ook niet; die kan ik me helemaal niet herinneren. En de eerste onderzeese glasvezelkabel die de Verenigde Staten, Groot-Brittannië en Frankrijk met elkaar verbond, ging live. Dit was de dag dat het internet mondiaal werd, wat waanzinnig is:
Zoë Schiffer: Dat is gek.
Brian Barrett: – dat het relatief recent was. De reden dat we er nu over schrijven is dat die originele kabel, dat TAT-8 wordt genoemdwordt opgetrokken. Het is buiten provisie. Het is oud, het is vervallendus ik identificeer het, en het wordt opgetrokken en in de wei gezet omdat de technologie beter is geworden. Maar in dit geweldige artikel dat we hebben gepubliceerd, wordt gekeken naar hoe dit de wereld fundamenteel heeft veranderd, en hoe we dit als vanzelfsprekend beschouwen. Maar de reden dat ik zo dol ben op verhalen over onderzeese kabelkabels is omdat je zo gemakkelijk vergeet dat het internet iets fysieks is en dat het onderhoud van die dingen werkelijk de oorzaak is van al deze connectiviteit. Dus ja, TAT-8. Nog andere goede herinneringen aan TAT-8? Of nee. Wat vonden jullie van het lezen van deze functie?
Zoë Schiffer: Nou ja, het is beroemd dat we in 1988 niet leefden.
Lea Feiger: Ja. Sorry, Brian. Je bent ouder dan wij. Even een herinnering.
Brian Barrett: Doet pijn.
Zoë Schiffer: Maar het deel van dit verhaal waar ik het over wilde hebben, dat voelde als een echt kruispunt van jullie beide interesses, was de mythe van de haaienaanvallen.
Brian Barrett: O ja.
Lea Feiger: OK. Dus om een beetje op de hoogte te blijven van deze kabels, helemaal aan het begin, toen ze erin werden gelegd, zou Brian er meer op deze manier over kunnen praten, omdat hij nogal een gek is op het gebied van kabels, als je dat nog niet besefte. Deze kabels hadden soms onverklaarbare schade, en als ze er jaren later op terugkeken, kwamen ingenieurs erachter dat dit soort dingen gebeuren: dat als je kabels onder water legt, er wind zal zijn, er veranderingen zullen zijn en dingen zullen worden verplaatst. Natuurlijk zal er schade zijn, maar zo voelden ze zich destijds niet. Deze ingenieurs gingen ervan uit dat het haaien waren, dat haaien in hun kabels beten, dat ze het internet kapotmaakten. De kabels waren versterkt met al deze beschermende lagen, al deze dingen, omdat ze zeiden: “Oh mijn God, de haaien maken hier letterlijk een einde aan voor ons.” Maar dit artikel gaat gedetailleerd in op hoe ze erachter kwamen dat het niet de haaien waren, en door te denken dat het de haaien waren, hielp het feitelijk al deze technologie veel beter en sterker te maken, maar de haaien waren onschuldig, jongens. De haaien waren onschuldig.
