De overleden, geweldige regisseur David Lynch was altijd geïnteresseerd in duistere en verontrustende dingen. Terugkijkend op zijn vroegste studentenfilms eind jaren zestig, wilde hij graag de aard van dromen onderzoeken, het geweld en de verrotting die onder alles op de loer liggen, en de onvergankelijke angst die in het centrum van de menselijke ziel schuilt. Lynch presenteerde het publiek herhaaldelijk de gruwelijke, sombere, absurde rotting die de menselijke wereld infecteert, en verkondigde dat onze enige redelijke reactie is om met afgrijzen terug te deinzen. Zijn films waren nachtmerries van angst en misbruik.
Het was dan ook verrassend om Lynch in interviews te zien, aangezien hij geen sombere of depressieve man was. Hij was inderdaad een soort vriendelijke, ongebruikelijke oom die ouderwetse spreektaal als ‘golly’ gebruikte. Lynch hield er niet van om over zijn werk te praten, omdat hij vond dat het al voor zichzelf sprak. Ook over dergelijke zaken was hij ronduit onverstaanbaar. In een breed verspreid interview met BAFTA stelde Lynch dat zijn speelfilmdebuut “Eraserhead” uit 1977 zijn meest spirituele film was. Toen interviewer David Barlow Lynch vroeg om daar dieper op in te gaan, antwoordde Lynch alleen maar: “Nee, dat doe ik niet.”
Lynch hield, misschien niet verrassend, ook geen audities op dezelfde manier als andere regisseurs dat zouden doen. In de meeste gevallen hebben Hollywood-audities de neiging om acteurs een paar regels uit een script te laten lezen en een scène na te spelen om te testen of ze over de juiste vaardigheden beschikken voor de rol. Je zou kunnen zien hoe Lynch dit proces op het scherm nabootst zijn 21e-eeuwse klassieker “Mulholland Drive.” Lynch had echter de neiging films te maken met onconventionele verhalen. Dus als hij auditie deed voor acteurs, ging hij alleen maar zitten en luisterde naar hen, om te testen (je zou kunnen veronderstellen) of hun persoonlijkheid overeenkwam met wat hij in zijn hoofd voor ogen had, zoals opgemerkt in GQ’s mondelinge geschiedenis uit 2017 van Lynch’s populaire tv-serie ‘Twin Peaks’.
Lynch hield graag interviews in plaats van audities
“Ik laat ze nooit auditie doen of een scène lezen”, zoals David Lynch aan GQ uitlegde met betrekking tot zijn castingproces. Hij vervolgde:
“Ik denk dat dat oneerlijk zou zijn, omdat ze niet echt weten wat ik wil. Ik zou met ze willen gaan regisseren en repeteren, en we zouden veel tijd verspillen. Dus ik kijk graag eerst naar foto’s en dan ontmoet ik ze of laat ik ze op video opnemen. Dat is waar ik mee doorga: hun stem horen en ze gewoon over wat dan ook laten praten. En daar krijg ik een gevoel van.”
Naar welke kwaliteiten zou Lynch zoeken? Het leek voor hem instinctief; hij zou het weten als hij het zag. Omdat hij echter nogal onduidelijk was, kon hij waarschijnlijk toch niet beschrijven wat hij wilde.
Verschillende Twin Peaks-acteurs bespraken op dezelfde manier hun auditieprocessen met GQ, en elk van hen herinnerde zich de off-topic gesprekken die ze met Lynch hadden. Ray Wise, die Leland Palmer speelde in ‘Twin Peaks’, herinnerde zich dat hij en Lynch alleen maar over hun eerste auto’s praatten. (Die van Lynch was blijkbaar een Volkswagen Kever.) Sky Ferreira, die verscheen in het revivalseizoen van ‘Twin Peaks’ (zelf beter bekend als ‘Twin Peaks: The Return’), herinnerde zich eveneens dat hij bij hem thuis auditie deed voor Lynch en zei: ‘Het was heel surrealistisch … ik weet geen andere manier om het te beschrijven. Hij liet me meubels zien die hij maakt, zijn koffiereclames en zijn weerbericht.’ Lynch heeft er inderdaad jaren over gedaan opnemen van dagelijkse weerberichten vanuit zijn huis in Los Angeles en plaatste ze online ondanks dat hij (schijnbaar) geen echte kennis van meteorologie had. Wat Ferreira ook zei, het leverde haar de rol op.
Niemand las regels voor David Lynch, en sommige acteurs hebben hem niet eens persoonlijk ontmoet
Jim Belushi, die ook verscheen in ‘Twin Peaks: The Return’, vertelde een grappig verhaal over zijn ‘auditie’. Het meest opvallende was dat Belushi niet eens wist waarvoor hij auditie deed. Hij kreeg alleen de opdracht zich te melden in een bepaalde ruimte waar een vrouw stond te wachten met een videocamera. Er was geen script, geen titel en geen beschrijving van welk personage hij zou kunnen spelen. ‘We hebben het gewoon over dingen gehad’, herinnert Belushi zich. Pas nadat hij naar huis was gegaan, mocht zijn agent zeggen dat de video voor een nieuw David Lynch-project was.
Sheryl Lee, die de tragische heldin van het Twin Peaks-universum, Laura Palmer, speelde, herinnerde zich alleen dat ze angstig was. Ze ontmoette Lynch persoonlijk toen ze auditie deed, en ze kende zijn eerdere werk. (Op dat moment had Lynch al voor opschudding gezorgd in de filmwereld met ‘Blue Velvet.’) Maar Lynch stelde haar op haar gemak en vroeg haar alleen wat de rol van haar zou vragen. Zoals Lee het verwoordde:
“Ik was een fan, en ik was heel, heel verlegen en geïntimideerd. Ik beefde als een blad, ik was zo nerveus. Maar David was meteen zo aardig en zo warm, grappig en gastvrij. Hij stelde me vragen over het onderdompelen van mij in blauwgrijze verf en het inpakken van plastic en koud water, en wat zou ik daarvan vinden? En ik zei dat ik dat prima zou vinden.”
Lee had waarschijnlijk niet kunnen voorspellen dat er een foto van haar was verpakt in plastic en lijkgrijs geverfd als Laura Palmer zou een van de definitieve beelden uit ‘Twin Peaks’ worden.
