Twintig jaar geleden bracht een beruchte horrorfilm de slechtste trilogie ooit voort

De carrière van Uwe Boll is… ongekend. Je kunt niet over videogameaanpassingen praten zonder de naam van Boll te noemen, maar zijn catalogus is alleen productief in kwantiteit. Hij regisseerde maar liefst tien films gebaseerd op game-eigenschappen, waaronder die van Sega Huis van de doden En Die van Ubisoft Verre schreeuw, en het zijn allemaal verschillende niveaus van heet afval. Hoe bleef hij door Razzie genomineerde stinkers tevoorschijn toveren? Boll’s sluwe manipulatie van een Duitse fiscale maas in de wet betekende dat hij zichzelf kon financieren en enorme kosten kon terugverdienen, waardoor “Raging Boll” ondanks vreselijke recensies en box office-resultaten het hoofd boven water kon houden.

Van alle releases van Bollzijn Bloedrayne, die twintig jaar geleden de Verenigde Staten trof, vertegenwoordigt het beste zijn nalatenschap. Het is niet zijn slechtste titel die dat jaar werd uitgebracht – maak een buiging, Alleen in het donker – maar het is niet veel beter. Boll’s kijk op Majesco Entertainment en de bloedzuigende franchise van Terminal Reality is een houten 18e-eeuwse vampierfilm die het filmpubliek op ongeïnteresseerde wijze kennis laat maken met Rayne, een wraakzuchtige half mens, half vampier, ook wel een dhampir genoemd. Critici verachtten het (het heeft een misselijkmakende 4% op Rotten Tomatoes), en het bracht een catastrofale $3,7 miljoen op tegen een budget van $25 miljoen. Je zou denken dat dat genoeg zou zijn om alle hoop op een franchise te stoppen. In plaats van, BloedRayne was misschien wel de slechtste horrorfilm die ooit een trilogie voortbracht.

Bolls-had-een-fan-film-kunnen-zijn-een-fan-film is verbazingwekkend verschrikkelijk, tot verrassing van iedereen die dacht dat het niet erger kon worden dan Huis van de doden. Model en actrice Kristanna Loken (TX in Terminator 3: De opkomst van de machines) schittert als de vampier die Rayne doodt, waardoor haar optreden een heldenvibe met een ongelukkig gezicht en een ongelukkige stijfheid krijgt. Ze is op een missie om Kagan, de koning der vampieren (gespeeld door de slaapwandelende Ben Kingsley), haar ondode vaderverkrachter te verslaan. Onderweg ontmoet ze de Brimstone Society, waar ze traint onder Vlad (Michael Madsen) en gezelschap vindt in een bende huurlingen. Samen moeten ze Kagan verslaan en Roemenië bevrijden van zijn regering, yadda yadda; het is lang niet zo energiek of wezenszwaar als de games.

De aanpassingen van Boll wijken notoir af van hun bronmateriaal: in de spellen wordt Rayne geboren in 1915 en jaagt op alles, van vampieren tot demonen tot toproofdieren. Maar Boll denkt dat hij het beter weet, en verkiest zijn fantasieversie boven welke fanservice dan ook. Dat wil niet zeggen dat er aanpassingen zijn zou moeten toegeven aan de ingebouwde fanbases, maar Boll maakt zo vaak inbreuk op de stijl en toon van zijn bronmateriaal dat je je afvraagt ​​voor wie ze bedoeld zijn. De BloedRayne games zijn gotische hack-and-slash-avonturen waarbij een dominatrix-achtige dhampir bloedstollende actie ontketent, terwijl Boll’s eerste BloedRayne film is als een lethargische fanfic met een ruwe, historische aantrekkingskracht.

Het ergste van alles, BloedRayne beschikt niet eens over die zo-slecht-het-goed-charme. Acteurs dreunen door hun ouderwetse lijnen alsof ze verdoofd zijn, zelfs tijdens de meest ongemakkelijke en passieloze vrijpartijscène die ooit het scherm te schande heeft gemaakt. De propwapens zien er belachelijk uit, waarbij Loken en actie-slechterik Michelle Rodriguez verschijnen voor een zwaardgevecht met extra grote botermessen. Waar blijkt de begroting überhaupt uit? Het wordt zeker niet weerspiegeld in de productiewaarde, aangezien de pruik van Billy Zane eruit ziet alsof een stagiair de slecht passende dweil op 1 november in een Spirit Halloween-container heeft gevonden. En toch was Boll, tegen alle verwachtingen in, nog niet klaar met BloedRayne.

In 2007 verscheen een direct-to-video-vervolg met de titel BloodRayne: Bevrijding bracht Rayne naar het Wilde Westen van Montana. Natassia Malthe zou Loken vervangen als de dhampir, maar ze kon de ontluikende franchise niet naar een hoger niveau tillen. Om krankzinnige redenen bevindt Rayne zich in Amerika op jacht naar een vampier Billy the Kid (gespeeld door Zach Ward, een frequente Boll-medewerker). Het heeft alles in zich voor een gekke middernachtfilm waar je met vrienden om zou kunnen lachen, maar Boll slaagde er opnieuw niet in om een ​​vermakelijke genre-ervaring binnen te dringen. De film heeft slechts vier recensies op Rotten Tomatoes, die allemaal vernietigend zijn. Wat gespeeld had moeten worden als een campy B-film, probeert in plaats daarvan een serieuze horror-western te zijn, wat een verschrikkelijk slechte tijd is. Maar wacht, er is meer!

In 2011 werd Boll uitgebracht BloodRayne: Het Derde Rijk. “Agent Rayne” speelt zich af in het Europa van 1943 en vecht tegen de nazi’s met het Franse verzet, in een uitgangspunt dat op zijn minst vaag leek op Rayne’s videogame-avonturen. Helaas is dit op de een of andere manier de slechtste foto van het stel. Malthe keert terug om zich door de mafste actie-horror-tropes te worstelen, terwijl acteur Michael Paré een trifecta voltooit waar niemand over mag opscheppen, en in elke BloodRayne als een ander personage verschijnt. De toevoegingen van Brendan Fletcher en Clint Howard zijn geen redding, aangezien Boll geen coherente of opwindende gevechtsreeks aan elkaar kan rijgen. Het is een pijnlijke ervaring die gemaakt lijkt te zijn voor een paar centen en wat kauwgom.

En nu komen we bij het vreemdste deel van de BloedRayne verhaal: Blubberella.

Hetzelfde jaar waarmee Boll de wereld martelde BloodRayne: Het Derde Rijkbracht hij een onverwacht begeleidend horloge uit. Blubberella is een shot-voor-shot-remake van Het Derde Rijk met dezelfde cast, behalve – wacht erop – een zwaarlijvige vampier-mens-hybride in plaats van Rayne. De fatfobische exploitatiekomedie is de laagste vorm van filmmaken die je kunt doorgronden. Hoofdrolspeelster Lindsay Hollister, die later alles verteld over het gedrag van Boll, deed ze haar uiterste best om de film kracht bij te zetten door te zeggen: “Ik wilde echt een film maken over een dik meisje dat kon schoppen.” Maar ondanks haar inspanningen zou Boll (die ook schittert als een sympathieke Hitler) zijn idiote satire op de MCU nooit meer laten zijn dan de goedkoopste denkbare clou.

Zelfs volgens de normen van Uwe Boll is de reis van BloedRayne naar Blubberella is een wilde. De regisseur verbrandde feitelijk geld met zijn producties, maar ze werden gemaakt in de jaren voordat ontwikkelaars van videogames beseften hoe waardevol hun eigen eigendommen konden zijn. Er zit een kant-en-klaar aspect aan zijn carrière dat vreemd respectabel is, maar zijn eigenzinnige benadering van cinema (en voordelige Duitse belastingvoordelen) had ons zoveel beter kunnen opleveren.