De politieke reis van Tulsi Gabbard was allesbehalve eenvoudig.
Als tiener werkte ze voor haar vader, een prominente anti-homo-activist, en zijn politieke organisatie was tegen het homohuwelijk. In 2002 werd ze gekozen in het Huis van Afgevaardigden van Hawaï en werd ze – op 21-jarige leeftijd – de jongste persoon die in de wetgevende macht diende.
Gabbard was een Democraat en bleef dat twee decennia lang zoterwijl ze van het staatshuis naar de gemeenteraad van Honolulu naar het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden fietste.
In 2020, ze stelde zich kandidaat voor het presidentschapwaarbij ze afstand deed van haar anti-LGBTQ-opvattingen en verontschuldigt zich voor haar eerdere standpunt. Dat was zij een acoliet van Bernie Sanders en een felle criticus van Donald Trump en vooral zijn buitenlands beleid. Ze hekelde hem op een gegeven moment omdat “Saoedi-Arabië’s bitch zijn.”
Nu is Gabbard MAGA tot op haar kousenvoeten.
Ondanks dat er geen duidelijke kwalificaties zijn – afgezien van haar kruiperige optredens op Fox News – Trump heeft haar uitgekozen als directeur van de nationale inlichtingendienst, de hoofdspionagemeester van het land. Zonder aardse reden was Gabbard vorige week aanwezig toen de FBI een hardhandige inval uitvoerde in het verkiezingsbureau van Fulton County in Georgia. het nastreven van een onbezonnen theorie de verkiezingen van 2020 zijn van Trump gestolen.
In plaats van zich bijvoorbeeld te verdiepen in de laatste inlichtingenverzamelingen uit Oekraïne of Gaza, stond Gabbard toe hoe een team van agenten in kogelvrije vesten honderden dozen met stembiljetten en ander verkiezingsmateriaal wegvoerde.
Dat zal het thuisland veilig houden.
Maar hoe bizar en onverklaarbaar het ook was, de aanwezigheid van Gabbard buiten Atlanta was in zekere zin logisch. Ze houdt zich al heel lang bezig met gekke complotten. En ze zal buigen, als een wuivende handpalm, in welke richting de heersende wind ook waait.
Sommigen noemen haar de ‘Mantsjoerijse kandidaat’, zegt John Hart, hoogleraar communicatie aan de Hawaii Pacific University, verwijzend naar het kneedbare cijfer in de beroemde politieke thriller. In een andere wereld, zo suggereerde hij, zou Gabbard misschien de running mate van Sanders zijn geweest.
“Er is een zekere mate van flexibiliteit voor nodig om te denken dat iemand die de Democratische VP had kunnen zijn, nu in het kabinet van Trump zit”, merkte Hart op.
De taak van de directeur van de nationale inlichtingendienst van het land – een functie die in het leven is geroepen om enkele van de tekortkomingen aan te pakken die hiertoe hebben geleid de aanslagen van 9/11 – moet optreden als de belangrijkste inlichtingenadviseur van de president en grote hoeveelheden buitenlandse, militaire en binnenlandse informatie synthetiseren om het land te helpen verdedigen en zijn belangen in het buitenland te beschermen.
Het heeft niets te maken met het opnieuw procederen over Amerikaanse verkiezingen neigt naar de gekneusde gevoelens van een president met een uienhuid.
De baan is verondersteld onpartijdig en apolitiek te zijnwat vanzelfsprekend zou moeten zijn. Alleen moet het gezegd worden in deze tijd waarin alle wegen (en de acties van elk kabinetslid) naar Trump leiden: zijn ego, zijn grillen En zijn onzekerheden.
Er waren voldoende tekenen dat Gabbard was een spectaculair slechte keuze voor hoofd van de inlichtingendienst.
Zij gaf de NAVO en de regering-Biden de schuld voor de Russische invasie van Oekraïne. Ze beweerde dat de VS gevaarlijke biologische laboratoria in het land financierden – ‘namaak-Russische propaganda nabootsen’, in de woorden van de toenmalige Utah-senator Mitt Romney.
Ze verzette zich tegen Amerikaanse hulp aan de rebellen die tegen Bashar Assad vochten, ontmoette de toenmalige dictator van Syrië en verdedigde hem tegen beschuldigingen hij gebruikte chemische wapens tegen zijn eigen volk.
Zij verdedigde Eduard Snowden En Julian Assangedie werden aangeklaagd wegens het brein achter twee van de grootste lekken van inlichtingengeheimen in de Amerikaanse geschiedenis.
Toch was Gabbard dat wel ternauwernood bevestigd door de Senaat52 tegen 48. De stemming, vrijwel geheel langs partijlijnen, was een ongunstig begin en niets heeft sindsdien het terecht geplaatste gebrek aan vertrouwen van de wetgevers kunnen wegnemen.
Trump heeft Gabbards getuigenis in het Congres over de nucleaire capaciteiten van Iran terzijde geschoven – “Het kan me niet schelen wat ze zei” – en bombardeerde de nucleaire installaties van het land. De vermeende Het hoofd van de inlichtingendienst was blijkbaar niet relevant in de afzetting van de regering De voormalige Venezolaanse president Nicolás Maduro.
Haar bizarre aanwezigheid in Georgië – waar Gabbard er naar verluidt voor heeft gezorgd dat FBI-agenten na de inval de president hebben gebeld – lijkt niets meer dan een manier om weer in zijn goede gratie te komen.
(Afzonderlijk meldde de Wall Street Journal deze week dat een Amerikaanse inlichtingenfunctionaris een klokkenluidersklacht heeft ingediend tegen Gabbard, die verwikkeld is in ruzie over het delen van details met het Congres.)
De Californische senator Adam Schiff zei dat het “voor iedereen overduidelijk is dat Gabbard niet over het vermogen en de geloofwaardigheid beschikt” om leiding te geven aan de inlichtingengemeenschap van het land.
“Ze is buitenspel gezet door het Witte Huis, genegeerd door de agentschappen en heeft geen enkele geloofwaardigheid bij het Congres”, schreef de Democraat in een e-mail. Ze reageerde door de Grote Leugen van Trump na te praten “compleet met het cosplayen van (een) geheim agent in Fulton County en het overtreden van alle normen en regels door de president van de Verenigde Staten in contact te brengen met wetshandhavers die een bevel uitvoeren. De enige bijdrage die Tulsi Gabbard nu kan leveren zou zijn aftreden.”
Terug in Hawaï hangt de voormalige congresvrouw al jaren in een slechte geur.
“Het begon met de kritiek op president Obama” – een gerespecteerde inwoner van Hawaï – over buitenlands beleid “en het gevoel op Hawaï dat ze meer geïnteresseerd was in het verschijnen in de nationale media dan in het werken voor de staat”, zegt Colin Moore, hoogleraar politieke wetenschappen aan de Universiteit van Hawaï en ook al jarenlang Gabbard-watcher.
“Hawaï-politici waren dat, op enkele uitzonderingen na, vaak wel soort low-drama dealmakers‘, niet het soort dat de nationale aandacht trekt,’ zei Moore. ‘Het doel is om in anciënniteit te stijgen en de voordelen terug te brengen naar de staat. En dat was nooit het model dat Tulsi volgde.”
Volgens Honolulu Civil Beat, een non-profit nieuwsorganisatie over de hele staat, zijn er de afgelopen jaren, toen ze zich in de baan van Trump begaf, slechts weinig Hawaïaanse waarnemingen van Gabbard geweest. Niet dat ze vreselijk gemist wordt in de diepdemocratische staat.
“Ik heb een aantal minder liefdadige mensen horen zeggen: ‘Laat de deur niet tegen je (achterkant) slaan als je naar buiten gaat’, zei Hart.
Maar het is niet zo dat Gabbards benoeming tot directeur inlichtingen het verlies van Hawaï en de winst van Amerika was. Het is ook het verlies van Amerika geweest.
