“Ik denk dat wat een goede uitrol maakt, is dat de juiste nummers de liefde krijgen die ze verdienen”, zei James Blake tijdens een vrijdagavondgesprek. Hij zit midden in de zoveelste albumuitrol, een van de vele in zijn legendarische carrière.
Het is het deel waar kunstenaars bang voor kunnen zijn, maar hij lijkt er niet zoveel problemen mee te hebben.
“Ik heb echt een gemeenschap opgebouwd… het voelt alsof ik de mensen ken aan wie ik deze plaat aflever”, vervolgt hij. “Het blijkt uit de statistieken; we hebben zojuist een Britse run in minder dan een minuut verkocht, en de New York-show in de voorverkoop uitverkocht. … Dat heb ik nog nooit eerder gedaan.”
“Eerlijk gezegd is het best emotioneel voor mij om te zien dat ze mij niet zijn vergeten”, voegt hij er lachend aan toe.
‘Trying Times’, dat vrijdag uitkomt, voelt als een terugkeer naar vorm voor Blake, die in 2009 voor het eerst op het toneel verscheen met de release van de 12-inch EP ‘Air & Lack Thereof’, gevolgd door nog drie EP’s. Het volgende titelloze album uit 2011 versterkte zijn succes en artistieke vaardigheden.
De volgende tien jaar kreeg hij soortgelijke erkenning en sleepte hij zelfs een Grammy Award voor beste rapprestatie in de wacht voor zijn werk aan ‘King’s Dead’ in 2018. De hit kwam van de soundtrack van ‘Black Panther’ en zag hem samenwerken met Kendrick Lamar, Jay Rock en Future.
Maar hij zweefde ook binnen het labyrint van grote labels, dat vaak gepaard ging met financiële verwachtingen die artistieke expressie op de achterbank plaatsten.
In april 2024 liet hij dat systeem eindelijk achter zich. aankondigen op Instagram dat hij zijn label had verlaten en – voor het eerst in iets meer dan tien jaar – getekend was bij een onafhankelijk label in het in LA gevestigde Good Boy Records.
“Het voelt eng om onafhankelijk te worden, maar hier zijn we dan”, schreef hij destijds. ‘Ik probeer gewoon los te komen van de poortwachterskunst van de algoritmegoden.’
Dit viel samen met een nieuwe transitie waarbij Blake Los Angeles verliet. De in Groot-Brittannië geboren kunstenaar woonde al meer dan tien jaar in de stad – ongeveer net zo lang als hij onder grote labels had gewerkt.
“De hele tijd dat ik in LA was, bij elk telefoongesprek en bij elk gesprek dat ik over mijn muziek had, voelde het alsof mensen gewoon opgewonden waren dat er een beroemdheid op stond”, herinnert hij zich. “Dat komt niet alleen door de obsessie voor roem, maar ook omdat ze op de aandeelhouders letten.”
Toen hij voor het eerst naar LA verhuisde, gaf het hem een ‘traagheid’ en een levenstempo dat minder veeleisend was dan in andere steden. Het is misschien waar LA het meest bekend om staat, maar de andere, meer beruchte eigenschappen begonnen in de loop van de tijd zichtbaar te worden.
Blake nam onlangs de beslissing om Los Angeles te verlaten en naar Londen te gaan, nadat hij meer dan tien jaar in de stad had gewoond.
(De Tyler-tweeling / For The Times)
“Ik besefte op een gegeven moment dat LA voor mij – en voor een flink aantal niet-autochtone mensen – een soort afkickkliniek was waar ik heen moest om dingen op te lossen”, vervolgt Blake. “Het komt ook met het corrupte waardesysteem van Hollywood, de muziekindustrie. … Het is een plek waar een systeem is opgezet om in principe alle getalenteerde mensen die daar financieel komen leeg te zuigen, toch? Je sluit je gewoon aan op de matrix en dat is alles. Je bent gewoon aangesloten op de machine.”
Ondanks dat hij een zeer ‘bevoorrechte’ versie van de levensstijl in LA had, kon hij zich nog steeds niet helemaal van de twijfels bevrijden. Dit werd vooral duidelijk tijdens de pandemie, toen veel kunstenaars in de stad – waaronder hijzelf – de scheuren begonnen te verbergen en als normaal werden beschouwd.
“Uiteindelijk betaalde ik eigenlijk de rekeningen van iedereen. En toen dacht ik: ‘Hoe betaal ik de mijne?'”, herinnert hij zich.
En op dat moment wenkte hij naar huis.
“Het was geweldig voor mij om terug te keren naar Londen, omdat de industrie hier niet helemaal hetzelfde is en het gemakkelijker is om goedkoop te leven”, zegt hij.
Hij verduidelijkt ook dat de industrie en de werkende machine van LA totaal anders zijn dan de werkelijke stad en haar inwoners: “Ik heb een aantal van de gelukkigste momenten van mijn leven in LA gehad. Ik ben zo bevoorrecht en voel me zo dankbaar dat ik daar heb mogen wonen.”
Maar hij was al snel weer terug bij af; terug naar waar het allemaal begon. Zijn pad had hem in Londen gebracht, dezelfde stad waar hij tijdens zijn studie aan de Goldsmiths University of London was begonnen met het opnemen van muziek vanuit zijn slaapkamer.
Hij zegt dat hij schulden had vanwege het betalen van de rekeningen van anderen nadat hij een onafhankelijke kunstenaar was geworden. Uiteindelijk slaagde hij erin ‘het schip stabiel te houden’ en ‘Trying Times’ was geboren.
“Ik zal op het dak staan en erover schreeuwen, waarschijnlijk voor altijd. Ik heb het gevoel dat ik nooit wil stoppen met het promoten ervan”, zegt hij over het album.
Het album weerspiegelt alle onrust en de daaropvolgende rust die Blake in de muziek vond. Dit is misschien het duidelijkst te zien op ‘Rest of Your Life’, dat meer doet denken aan zijn eerdere EP’s, zoals ‘CMYK’, dan aan projecten die hij de afgelopen jaren heeft uitgebracht.
Het opent met een Dusty Springfield-sample, simpelweg omdat ik er dol op ben. Maar de rest van het nummer is verankerd door Blake’s productie en lyrische bekwaamheid.
“Het speelt op dat soort mantra-gedoe, waarbij het maar één ding is dat keer op keer, maar rond en rond gaat”, zegt hij.
Dit is altijd aanwezig in zijn muziek. Als je al naar zijn debuut kijkt, kun je het vinden in ‘The Wilhelm Scream’, waar hij ‘Ik weet niets van mijn dromen / Ik weet niets meer van mijn dromen / Alles wat ik weet is / Ik val, val, val, val’ / Ik kan er net zo goed in vallen.
Voor ‘Trying Times’ keek Blake naar zijn verleden, waarbij hij zich liet inspireren door ‘The Colour in Anything’, dat hij tien jaar geleden uitbracht.
(De Tyler-tweeling / For The Times)
“Het zijn trouwens niet eens mijn teksten, het zijn de teksten van mijn vader”, merkt hij glimlachend op. “Ik hou van die teksten omdat ze dubbelzinnig genoeg zijn, maar ze zijn ook iets waar we een betekenis aan kunnen geven.”
Twee jaar later herhaalt hij in ‘Life Round Here’: ‘Alles voelt als een landing op een regenachtige dag.’
“Wat de vorm van een mantra doet, is dat je je niet echt zorgen hoeft te maken over het afronden van dingen”, legt hij uit.
“Soms kan dat heel krachtig zijn, omdat je de hersenen toestaat zich af te sluiten en de gevoelens door te laten komen zonder het denken te stimuleren. Je kunt mensen in hun lichaam laten zijn. Je kunt mensen gewoon in hun emotionele zelf laten leven en gewoon niet hoeven te berekenen wat je probeert te zeggen.”
Het creëert een hypnotiserend geluid waardoor nummers eerder vloeien dan voortduren, vooral wanneer ze worden ondersteund door Blake’s meeslepende productie.
‘The Colour in Anything’, een album dat hij aanhaalt als een sterke inspiratiebron voor ‘Trying Times’, bevat ‘Choose Me’, misschien wel het hoogtepunt van deze praktijk. Te midden van een herhaalde vocale opname zegt Blake vervormd: ‘Ik heb liever dat je mij kiest.’
Die terugblik kwam neer op een gesprek met zijn oude vriendin, acteur Jameela Jamil, die, nadat Blake talloze uren had besteed aan het bestuderen van historisch succesvolle albums als referentie, suggereerde dat het antwoord voor het creëren van ‘Trying Times’ eigenlijk in hemzelf lag.
“Je bevat binnenin Jij het antwoord op deze plaat”, vertelde ze hem.
Het resultaat was een veel beknopter album: ‘Allemaal vlees, geen vet’, zegt hij voordat hij pauzeert.
“Ik heb dit al eerder gezegd, maar ik ben vegetariër, dus ik weet niet hoe ik die zin goed moet gebruiken”, grapt hij.
Een bijzonder hoogtepunt is ‘Days Go By’, over het onvermogen om aanwezig te zijn in het leven, iets waar Blake in het verleden mee worstelde. Met name zijn eerdere beslissingen om het aan te passen aan andere, heersende levensomstandigheden.
“Ik kan de stad niet de schuld blijven geven / ik kan niet blijven zeggen dat ik het druk heb / Dagen en dagen gaan voorbij / En er wordt niets gedaan”, zingt hij, terwijl een elektronisch overgoten “I love you” op de achtergrond klinkt.
“Een van de interessante dingen aan LA was dat toen ik daarheen verhuisde, ik de stad niet echt meer de schuld kon geven, omdat ik me niet in een onderdrukkende plek bevond”, herinnert hij zich. “Het is een perfecte inkapseling van: ‘S…, ik moet groeien, ik moet dit uitzoeken, en dat gaat niet gebeuren door gewoon mee te gaan met het leven zoals het is.'”
Maar misschien wel het beste van de plaat was dat Blake in staat was “een aantal raadsels op te lossen” die hem al een tijdje achtervolgden.
“Ik begon op weg om een blauwdruk te bouwen voor hoe de volgende fase van de muziekindustrie eruit ziet, door samen te werken met al deze bedrijven en nieuwe inkomstenstromen voor artiesten te ontdekken”, zegt hij.
Het is iets waar hij al lang bij betrokken is en waar hij voor pleit, en hij heeft zelfs deelgenomen aan de lancering van het direct-to-consumer muziekplatform kluis.fm als vlaggenschipartiest in een poging om royaltyproblemen aan te pakken.
‘Ik ben momenteel met iets bezig’, zegt hij, waarbij hij oplet dat hij niet te veel prijsgeeft. “Het centraliseert gewoon alle verschillende delen van de routekaart die ik voor mezelf heb proberen op te bouwen.”
Nu lijkt het erop dat deze routekaart kan helpen de weg vrij te maken voor nieuwere kunstenaars die proberen de meer logistieke stappen van hun carrière te zetten.
“Ik ben niet iemand die iets probeert te leiden… Ik wijs alleen maar naar dingen en zeg: ‘Dat is transparant! Oh, die plek probeert niet voor altijd jouw meesters te bezitten!’ Ik zeg: ‘Ik denk dat dit goed is, ze hebben de juiste ethiek en moraal.’
