Door Joshua Tyler
| Gepubliceerd
Zelfs de meest optimistische experts zijn nu bereid toe te geven dat de kwaliteit van het door Hollywood geproduceerde entertainment is afgenomen. Er zijn veel redenen naar voren gebracht voor dit afnemende competentieniveau, maar er is maar één oplossing: exclusieve poortwachters.
Al meer dan tien jaar draait de entertainmentindustrie volledig op inclusiviteit. Het inhuren van zowel voor als achter de camera is gedaan met een mentaliteit waarbij representatie voorop staat, wat betekent dat iedereen toegang moet krijgen tot wat u ook doet, of ze nu geschikt zijn voor uw publiek of niet.
De dood van verschillen
Dezelfde transformatie vond plaats in de entertainmentjournalistiek. Toen de online filmnieuwswereld eind jaren negentig en begin jaren 2000 opkwam, werd deze bijna volledig gerund door obsessieve fans. Ik weet het omdat ik het heb helpen opbouwen als oprichter van CinemaBlend in 2000.
Sites als CinemaBlend, Ain’t It Cool News, Dark Horizons, Film Threat, The Movie Blog en andere werden beheerd door individuele eigenaren die veel kennis hadden van de onderwerpen die ze behandelden. Dit waren geen bedrijfsmerken die door commissies werden beheerd. Het waren passieprojecten die werden gerund door mensen als Vic HoltremanChris Gore, John Campea, Garth Franklin, Christopher Null en Harry Knowles.
Ze probeerden niet iedereen te vertegenwoordigen. Ze schreven voor hun publiek: hardcore mannelijke genrefans.
In de loop van de tijd werden die onafhankelijke partijen óf buitengesloten door algoritmen die werden aangeklaagd om de reguliere media te promoten (dit gebeurde daadwerkelijk), óf uitgekocht door bedrijfsconglomeraten (waaronder Cinema Blend, waar ik in 2015 uit stapte) die de echte, goed geïnformeerde, poortwachtende fanbezitters aan de kant lieten staan ten gunste van het creëren van iets inclusiefs. Waar die oorspronkelijke eigenaren alleen andere fans hadden aangenomen die de interesses van hun publiek deelden, huurden de nieuwe eigenaren opiniemakers in die alles en iedereen vertegenwoordigden, wat in werkelijkheid betekent dat ze mensen inhuurden die voor niets en niemand stonden.
Ditzelfde proces vond plaats in Hollywood zelf. Daarom werd John Lasseter ontslagen omdat hij een knuffel gaf, en… Pixar heeft sindsdien geen echt geweldige film meer gemaakt. Het resultaat op het gebied van zowel de entertainmentcreatie als de entertainmentrapportage was een ramp. Box office-cijfers kelderen. Kijkers gebruiken nu positief Rotte Tomaten scoort als indicator voor welke films je moet vermijden.
Poortwachten is het antwoord
Er is maar één oplossing, en die oplossing is poortwachters. Gatekeeping is het controleren van de toegang tot een idee, gemeenschapkans of hulpbron door te beslissen wie wordt toegelaten en wie wordt uitgesloten.
Als onderdeel van de drang naar radicale inclusiviteit door grote bedrijven en activisten is de term poortwachter een pejoratief geworden. Het wordt gebruikt als een emotioneel geladen aanval op gemeenen. Poortwachter worden genoemd, is iets waardoor mensen worden geannuleerd.
Maar er gebeurt niets van enige waarde zonder enige vorm van poortwachters. Gatekeeping is gewoon een andere manier om kwaliteitscontrole te zeggen. Kwaliteitscontrole is niet gemeen, het is verstandig.
Zonder poortwachters zouden we eindigen met ongekwalificeerde piloten die vliegtuigen neerstorten die worden onderhouden door ongekwalificeerde monteurs. Zonder poortwachters gaat de kwaliteit van het voedsel dat je eet achteruit, zijn de medicijnen die je nodig hebt niet betrouwbaar en gaan kernreactoren ineen.
Bij creatieve inspanningen is het niet anders. Zonder poortwachter neemt een nieuwe Star Trek-show schrijvers aan die niets van Star Trek afweten, en dan eindigen de scripts vol met duidelijke fouten en vreselijke plotgaten die elke fan had kunnen ontdekken als ze wat poortwachterswerk hadden gedaan om er een in te huren.
Inclusiviteit is lui en destructief
Als je normen hebt en je daaraan wilt houden, moet je mensen of dingen uitsluiten die daar niet aan voldoen. Het handhaven van normen is moeilijk, tijdrovend en duur.
Ik eis dat mijn zoon As in wiskunde haalt. Om dat mogelijk te maken, controleer ik zijn cijfers en help ik hem met zijn huiswerk als hij het moeilijk heeft. Als hij niet studeert en een toets niet haalt, moet ik consequenties afdwingen.
Als ik mijn eis voor een A verwijder, hoef ik niets meer te doen. Mijn zoon leert ook geen wiskunde, maar ik bespaar er veel tijd mee.
Radicale inclusiviteit is een manier om normen af te schaffen, een manier om de verantwoordelijkheid voor het handhaven van kwaliteit uit te stellen. Het is lui en destructief.
Uitsluiting handhaaft verschillen en diversiteit
Uitsluiting handhaaft de integriteit van uw werk, uw idee en uw merk. Samurai-zwaarden zijn alleen Samurai-zwaarden zolang Claymores zijn uitgesloten van de classificatie als Katana’s. Pepsi is alleen Pepsi zolang je limonade uit Pepsi-blikjes uitsluit. Het zou gemakkelijker zijn om Pepsi-blikjes te vullen met de vloeistof die het goedkoopst en het meest verkrijgbaar is, maar dan zou het geen Pepsi meer zijn, en uiteindelijk zouden mensen stoppen met het kopen ervan.
Het in stand houden van unieke verschillen is moeilijk, dus homogenisering, vermomd als inclusiviteit, stelt bedrijven in staat een gevestigd universum als Star Trek of Star Wars te nemen en te dragen als een huidspak, marionetten van inclusieve medewerkers (aanwerving gebeurt zonder relevante normen) die geen idee hebben waar ze deel van uitmaken, en omdat het hen niets kan schelen, volledig bereid zijn om fans te behandelen als dikke, sappige, varkens betalen worden gekweekt voor maximale winst. Ze vullen Star Wars met wat er maar rondslingert en spelen er vervolgens de Star Wars-themamuziek voor.
Giant Freakin Robot is een exclusieve publicatie
Eind vorig jaar heb ik Giant Freakin Robot opnieuw gelanceerd met een hernieuwde vastberadenheid om deze valkuilen te vermijden door dit de meest uitsluitende nerdsite op internet te maken. Wat betekent dat? Het betekent dat we niet zullen werken met schrijvers die slechte ideeën hebben of ideeën die in direct conflict zijn met de waarden en belangen van onze lezers. Dat dient hen en ons niet.
Concreet zijn de lezers van Giant Freakin Robot nerdige mannen, en dat zijn ze altijd geweest, dus dat betekent dat je commentatoren moet vinden die hetzelfde fundamentele wereldbeeld hebben als de meeste nerdige mannen. Fans van Alex Kurtzman betrekken om voor Giant Freakin Robot te schrijven zou ongeveer net zo logisch zijn als investeren in make-uptutorials van Giant Freakin Robot.
Om ons publiek op deze manier te bedienen is poortwachterswerk nodig. We sluiten dus contracten met getalenteerde freelancers op basis van uitsluiting in plaats van insluiting, en we doen dit met behulp van deze eenvoudige advertentie:
Er is slechts één verplichte vraag in het aanmeldingsproces, die verschijnt nadat u de advertentie heeft gelezen. Die vraag is: haat je Starfleet Academie? Ja/Nee
We hebben duizenden sollicitaties ontvangen van schrijvers, waarvan de meeste onlangs zijn ontslagen door worstelende, inclusieve bedrijfspublicaties. 95% van deze sollicitanten vinkte Nee aan en slaagde niet voor deze vrij eenvoudige IQ-test. Hun sollicitaties werden automatisch naar de prullenbak gestuurd.
Voordat we nieuwe mensen aanwerven, moeten ze, naast het correct beantwoorden van die ene vraag, ook voldoen aan de normen van kwaliteit en creativiteit die zijn vastgesteld door ons crackteam van geniale nerdcultuurcommentatoren. We blijven iedereen uitsluiten die niet aan de eisen voldoet.
Als je een wereld zonder poortwachters wilt, ga dan naar X voor willekeurige meningen en zie hoe eindeloze AI doorsloeg YouTube. Maar als je op zoek bent naar een plek die het slechte weggooit en alleen het goede behoudt, lees dan Giant Freakin Robot. Poortwachten is onze business; het is wat wij doen.
